Beste Mark,

Beste Mark,

Je kabinet is gevallen, maar toch wil je graag nóg eens vier jaar minister-president van Nederland zijn. Ik vraag me werkelijk af: waaróm toch?
Je weet nu toch wel dat je het als premier nooit goed doet. Waarom zou je je dan nóg eens vier jaar willen verweren tegen het verongelijkte gezeur van Geert Wilders, of het betweterige gedram van snotneus Jesse Klaver. Lijdzaam de verantwoording op je nemen voor de blunders van onze koning?
Waarom zou je nóg eens vier jaar van de ene crisis naar de andere hollen, moeten vertrouwen op egocentrische ministers, ijdeltuiterige staatssecretarissen en duimendraaiende ambtenaren?
Nóg eens toespraken houden die verstoord worden door wappies die treiterend op pannen en potten gaan slaan?
Jemig, Mark. Je bent al bijna tien jaar in functie, dus om je CV hoef je echt geen zorgen meer te maken. Ga iets leuks doen, kies eindelijk onbezorgd een levenspartner zonder te vrezen voor de hoon van het volk.
Hou op, man. Je verdient nog geen 180.000 euro per jaar met dat luizenbaantje. Dat is een schijntje vergeleken met bijvoorbeeld Max Verstappen die jaarlijks bijna 22 miljoen euro binnentikt door simpelweg wat rondjes te rijden in een auto.
Zelfs hier in Almere, als Floriade-directeur ga je er salaristechnisch waarschijnlijk al op vooruit.

Tags, , , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (9)

Voor l*l staan met een kabel in mijn hand

In aflevering 3 van deze serie ‘bekentenissen’ schreef ik hoe ik als kabelsleper de cameraman met zijn schoudercamera liet vallen tijdens een live-uitzending. Een blunder. Mijn grootste afgang was echter bij de opnamen van een clipje voor de sexy meidengroep Centerfold die half naakt in de studio stonden.

‘We krijgen vandaag een playboy-act’, zei regisseur Bert van der Veer toen hij de cameraploeg instrueerde over de acts die die dag voor Toppop moesten worden opgenomen. Als kabelsleper schoof ik aan bij het overleg. Van der Veer wilde een erotisch clipje maken bij hun hit Bad Boy. Centerfold was een erotische meidengroep, bestaande uit drie dames met adembenemende lichaamsvormen.
In de studio was een metalen brug opgebouwd. De meiden zouden daarop gaan staan, gekleed in lange regenjassen. Op enig moment zouden ze die jassen uittrekken en zich snel poedelnaakt van de camera wegdraaien. De televisiekijker zou dan een halve seconde de glooiing van een borst kunnen zien. Het was de AVRO, het moest wel netjes blijven.
De vaste camera’s bleven op afstand, de mobiele camera stond bij de bloedmooie dames op de brug. Met Marcel Beijer ernaast.

Brandweerlieden
Toen het camerateam de studio binnenliep zag de lichtvloer, op zo’n drie meter boven de grond, zwart van de brandweerlieden. Het nieuws dat er drie blote pinup-girls in de studio te zien waren, was kennelijk rondgegaan als een lopend vuurtje. Dat betekent brandgevaar, dus tientallen brandweermannen stonden paraat.
De drie meiden kwamen de studio binnen en begonnen aan hun act. Zoals afgesproken lieten ze op het juiste moment hun regenjassen zakken en zag ik op één meter afstand de mooiste blote lichamen die ik ooit had gezien. Ik was 23, de testosteron gierde door mijn lijf.
Ook bij de cameraman die ik assisteerde: ‘pffff, dit zijn tropendagen voor een hetero’, fluisterde hij me grinnikend toe.

