Author Archive Marcel

Monopoly

“Tja, je landt precies op Belfort, Loes. Op die duurste straat heb ik drie huizen staan. Dat kost je 120.000 euro.”

– “Zoveel geld heb ik niet meer Julius. Als ik je nu in plaats daarvan de hele wijk Hortus geef?”

“Hortus? Mwah, wat is dat waard?”

– ‘Nu nog helemaal niks. Maar als er straks huizen en hotels op staan dan kan je er flink aan verdienen.”

“Maar je hebt hypotheek genomen op alle straten in Hortus, Loes. Die moet ik dan eerst afkopen als ik ze overneem. Wat kost me dat?”

– “87 miljoen, Julius.”

“87 miljoen voor drie straatjes?”

– “Ik had wat tegenvallers met de kanskaarten. ‘Een vergissing van het Rijk in uw nadeel’, bijvoorbeeld. En ‘Repareer uw huizen’.”

“87 miljoen… pfff…”

– “Op dit moment hè? Als je een beurt wacht, loopt het waarschijnlijk op naar 95 miljoen. Dat stikstofbeleid kan een nieuwe tegenvaller betekenen…”

“Oké, deal. Nu mag ik gooien. Ah, een Kanskaart! Even kijken: ‘U mag de afvalstoffenheffing heffen. U ontvangt van elke Almeerder 26 euro extra.’

– “Dat trek ik niet meer. Mijn batterij is leeg. Je hebt gewonnen.”

“Yes! Ach, je had nog één Algemeen Fonds-kaart niet gebruikt. Welke was dat?”

– “Verlaat Almere zonder te betalen.”

Tags, , , , , ,

Poep

Onlangs schreef ik een column over poep. Hoe ik als kind ervan overtuigd was dat je met één velletje papier je billen moest afvegen. Tot verdriet van mijn moeder die me telkens onder de douche zette.
Een grappige anekdote, dacht ik onschuldig. En bij voldoende lezers bracht inderdaad dat een glimlach om de lippen.
Maar voor drie mensen was de column reden om verontwaardigd in de pen te klimmen. Want ik schreef over poep en dat is kennelijk naast zwarte piet, stikstof en Floriade, een pijnlijk onderwerp. ’Laag bij de gronds!’, schreef een vriendelijke mevrouw.
‘De krant moet een columnist geen ruimte geven om die onzin te schrijven’ vond een lieve meneer.
Tjonge, ik schreef een column.
Over poep.
Poep.
Poep.
Als je het vaker opschrijft is het eigenlijk een heel grappig woord. Ook wanneer je het uitspreekt trouwens: poep. De lucht uit de bollende wangen verlaat de mond, waarbij de lippen van elkaar ploffen.
Mijn moeder – inmiddels overleden – vond poep destijds een vies woord. Wij spraken thuis van ‘drukken’.
Maar tegenwoordig spreekt iedereen over poep.
Ik heb overigens een man gekend die Jan Poepjes heette. Die schaamde zich zo erg voor zijn naam dat hij die liet veranderen.
In Klaas Poepjes.

Tags, , , , ,

Loes Ypma was de ‘Frenkie de Jong’ van het College

Een pittig commentaar was het, dat ik donderdag publiceerde op de website van Almere DEZE WEEK.
Over hoe je als journalist betrouwbare informatie hebt dat de zieke wethouder Loes Ypma niet terugkeert en door de gemeente (en PvdA) keihard wordt voorgelogen: ‘wij weten niets. Het is waarschijnlijk een griepje’.
Ik maak me om weinig dingen kwaad, maar wel om liegen.
Dus moest ik daar wat van zeggen. En dat heb ik dus gedaan.
Als journalist, als professional: zakelijk.
Het pittige commentaar had zijn doel niet gemist. Iedereen vond er wat van – en dat is ook de bedoeling van een commentaar.

