Marcel B.

Marcel B.

U mag mij vanaf vandaag aanspreken als Marcel B.
Ik word namelijk officieel verdacht van een strafbaar feit.
Een agent heeft mijn kenteken genoteerd toen hij op de snelweg bij Katwijk mijn auto over een rijstrook zag rijden, waarboven een rood kruis stond.
Als verdachte werd ik telefonisch verhoord door een strenge opsporingsambtenaar van het Centraal Justitieel Incassobureau.
Ik mocht een advocaat laten meeluisteren, maar dat wilde ik niet.
Want het is vrij simpel: Ik ben in geen 30 jaar meer in de buurt van Katwijk geweest.
“Dan heeft de agent waarschijnlijk een verkeerd nummerbord genoteerd”, legt de strenge opsporingsambtenaar uit. “Ik zie nu ook dat hij in het proces verbaal helemaal niet heeft aangegeven om welk merk auto het gaat en dat er ook geen exacte locatie staat aangegeven. Er staat alleen ‘Katwijk’.”
“Mooi”, zeg ik. “Case closed. Ik ben weer een vrij man.”
“Nee, Marcel B.”, zegt de strenge opsporingsambtenaar. U moet uw verweer nog schriftelijk bevestigen en dan beslist de Officier van Justitie of u de boete van 239 euro moet betalen.
“Ik begrijp het”, zeg ik. “Daar kan die agent een bril van kopen. ”

Tags, , , , , , ,

Democratie

‘Wat doen we als een meerderheid van de Nederlanders besluit om de democratie af te schaffen?’
Het is een leuke vraag om wat peper te krijgen in een saai verjaardagsfeestje.
Ik moest daar aan denken toen deze week de analyse bekend werd van opmerkingen die stemgerechtigden hadden ingevuld bij de Stemwijzer voor de gemeenteraadsverkiezingen.
Almeerders vinden in meerderheid het volgende: geen nieuwe moskeeën, herinvoering schoolzwemmen, geen geld naar Floriade en uitbreiding van het cameratoezicht.
Een coalitie van PVV, SP AP/OPA en Almere Anders had dus het meest voor de hand gelegen.
Maar ja… dat is geen meerderheid.
En er is geen politieke Hans Klok te vinden die daar een coalitie van kan toveren.
Daar hebben we dus helemaal niks aan.
Nee, een stad besturen is nog niet zo eenvoudig. Feitelijk is het onmogelijk om aan alle wensen van de burgers tegemoet te komen. Ook al schreeuwen betweters via de social media graag hun eigen gelijk van de daken.
In een democratie moet je nu eenmaal keuzes maken, soms ten koste van je eigen gelijk of een stukje vrijheid.
Of zoals de Franse econoom George Elgozy zei: wie is eigenlijk vrijer: de vrijgezel die in een dictatuur leeft, of de getrouwde man in een democratie?

Tags, , , , , , , , , , , , , , , ,

Slogan

De slogan ‘het kan in Almere’ gaat alweer een paar jaar mee.
En ik moet zeggen: het is best een geinige leus.
Natuurlijk: er is altijd discussie of een slogan sterk is.
Een duur reclamebureau bedacht voor de provincie Zeeland ooit ‘Welkom in Zeeland!’
Tja, je moet er maar opkomen…
Maar ‘het kán in Almere’ is best geslaagd en past goed in rijtje ‘Er gaat niets boven Groningen’ en ‘Maak kennis in Delft’.
Een slogan krijgt meerwaarde als je er de spot mee kan drijven. Maar er zijn grenzen. Zo krijgen wij op de redactie regelmatig brieven van Almeerders die boos zijn op de gemeente. En er zijn er nog steeds die dan met de ‘briljante’ (kuch) vondst komen: ‘Het kan NIET in Almere’.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat negen van de tien briefschrijvers deze ‘hilarische’ vondst in hun proza opnemen. Of de variant: ‘ja ja.. het kan in Almere. Maar niet heus’.
Tjonge jonge… dat kan toch beter.
Als je de gemeente echt wil beledigen wees dan origineel.
Doe je best. Ga er een avondje voor zitten en zet ze op onze Facebookpagina..
Ik geef de aftrap:
‘Almere, lager kan het niet’
(moet ik ‘m uitleggen – nee toch?)