Opnieuw
De opname moest een aantal keer opnieuw. Soms vielen de regenjassen niet synchroon naar beneden, soms zag je net even teveel van een blote borst. Tijdens een van de onderbrekingen gaf regisseur Van de Veer via ‘oortjes’ instructies aan de cameraman van de mobiele camera. Alhoewel ik pal achter de cameraman stond, kon de instructies niet horen. Ik wachtte geduldig af, starend naar die blote prachtlichamen van de drie stoeipoezen. Zo dichtbij, maar tegelijk ook zo ver weg.
Ik was niet de enige die zwijgend staarde. Ook de brandweermannen, daarboven op die vloer, waren muisstil. Misschien wel jaloers dat ik zo dichtbij de Centerfold-dames mocht staan.
Maar ik was onzeker en probeerde me zo stoer mogelijk een houding te geven. Dat viel lang niet mee.

Mannenduim
Eén van de dames voelde kennelijk aan dat niet zij, in haar blootje, zich ongemakkelijk voelde, maar die jongeman van Beijer op een meter afstand in zijn veel te strakke spijkerbroek. Ter hoogte van mijn kruis hield ik de camerakabel vast, die ongeveer zo dik was als…. nou ja, laat ik voor de veiligheid een mannenduim als voorbeeld nemen.
“Het voelt zeker wel fijn om je kabeltje nu vast te mogen houden” zei ze minzaam lachend, terwijl ze naar mijn kruis wees.
Ze zei het niet zachtjes, maar hardop, héél érg hardop. Véél te hardop.
Dat werd snel duidelijk omdat de stilte in de studio doorbroken werd door het lachende gebulder van de talloze brandweermannen. Die prompt van een boze Bert van der Veer daarop de studio moesten verlaten.
Ik mocht blijven, in al mijn onzekerheid.
Vernederd door schaamteloze schoonheid van een centerfold.

Hieronder het bewuste clipje:

Tags, , , , , , ,

Bedankt, 2020

Ik weet niet hoe het jullie verging, maar ik kreeg de laatste dagen veel nieuwjaarswensen waarin nogal opgelucht afscheid werd genomen van 2020.
Mensen verheugen zich op het vaccin dat ons weer in staat stelt alle zegeningen van het ‘normale leven’ te omarmen.
Dit jaar kunnen we inderdaad weer in kilometers lange files naar ons werk rijden, hijgend in elkaars nek de IKEA bezoeken op Tweede Paasdag. Omdat we vaker van huis zijn kan het dievengilde haar werk weer oppakken en ook zakkenrollers verheugen zich alweer op de drukke woensdagmarkt. Er zullen tijdens de ontknoping van een spannende film weer Jehova’s getuigen bij de voordeur aanbellen.
Jongeren kunnen zich op festivals weer laveloos zuipen en hun lijf volgooien met dubieuze pilletjes. In de voetbalstadions kunnen doorgesnoven randdebielen hun frustraties weer uitleven op mensen met een donkere huidskleur. In praatprogramma’s zal er weer publiek zitten dat braaf gaat klappen als een drillrapper vertelt dat zijn agressieve daden het gevolg zijn van een slechte jeugd.
Nee, 2020 was misschien niet fijn maar heeft ons ook veel moois gebracht. We zagen onze huisgenoten wat vaker, leerden dat er méér is dan alleen maar werken. Dat je heerlijk kan ontspannen in de natuur.
Dank daarvoor, 2020.

Tags, , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (8)

Kerst in Ahoy’

Een aantal afleveringen geleden maakte ik je deelgenoot van mijn doodsangsten in de nok van theater Carré. De kerstshow in Ahoy in 1983 (kan ook 1984 zijn geweest) deed daar niet veel voor onder.
Het was een traditionele kerstuitzending die de omroep de kijker voorschotelde: een combinatie van artiesten en circusacts.

Ik herinner me een baldadige Joop Doderer die niet zo gemotiveerd meedeed aan de repetities en het de regisseur onmogelijk maakte serieus te werken. ‘Swiebertje’ playbackte met drie andere BN’ers (gek, ik kan me totaal niet herinneren wie die andere drie waren) het liedje ‘Jingle Bells’ en trok daarbij zijn rode kerstmuts volledig over zijn hoofd.
‘Kan die Doderer niet even normaal doen?’ schreeuwde de regisseur in onze ‘oortjes’. ‘We zijn hier serieus aan het repeteren’.
Pas na drie keer greep de floormanager in en maande Doderer, toch een jeugdheld van me, tot serieuze arbeid aan.