Frenkie de Jong
Waar ik me diezelfde avond, tijdens de Politieke Markt, over verbaasde was dat sommige raadsleden mijn betoog te hard vonden. ‘Het is een persoonlijk drama voor Loes Ypma’, was het argument.
Ho, wacht even…
Het is inderdaad een persoonlijk drama, ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen. Ik mag Loes erg graag en noemde haar op de redactie vaak de ‘Frenkie de Jong’ van het College: niet alleen omdat ze altijd een lach op haar gezicht had, maar ook omdat ze enorm veel talent had. ‘Ze beheerste haar dossiers tot op het bot’, vertelde burgemeester Franc Weerwind me donderdagavond.
Met haar innemende karakter wist ze (bijvoorbeeld met het Floriade-dossier) dingen voor elkaar te krijgen. En dat ze liever voor haar gezin kiest, dan voor het wethouderschap in Almere: prima. Dat zou ik eerlijk gezegd ook doen als ik in haar schoenen stond.

Barcelona
Loes Ypma is een leuke, enthousiaste vrouw die ik niets misgun. Ik wens haar daarom beterschap, het allerbeste en ik weet zeker dat ze ergens op een geschikte plek weer zal opduiken. Waarschijnlijk niet in Barcelona, zoals Frenkie de Jong deed: dat ligt te ver van Woerden. Maar ergens in de politiek, of iets anders in het publieke domein.
En ze zal daar in excelleren.
Maar dat neemt niet weg dat er gelogen is.
En dat wilde ik even duidelijk maken.

Tags, ,

Popla

Als ik al een jeugdtrauma zou hebben, dan komt dat door Popla Toiletpapier, vooral bekend van de slogan: ‘Koning, Keizer, Admiraal: Popla kennen ze allemaal.’
Minder bekend is de latere slogan ‘Popla wel 1000 vel’.
Uit die slogan meende ik als kind te horen dat je met een rol Popla 1000 keer je billen kon afvegen: per grote boodschap zou één velletje moeten volstaan.
Dus na het leggen van een dikke keutel in het kleinste kamertje trok ik keurig één velletje toiletpapier van de rol af.
Om er 5 minuten later weer – zwaar riekend – uit te komen met bruine vlekken tot mijn ellebogen.
‘Wat heb jij in godsnaam uitgespookt??!!??’, brulde mijn moeder – doorgaans de vrede zelve.
Beschaamd hield ik mijn lippen stijf op elkaar.
Voor een kind is het lastig te erkennen dat hij niet voldoet aan de norm die Popla had opgelegd: één velletje is méér dan genoeg!
Mopperend zette mama me onder de douche: ‘het is ook altijd wat met jou!’
Gelukkig had ik die dag een stevige keutel geproduceerd.
Dat was een dag later wel anders. Mijn ontlasting verliet in vloeibare vorm mijn endeldarm.
Eenmaal gekalmeerd, leerde mijn moeder me die dag dat ik heus meerdere velletjes mocht gebruiken.

Tags, , , , ,

Feestje

Ik kreeg een uitnodiging voor een feestje.
Niet zomaar een feestje: een receptie bij een crematorium.
Nu zijn er absoluut mensen zijn die mij zo snel mogelijk het crematorium in zullen wensen.
Als journalist trap je immers wel eens op iemands teentjes. Hoort bij het vak.
Maar sommigen raken daar erg gefrustreerd over en zullen daarom zeker de champagne opentrekken als mijn lichaam tot as wederkeert.
Maar ik ben nog springlevend. En om nu bij leven en welzijn vrolijk het glas te heffen op zo’n emotionele plek… dat voelt wat raar.
Natuurlijk, het uitvaartwezen is een gewone bedrijfstak maar, sorry, soms wringt het bij mij.
Toen mijn vader overleed liep ik met de begrafenisondernemer even mee naar zijn auto om wat voorbeelden van rouwkaarten op te halen. Op de plek waar normaal de kist wordt ingeschoven lagen nu zijn afgetrapte hardloopschoenen en een vaal sporthemd met opgedroogde zweetplekken.
Ik begreep het wel: die man loopt niet de hele dag in dat zwarte rokkostuum met grijze hoge hoed maar toch… twee dagen later zou het stoffelijk overschot van mijn bloedeigen vader op die plek staan.
Op het moment dat deze column verschijnt is de receptie al geweest.
Ik denk niet dat ik heengegaan ben.
Herstel: ér heen gegaan ben.

