Monthly Archive juli 2019

Floriade

Laten we die hele Floriade maar afblazen en het gebied weer in de oude staat terugbrengen.
De tentjes kunnen terugkeren op de camping en de haven van Haddock vullen we weer met olielekkende bootjes.
Het is écht de beste oplossing: geen boze booteigenaren, tevreden bewoners van De Fantasie en – heel belangrijk – geen boze Facebookers met teveel vrije tijd.
Want, lieve Almeerders, wat wáren we met zijn allen toch gek op dat ongerepte stukje groen.
Ik herinner me hoe we er massaal door de bossen struinden. Zo’n wandeling duurde toch zeker wel tien minuten. Daarna was het heerlijk om de uitkijktoren op het eilandje Utopia te beklimmen. De lange rij wachtenden namen we voor lief: na anderhalf uur was het uitzicht over de elektriciteitsmasten boven het Weerwater spectaculair.
Daarna dineren bij Haddock. Tenminste: als je twee maanden van tevoren gereserveerd had, want de belangstelling was groot.
Die stomme Floriade heeft alles verpest.
Nu krijgen we een botanische tuin met bijzondere bomen en een levende brug.
Boeiuh…
En wat moeten we met een duurzame woonwijk met sociale huurwoningen?
Dat willen we helemaal niet.
Er zijn woningen zát in Almere.
Weet je wat? Breek de stadsdelen Poort en Nobelhorst ook maar af.
Daar was ook veel groen.
Toch?
Nou dan!

Tags, , , , , , , , ,

Mats de meeuw

Kent iemand Mats de Meeuw nog?
Mats was een mascotte die op winkeldagen door het Almeerse stadscentrum liep.
Onder zijn vleugel had hij kortingsbonnen van winkels, waarmee hij het winkelende publiek ‘matste’.
Als Mats zijn opwachting maakte moesten sterke mannen over zijn veiligheid waken.
Niet zonder reden: Mats had allesbehalve een aai-factor: het was een lelijk gedrocht met een arrogante kop.
Zelfs Moeder Teresa zou de levensgrote meeuw met satanisch genoegen tegen de Almeerse vlakte hebben willen slaan. Als ze haar daad vervolgens zou opbiechten bij de Almachtige, zou die het haar ongetwijfeld vergeven. Het liefst had hij de meeuw waarschijnlijk hoogstpersoonlijk de tong willen uitrukken om de kortingsbonnen zo diep mogelijk in zijn lelijke strot te kunnen proppen.
Op een dag was Mats verdwenen.
Niemand die hem ooit nog zag.
Ik moest deze week plotseling aan Mats denken omdat bewoners van het stadscentrum klaagden over meeuwenoverlast.
‘Mats is terug!’, gilde ik en trok onmiddellijk naar de stad.
Maar waar ik ook keek: hij was er niet.
Toen ik omstanders zijn foto liet zien, haalde één spontaan zijn Judaswieg van huis.
Nee, die Mats wekt bepaald geen sympathie op.
Waarschijnlijk ligt de Mats de Meeuw ergens in een garagebox stof te happen.
Beter voor hem!

Tags, , ,