Circusacts
De circusacts werden niet gerepeteerd. Althans: we repeteerden ‘droog’ de posities waar de cameramensen moesten staan tijdens de acts. De acrobaten zelf traden alleen op tijdens de live-uitzending. De uitzending verliep voorspoedig totdat de acrobaten hun act opvoerden. Ze beklommen twintig meter hoge, dunne, palen waar bovenop een soort ring bevestigd was. Daarop voerden ze acrobatische stunts uit die de palen alle kanten op deden zwiepen. Onderaan de palen zaten de cameraman en ik om de artiesten vanuit kikkerperspectief te filmen.

Acrobaten aan de paal

Hoog boven mijn hoofd zag ik de acrobaten – zonder lifeline! – halsbrekende toeren uithalen.
Totdat… de acrobaten de palen richting elkaar zwiepten om van paal te wisselen. Dat ging mis. Eén van de twee – precies boven mijn hoofd – greep mis. In een uiterste poging wist de man zich aan zijn vingertoppen vast te grijpen aan de ring. Zijn kameraad – zwiepend aan de de andere paal – probeerde hem naar boven te trekken.
Het publiek in Ahoy hield de adem in. Hier ging duidelijk iets mis. En als die arme kerel zou vallen, zou die precies op mijn hoofd landen.

Doodsnood
‘Help!’, riep de acrobaat in doodsnood. ‘Please help. I’m falling!’. Zijn ijselijke kreten gingen door merg en been.
Op het laatste moment trok zijn kameraad de ongelukkige artiest aan één arm omhoog. De twee mannen omhelsden elkaar en gingen toen – zichtbaar onzeker – met bibberende knietjes verder met hun idioot gevaarlijke act.
‘Die lui zijn gek!’, brulde de cameraman over zijn schouder in mijn richting. De angst stond in zijn ogen.
Ik kon niet reageren. Mijn keel was dichtgeknepen van angst en woede om zoveel waaghalzerij.
Het leek een eeuwigheid te duren voordat de twee waaghalzen hun act hadden afgerond zonder verdere brokken te maken. Via de palen daalden ze weer af naar de begane grond.
‘Everything okay?’ vroeg ik aan de man die zojuist aan de dood ontsnapt was.
Hij gaf me een knipoog.
‘It’s all part of the act, man.’

Tags, , , , , , , , , , , ,

Stille nacht

‘Anderhalvemetersamenleving’ is gekozen tot Woord van het Jaar 2020.
Logisch, want dit jaar stond corona centraal en het Woord van het Jaar kon daar niet aan voorbijgaan.
Maar misschien had het woord ‘schreeuwen’ beter gepast.
En dan vooral op social media.
Exemplarisch was de Amerikaanse president die via Twitter in blokletters moord en brand schreeuwde over de vermeende fraude bij de verkiezingen.
Ondertussen schreeuwde hij zijn eigen gelijk van de daken.
Maar we zagen ook schreeuwende boeren op het Malieveld, brullende coronaontkenners die politici bedreigen, ook fysiek.
Op de redactie van Almere DEZE WEEK kregen we – uit het hele land! – boze e-mails van vuurwerkfans omdat we een berichtje hadden geplaatst over het toenemende draagvlak voor het vuurwerkverbod.
Wie de documentaire The Social Dilemma op Netflix heeft gezien (kijken, mensen, kijken!) weet hoe gevaarlijk het is als mensen in de ‘bubbel’ komen waarin ze berichten voorgeschoteld krijgen waarmee ze voortdurend bevestigd worden in hun eigen gelijk.
En wordt er nog harder geschreeuwd.
Ach, misschien zit ik zelf ook wel in zo’n bubbel.
Donderdag is het kerstavond, de ‘stille nacht’, die zo vaak bezongen wordt. 
Dat zou mooi zijn, zeg: een écht stille nacht.
Om éven niet te schreeuwen.
Maar te luisteren.