Tags, , , , , , , , , , , ,

KAF

Nu KAF-directeur Jeroen van der Wiel is vertrokken wordt het tijd om ook afscheid te nemen van die mallotige naam voor Schouwburg Almere.
Natuurlijk, in het pand zijn veel meer organisaties gevestigd dan uitsluitend de schouwburg, maar who cares? Een schouwburg is het culturele geweten van een stad; de artistieke levensader.
KAF is een lelijk woord. Het is niks.
Let maar eens op: als iemand het woord KAF uitspreekt, gaan omstanders spontaan gapen. Als een soort Pavlov-reactie.
KAF associeer je met een foute Duitse politieke partij, niet met meeslepende theatervoorstellingen, adembenemende muziekuitvoeringen of balletoptredens waar je stil van wordt.
Het kan aan mij liggen, maar sinds Schouwburg Almere is omgedoopt tot KAF mislukt daar alles: Media036 pleegde er zelfmoord, het restaurant is ter ziele gegaan en het ‘gratis’ drankje in de pauze verdween. Het nieuw bedachte café is zo ongezellig dat je bier spontaan doodslaat. En de geïntroduceerde expositieruimte wordt uitsluitend bezocht door de schoonmakers.
KAF heeft Schouwburg Almere kil gemaakt.
KAF is als de verkering waar je vanaf wilt.
KAF heeft de lichtjes gedoofd in de ogen van het personeel.
KAF heeft de fluwelen grandeur van het theater verkwanseld.
Almere verdient een échte schouwburg.
Met elan.
Geen KAF.

Tags, , , , , , , , ,

Goed nieuws

In de New York Times verscheen begin dit jaar een artikel van de Amerikaanse journalist Nicholas Kristof. Hij blikte terug op het jaar 2017 en noemde het ‘het beste jaar sinds lange tijd’.
Dat lijkt misschien vreemd. In 2017 dreigde zijn vaderland bijvoorbeeld  in een nucleaire oorlog met Noord-Korea terecht te komen en we zien toch allemaal de verschrikkelijke beelden uit oorlogsgebieden.
Hoezo was 2017 het ‘beste jaar?’
Kristof maakte zijn punt glashelder. Het zijn er nog altijd teveel, maar nog nooit leden wereldwijd zo weinig mensen honger. Nooit eerder stierven er zo weinig kinderen als vorig jaar. En elke dag neemt het aantal extreem arme mensen (minder dan 2 dollar per dag) af met 217.000 en dagelijks krijgen 325.000 mensen de beschikking over elektriciteit en water. De verwachting is dat over 15 jaar extreme armoede niet meer zal bestaan.
Ach ach, we klagen wat af. Maar het gaat steeds beter in de wereld.
En het mooie is dat Kristof in 2016 eenzelfde verhaal schreef ten opzichte van 2015. En In 2019 kijken we waarschijnlijk op 2018 terug als het mooiste jaar sinds lange tijd.
Het belangrijkste nieuws vandaag is niet een rechtszaak of conflict, maar het toenemende aantal  kinderlevens dat gered wordt.

Tags, , , , , , ,

Qatar

Ik vind dat we in Almere moeten stoppen met de voorbereidingen van de Floriade in 2022.
We kunnen het nooit winnen van Qatar, dat een jaar eerder een soortgelijk feestje viert.
Qatar wint namelijk altijd. Ze haalden bijvoorbeeld het WK Voetbal in 2022 binnen. Niet omdat ze die warme zandbak zulke frisgroene voetbalvelden hebben, maar vooral omdat ze veel oliedollars bezitten.
En met geld win je altijd.
Dus waar de Almeerse Floriade zich dapper profileert met verticale landbouw, groene daken vol madeliefjes en macrobiotische knakwortels, presenteert Qatar ongetwijfeld een expo met overdadige luxe: gouden fonteinen, galerijen met marmeren zuilen en exquise restaurants.
Je zult zien dat het tijdens de Floriade in Almere in 2022 regent.
Daar heeft Qatar geen last van. Qatar heeft sowieso nergens last van: het zonnetje schijnt er altijd, de zee is op het kleine schiereilandje nooit ver weg en als je graag zandkastelen wilt bouwen hoef je je er tot je dood toe niet te vervelen.
Ze weten op het schatrijke schiereilandje van gekkigheid niet wat ze met hun oliedollars moeten doen. Dus organiseer je een nep-Floriade midden in de woestijn.
We moeten als rechtgeaarde Almeerders keihard terugslaan.
We maken van Almere een grote zandbak.
Precies zoals het in 1970 was.

Tags, , , , , ,

Mensen

Op het toilet in mijn eerste koophuis in Hilversum hing een tekstje dat er tot onze verhuizing naar Almere is blijven hangen. Het was een filosofisch stukje uit ‘Het Beste’ van Readers Digest.
Hoewel ik vaak een grote boodschap deed in dat kleine kamertje, kan ik me de exacte tekst niet meer herinneren. Wel de grote lijnen.
Het ging erover dat ieder mens om een bepaalde reden in je leven komt. De een loopt wat langer op je levenspad mee, de ander maar voor een tel. Ze komen om je iets duidelijk te maken, een bepaalde wijsheid mee te geven, een nieuwe weg te wijzen of om een les te leren.
Een wijze les, of een harde les.
Mijn vriendin en ik vonden het een mooie tekst en tijdens ons huwelijk heb ik de tekst ook publiekelijk voorgedragen: we beloofden elkaar eeuwige trouw, maar dat betekent niet dat je tot het einde der tijden aan elkaar vastgeklonken zit.
Het wc-tekstje uit mijn HIlversumse huis spookte de afgelopen weken, waarin het thema ‘vertrek’ centraal stond, herhaaldelijk door mijn hoofd.
Na twaalf jaar samenwerken neemt mijn collega Hestia Ruben afscheid.
En ze weet niet half hoeveel wijsheid ze mij gegeven heeft.