Tags, , , , , , ,

romy nieuwburg

Romy

Vorige maand ontdekte ik voor mijn wekelijkse wandeling de ‘Heerlijkheid Stoutenburg’ bij Leusden.
Ik liep er over een fraai bospad toen ik bij een bruggetje een meisje met tranen in haar ogen zag.
Ik vroeg of ze hulp nodig had.
Dat had ze niet.
Ze legde uit dat ze vaker naar dit bruggetje ging om de vermoorde Romy te herdenken.
Het voelde ongepast om door te vragen: wie is Romy?
Maar het was duidelijk dat het meisje veel van haar hield.
Op een bankje in de zon googelde ik even later naar informatie en kwam de herinnering terug: Romy Nieuwburg (14) uit Hoevelaken werd in 2017 op dezelfde dag vermoord als de even oude Savannah Dekker uit Bunschoten.
Ik stuitte ook op een recent artikel in het AD dat de ouders van beide meisjes een petitie zijn gestart om zwaardere straffen te verkrijgen in het jeugdstrafrecht.
De 15-jarige moordenaar van Romy (die eerder al meisjes had aangerand) loopt namelijk alweer vrij rond, al kreeg hij de hoogst mogelijke straf: één jaar cel, met jeugd-tbs.
Natuurlijk, iedereen verdient een tweede kans.
Maar dat kan ook best na vijf jaar cel.
Ik heb ter plekke de petitie ondertekend.
Voor dat meisje op dat bruggetje.
En alle anderen die van Romy hielden.

Tags, , , , , , ,

Boerka

Met het boerkaverbod is voortaan verboden om ons gezicht te bedekken als we het stadhuis inlopen of een overval willen plegen.
Maar het verbod blijkt niet te handhaven, zeggen deskundigen.
Dus hoe hard Geert Wilders en Toon van Dijk, zijn Almeerse donkerharige look-a-like, ook schreeuwen: de boerka’s, nikabs en bivakmutsen zullen ook in onze stad te zien blijven.
Ik spotte laatst een paar nikabs op de Grote Markt. Aan de tassen aan hun arm te zien waren ze op weg naar de Lidl.
Ik neem tenminste aan dat het vrouwen waren. Voor hetzelfde geld gaat er onder hun sluier een man schuil, of een kind op stelten.
Sommigen vrezen dat onder zo’n jurk, die toch niet echt lekker slank afkleedt, een bomvest kan worden verstopt – of 17 gestolen bloemkolen.
Anderen vinden de boerka vallen onder de vrijheid van godsdienst – net zoals iemand op Urk het recht heeft om zijn kinderen niet in te enten.
Mij maakt het allemaal niet uit.
Al zou ik soms, als ik op maandagochtend in de spiegel kijk, mezelf best onder zo’n boerka willen verstoppen. Of er iemand onder verbergen die namens mij naar mijn werk wil gaan.
Dan draai ik me nog even om in bed.
Verborgen onder de dekens.