Tags, , , , , , , , , ,

Afvaltoerisme

Vanwege corona konden we dit jaar niet of nauwelijks op vakantie en het is maar de vraag of we in 2021 naar het buitenland kunnen.
De wintersport lijkt er alvast bij in te schieten.
Gelukkig biedt de gemeente Almere hulp. Als wethouder Jan Hoek (woonachtig te A.) vasthoudt aan het plan om Almeerders te beboeten als zij teveel restafval aanbieden, dan kunnen we op afvaltoerisme.
Teun verheugt zich er al op. Hij eet zich dagelijks klem aan fastfood en kiest in de supermarkt altijd de producten uit die het meeste verpakkingsmateriaal bevatten, gewoon voor de lol.
Bij het benzinestation om de hoek heeft hij voor de krokusvakantie alvast een aanhangwagen gehuurd en via het darknet een vervalste kentekenplaat besteld.
Tegen de tijd dat het februari is heeft hij zeker 225 kilo restafval verzameld en kan de vakantiepret beginnen.
Eerst naar de Veluwe waar hij 65 kilo voor de ingang van het natuurpark loost.
Pak aan, gemeente Otterlo!
Daarna twee dagen bivakkeren in de Achterhoek om 33 kilo te dumpen in het prachtige Hanzedorpje Doesburg. Dan via Arnhem (52 kilo) en Amersfoort (23 kilo) richting A. om de laatste 52 kilo te deponeren bij de voordeur van Hoek.
Maar eerst de kerstvakantie.
Carbidschieten!

Tags, , , , , , , , , , , , ,

Esplanade

Toen ik voor het eerst de plannen voor de huidige Esplanade onder ogen kreeg, moest ik denken aan het Golden Gatepark. Goed, dat is ettelijke malen groter dan ons stadsplein aan het Weerwater, maar met die brede stroken asfalt tussen het groen was het stadspark van San Francisco mijn eerste associatie. Het park was in 1967 het centrum van de ‘Summer of Love‘. Hippies liepen er half naakt rond, rookten er pretsigaretten en vreeën zonder schaamte in groepsverband in het gras.
De eerste keer dat ik het Golden Gate Park bezocht was op een zondagmiddag in 1995 en was het park het decor van keurige gezinnen die in het gras picknickten en werden de asfaltstroken benut door jongeren die, dansend op het geluid van beatboxen, ook erg hip waren.

NRC
Kwaliteitskrant NRC maakte vorige week gehakt van de Esplanade. Ze beschreven het plein in een recensie, een oordeel dus, in de rubriek Beeldende Kunst. Grappig geschreven, zeker. Maar een beetje flauw is het wel. Het is het framen van Almere als saaie en suffe slaapstad, zoals je dat eind vorige eeuw vaak zag gebeuren. Kijk ook maar goed naar de foto’s die NRC bij de recensie plaatst: de bomen op het plein zijn bewust buiten beeld gelaten, het asfalt glimt van de regen en ik verdenk de afdeling ‘beeldbewerking’ ervan dat ze wolken boven de gebouwen wat donkerder hebben gemaakt: op het gebouw zelf reflecteert het zonlicht namelijk in de ramen.

Flauw
Bovendien is het flauw omdat de Esplanade nog niet geheel voltooid is. Smaken verschillen, dat is waar, maar laten we eerst eens afwachten hoe de Esplanade wordt benut als corona voorbij is, als er weer meer mensen op straat zijn en het zonnetje gaat schijnen.
In het najaar (voor de tweede golf aanbrak) kon je al zien dat het plein drukker bevolkt was dan vroeger. En dan kan het zomaar zijn dat de Esplanade bevolkt wordt door snackende mensen in het gras, rollerskatende jongeren op het asfalt en misschien breekt er, na de corona-beperkingen, wel weer een zomer aan waarin iedereen uitbundig van de herwonnen vrijheid geniet. En brekt een Summer of Love aan. Zal de NRC dan het lef hebben om terug te komen?