Tags, , , , ,

Zoon

Vorige week nam wethouder Mark Pol afscheid van Almere.
Mark is een jongen van de stad: opgegroeid en carrière gemaakt in Almere.
Als jongste telg in het college was hij de wethouder die het meest stabiel bleek.
Slechts één keer kwam hij een beetje in opspraak en dat ging eigenlijk nergens over.
Een echte VVD’er, die Mark: behoudend, zakelijk, strak in het pak. Degelijk donkerblauw natuurlijk.
Je zou hem daardoor ouder schatten dan zijn 31 jaar.
En een man van de cijfertjes.
Een 1 is een 1. En geen nul of anderhalf.
Soms voerde hij het woord over de Floriade. Waar collega Tjeerd Herrema vaak stotterend en hakkelend politieke verantwoording aflegde, gaf Mark Pol in korte, zakelijke zinnen uitleg over de financiële kaders.
Rustig en kalm.
En zo begon hij vorige week ook zakelijk en gedecideerd aan zijn afscheidsspeech als wethouder.
Tot hij brak.
Een zinnetje waarin hij zijn ouders bedankte.
Hoezeer ze hem gesteund hadden.
En nog steeds doen.
Zijn adem stokte, zijn stem raspte.
Een stille zaal keek toe hoe hij zich vastgreep aan de lessenaar.
In die tien seconden dat hij zichzelf probeerde te herpakken werd deze zakelijke wethouder wat hij is:
een lieve zoon.

Tags, , , , , , ,

Superboeren

De Graafschap had jarenlang mijn sympathie. Als oprecht Ajax-fan keek ik zondags altijd even of de leuke ‘superboeren’ ook hadden gewonnen.
Meestal niet.
De eerste scheurtjes in mijn sympathie ontstonden in het seizoen 2013-2014.
De Superboeren speelden dat hele seizoen als een stel juffertjes. Tijdens allerlaatste wedstrijd kwam Ajax op bezoek bij De Graafschap. De Amsterdammers moesten winnen om kampioen te worden.
Een formaliteit. Er stond niks meer op het spel. De Superboeren waren al aangewezen op de nacompetitie.
Maar die ene zondag leken de spelers van De Graafschaap allemaal een flinke snuif speed genomen te hebben. Met pupillen zo groot als schoteltjes speelden ze met het mes tussen de tanden de grasmat ondersteboven. Met vliegende tackels en keiharde elleboogstoten wisten ze Ajax van een zege af te houden. PSV werd kampioen. In de nacompetitie speelden ze vervolgens weer als makke lammetjes.
De tweede scheur kwam vorige week: De Graafschap hield Almere City van de eredivisie af.
Ik hoop dat Ajax de Superboeren komend seizoen van de mat speelt. En dat de Superboeren Almere City loten in de bekercompetitie en door een onterechte penalty met 1-0 verliezen.
Het liefst in de laatste minuut.
Mag ik alsjeblieft één keer een slecht verliezer zijn?

Tags, , , , , , ,

Kan deze foto nog wel?

Grappige foto hè? Hij is gemaakt door fotograaf Fred Rotgans. Leuk dat op de achtergrond al die toeschouwers te zien zijn.
Grappig, maar sinds vrijdag is deze foto ook gevaarlijk. Want 25 mei is de wet AVG ingegaan. Die wet beschermt je persoonsgegevens. Theoretisch moet de fotograaf formeel aan iedereen toestemming vragen of ze wel op de foto willen. Dan is publicatie van een dergelijke foto niet meer mogelijk.
Dat is niet werkbaar, natuurlijk.
Kijk, die artiest geeft eigenlijk zwijgend toestemming. Hij staat immers willens en wetens op dat podium. Maar die mensen op de achtergrond? Misschien is die mevrouw rechts, met dat rode haar, helemaal niet blij dat ze op de foto staat. Misschien is ze met ruzie van huis gegaan en mag haar partner helemaal niet weten dat ze de stad inging. Ze zou theoretisch bezwaar kunnen maken.
Maar ja, als je naar zo’n optreden gaat weet je dat er foto’s genomen kunnen worden. Ze kiest er zelf voor om helemaal vooraan te gaan staan.
En die kale man links? Zou hij zijn armen omhoog doen om de aandacht van de fotograaf te trekken? Of juist om te protesteren dat hij op de foto komt? Zou hij er een rechtszaak om kunnen aanspannen? Theoretisch wel.
Maar kijk eens goed: het is hem waarschijnlijk niet, maar die man lijkt verdacht veel op raadslid Hans Everhard van de SP. Zou goed kunnen met dat rode shirt aan. En een raadslid is een openbaar figuur. Die mag je altijd op de foto zetten. Of niet?
Niemand die het eigenlijk weet.
De vakbond van journalisten, NVJ, vreest dat die regels pas duidelijk worden via rechtszaken. Via trial and error dus.
Ik denk dus dat alleen de juristen daar blij van worden.

Tags, , , ,