Tags, , , , , , , , , ,

Floriade

Laten we die hele Floriade maar afblazen en het gebied weer in de oude staat terugbrengen.
De tentjes kunnen terugkeren op de camping en de haven van Haddock vullen we weer met olielekkende bootjes.
Het is écht de beste oplossing: geen boze booteigenaren, tevreden bewoners van De Fantasie en – heel belangrijk – geen boze Facebookers met teveel vrije tijd.
Want, lieve Almeerders, wat wáren we met zijn allen toch gek op dat ongerepte stukje groen.
Ik herinner me hoe we er massaal door de bossen struinden. Zo’n wandeling duurde toch zeker wel tien minuten. Daarna was het heerlijk om de uitkijktoren op het eilandje Utopia te beklimmen. De lange rij wachtenden namen we voor lief: na anderhalf uur was het uitzicht over de elektriciteitsmasten boven het Weerwater spectaculair.
Daarna dineren bij Haddock. Tenminste: als je twee maanden van tevoren gereserveerd had, want de belangstelling was groot.
Die stomme Floriade heeft alles verpest.
Nu krijgen we een botanische tuin met bijzondere bomen en een levende brug.
Boeiuh…
En wat moeten we met een duurzame woonwijk met sociale huurwoningen?
Dat willen we helemaal niet.
Er zijn woningen zát in Almere.
Weet je wat? Breek de stadsdelen Poort en Nobelhorst ook maar af.
Daar was ook veel groen.
Toch?
Nou dan!

Tags, , , , , , , , ,

Mats de meeuw

Kent iemand Mats de Meeuw nog?
Mats was een mascotte die op winkeldagen door het Almeerse stadscentrum liep.
Onder zijn vleugel had hij kortingsbonnen van winkels, waarmee hij het winkelende publiek ‘matste’.
Als Mats zijn opwachting maakte moesten sterke mannen over zijn veiligheid waken.
Niet zonder reden: Mats had allesbehalve een aai-factor: het was een lelijk gedrocht met een arrogante kop.
Zelfs Moeder Teresa zou de levensgrote meeuw met satanisch genoegen tegen de Almeerse vlakte hebben willen slaan. Als ze haar daad vervolgens zou opbiechten bij de Almachtige, zou die het haar ongetwijfeld vergeven. Het liefst had hij de meeuw waarschijnlijk hoogstpersoonlijk de tong willen uitrukken om de kortingsbonnen zo diep mogelijk in zijn lelijke strot te kunnen proppen.
Op een dag was Mats verdwenen.
Niemand die hem ooit nog zag.
Ik moest deze week plotseling aan Mats denken omdat bewoners van het stadscentrum klaagden over meeuwenoverlast.
‘Mats is terug!’, gilde ik en trok onmiddellijk naar de stad.
Maar waar ik ook keek: hij was er niet.
Toen ik omstanders zijn foto liet zien, haalde één spontaan zijn Judaswieg van huis.
Nee, die Mats wekt bepaald geen sympathie op.
Waarschijnlijk ligt de Mats de Meeuw ergens in een garagebox stof te happen.
Beter voor hem!

Tags, , ,

Hortus

Er zal niet langer verwarring zijn tussen de wereldtuinbouwtentoonstelling Floriade en de woonwijk die op het terrein komt.
Wethouder Loes Ypma maakte vorige week bekend dat de wijk ‘Hortus’ gaat heten.
ls we het dus voortaan over het evenement hebben, zeggen we: Floriade. Gaat het om de woonwijk dan gebruiken we: Hortus.
Hortus is Latijn en betekent ‘tuin’.
Denk maar aan de Hortus Botanicus zoals die in verschillende steden te vinden is: een plantentuin.
Maar ach, dat kan ik beter niet uitleggen want dat maakt de verwarring juist weer groter.
De plantentuin noemen we immers: Floriade.
Dat was nu juist zo lekker duidelijk geworden.
Dus nog even voor de duidelijkheid: feestje = Floriade, woonwijk = Hortus.
Almeerders die nog steeds woest zijn over de komst van de Floriade moeten dus voortaan even aangeven dat Hortus best een geinig wijkje is.
Daar wonen straks nieuwbakken Almeerders die graag in het groen wonen en geen auto voor de deur willen.
Zij zijn onwetend van de woelige voorgeschiedenis van hun wijk.
Duidelijkheid dus: feestje = Floriade. Woonwijk = Hortus.
Die naam is eigenlijk briljant gekozen.
Want het is ontegenzeggelijk een wijk die niet zonder hortus of stotus tot stand is gekomen.

Tags, , , ,