Golden Gate Park in de Summer of Love

Tags, , , , , , , ,

Afscheidslied

Hier spreekt Sinterklaas.
Mijn verblijf in Nederland werd de laatste jaren al lastiger. Zo moest ik jaarlijks steeds meer zwarte pieten in Spanje achterlaten omdat ze niet meer welkom zijn. Dat verhoogt de werkdruk bij de andere pieten. Ook heb ik de Arbodienst achter mijn kont aan omdat mijn werk over de hoge, hoge daken te risicovol is. En ik overtreed met ‘rommel de bommel wat een gestommel’, de geldende geluidsnormen.
De Partij voor de Dieren eist dat mijn paardje nóg sneller naar bedje toe moet. Ook al is hij nog lang niet moe. En de PVV wil de keiharde garantie dat de ‘vreemdeling die verdwaald is zeker’ inderdaad Zwarte Piet is en geen gelukszoeker is die in Nederland wil blijven.
Erg lastig, allemaal.
Dit jaar is er vanwege corona helemaal geen donder meer aan. Het zingend verzoek om te strooien ‘in één of andere hoek’ kan ik niet honoreren. Enerzijds omdat zingen niet is toegestaan, anderzijds omdat de pieten groepsvorming moeten voorkomen en instructies hebben om pepernoten in verschillende hoeken te strooien.
Op jullie verlanglijstjes staan tegenwoordig mondkapjes, desinfecterende zeep, vaccins, zuurstofmeters.
Nou, dat is gezellig winkelen voor Sinterklaas hoor… NOT.
Ach, laat ik mijn eigen afscheidslied maar zingen:
Dag Sinterklaasje dáág dáág
Dáág dáág, Zwarte Piet

Tags, , , , , , , , , ,

Nieuwe aflevering podcast Luister je Gelukkig

Een nieuwe aflevering van mijn podcast ‘luister je gelukkig’. Deze keer met Tim Wildeman de geïnspireerd raakt door stilte en zijn geloof. Wil je ook in het bezit komen van de felbegeerde Luister Je Gelukkig mok? Vertel me dan waar JIJ door geïnspireerd raakt!

Tags, , , , , ,

Prachtnaam

Theaterbezoekers moesten jarenlang met het schaamrood op de kaken zeggen dat ze voorstellingen in ‘KAF’ gingen bekijken.
Maar de nieuwe directie heeft nu ook eindelijk beseft dat KAF de meest fantasieloze naam ooit is.
Het schijnt dat de bedenker inmiddels per fiets verbannen is naar China. Een veel te milde straf, als je het mij vraagt.
De nieuwe naam is nu: Kunstlinie.
Dat klinkt ook niet echt gezellig, vind ik.
‘Ik ga vanavond naar de Kunstlinie’
‘Waar ligt dat?’
‘Ergens bij Waterloo, denk ik. Achter de gevechtslinie.’
Nee, Kunstlinie klinkt zo kil dat je tong bevriest bij het uitspreken.
Je zou toch verwachten dat de creatievelingen in die blokkendoos aan het Weerwater iets originelers kunnen bedenken.
De Roestbak in Haven was een leuke naam. En in onze hoofdstad, 30 kilometer verderop, weten ze er ook wel raad mee: Carré, Brakke Grond, Frascati, Paradiso, Rode Hoed.
Leuke namen, soms vernoemd naar een persoon, zoals DeLaMar.
‘Kan niet’, zeggen ze in Almere. ‘Want de Kunstlinie is méér dan alleen een theater,’
Onzin. In Lelijkstad hebben ze hun kunstencentrum ‘Agora’ genoemd.
Mooi toch?
Waarom kiest Almere niet voor een naam met warmte en historie?
Het Purvis Theater.
Prachtnaam!

Tags, , , , , , , , , , , , , , , , , ,