Bekentenissen van een kabelsleper (17)

Bekentenissen van een kabelsleper (17)

Kiespijn met Rob de Nijs

Dat Rob de Nijs een aardige kerel is, wist ik al langer. Maar als liefhebber van rockmuziek had ik het aanvankelijk niet zo met hem op. Ik vond hem er altijd overdreven trendy eruit zien. Met zo’n leren broek aan. Het werd zomer vind ik een van de verschrikkelijkste liedjes ooit.

Ik heb meerdere uitzendingen gedaan waarin Rob een optreden deed: vooral muziekprogramma’s uiteraard. De eerste keer dat ik hem zag zat hij op een bankje met zijn toenmalige partner Belinda Meuldijk op zijn schoot. Ze maakten zich beiden erg druk over een lok haar dat kennelijk niet goed voor zijn gezicht viel. Het bevestigde aanvankelijk mijn beeld van een overjarige ijdeltuit.

Willem Ruis Lotto Show

Dat veranderde toen hij optrad in de Willem Ruis Lotto Show, dat werd opgenomen in Den Bosch. We hadden er al een repetitiedag opzitten en bleven als crew slapen in een hotel vlakbij de stad. Ik werd wakker met een onvoorstelbare kiespijn. Zo’n stekende pijn die helemaal voelbaar is achter je ogen. Wie het wel eens heeft gevoeld, weet wat ik bedoel.

Bo

Ik liet me niet kennen. Dapper gingen we die ochtend door met repetities. Rob de Nijs zong daar ‘Bo’ dat ik stiekem een heel mooi liedje vond. De pijnscheuten werden steeds heviger. Ik kon niet voorkomen dat ik af en toe pijnlijke grimassen trok en soms met mijn vuist tegendruk op mijn kaak gaf om de scherpe pijn even niet te voelen.
Het liep tegen de lunchpauze toen Rob me achter de coulissen aantikte. ‘Gaat het wel goed met jou?’, vroeg hij. Dat was attent. Mijn vaste collega’s hadden niets gemerkt. Hij vond dat ik om mijn gezondheid moest denken: direct een tandarts opzoeken.

Tandartsstoel


Dus zat ik later die middag in de tandartsstoel en werd ik geholpen aan mijn kies die flink ontstoken bleek.
’s Avonds was ik daardoor fris en fruitig om te kunnen werken. Rob zag het direct: ‘je hebt weer kleur op je wangen’.
Een aantal maanden geleden zag ik Rob bij De Wereld Draait Door vertellen over zijn ziekte Parkinson en zong hij een nieuw lied ‘Niet voor het laatst’. Een mooi lied, met gevoel gezongen.
Maar dat verbaasde me dus niet.

Politiek

Het is al eens eerder geopperd: misschien moeten we af van de manier waarop we onze verkiezingen al jarenlang organiseren. Is het geen idee om op de verkiezingsdag de bewoners hun stem te laten uitbrengen op (zeg maar) vijf belangrijke onderwerpen? Dan stem je bijvoorbeeld PvdA voor de oplossing van de woningnood, PVV of SP voor de aanpak in de Zorg, de VVD voor hun geweldige plan met betrekking tot Veiligheid en de Partij voor de Dieren voor het behoud van de natuur.

Het moet anders

Het moet echt anders, is mijn bescheiden mening. Vorige week werd dat weer eens duidelijk toen in Almere deskundigen aan het woord kwamen over de wijze waarop bewoners hun stem kunnen laten horen bij gemeentelijke plannen. Dat gaat niet goed en dat was best schokkend. Dat geldt lokaal, maar natuurlijk net zo goed voor de landelijke politiek..
Het vertrouwen in de politiek neemt de laatste twintig jaar sterk af, stelden de deskundigen. De politieke spelletjes, de Haagse mores, de ongeschreven wetten: leuk voor de incrowd (politici en journalisten), bewoners geloven het allemaal wel. Ze hebben het idee dat alle besluiten al zijn voorgekookt en slaan pas alarm als ze er last van krijgen: de kindertoeslagaffaire, de woningnood, een flat die gebouwd wordt op het grasveldje in de straat.
 
Loopgraven

Vandaag werd in de landelijke politiek duidelijk wat iedereen allang wist: De VVD en CDA willen niet regeren met PvdA en GroenLinks en D66 staat een beetje suffig tussen beide kampen in.
Intussen schreeuwt het land om een nieuw kabinet. Nieuwe ideeën. Er is genoeg aan te pakken: de woningnood, het klimaat, de sociale zekerheid, ons pensioen.
In plaats daarvan hebben we sinds de verkiezingen in maart politiek gezien geen enkele stap voorwaarts gemaakt. De onderhandelaars zitten vast in de loopgraven van hun partijbelangetjes.
En gaan we dus op naar het 21e jaar waarop het vertrouwen in de politiek sterk zal afnemen.

Tags, , , ,

Nooit meer Ruud Gullit

‘Misschien wil Marcel even voor Ruud Gullit spelen?’
Mijn cameraman knikte; het was geen probleem. De repetities voor de Ver van Mijn Bedshow verliepen gezapig en voor het item met de grote voetbalster Ruud Gullit was mijn inzet als kabelsleper niet nodig. De uitzending zelf zou die avond pas worden opgenomen, dan was de vedette er natuurlijk zelf bij. Maar om te repeteren was er een stand-in voor Gullit nodig en werd naar mij gekeken.

Han van der Meer

Han van der Meer
De floormanager trok me naar de zijkant van de studiovloer en vertelde wat ik moest doen. “Presentator Han van der Meer noemt straks de naam van Ruud Gullit. Dan loop je de studiovloer op en neemt plaats op de bank waar de studiogasten zitten.”
Ik begreep het. Zo moeilijk was de opdracht ook niet. Een kind kon de was doen.
Maar er gebeurde iets. Ja, laat ik het maar ‘iets’ noemen want het kunnen onmogelijk zenuwen zijn geweest. Ik bedoel: ik was wel gewend om op te treden. Ik had een cabaretgroepje, ik droeg mijn gedichten publiekelijk voor. Bovendien was er nog geen publiek in de studio aanwezig (laat staan Ruud Gullit) en kende ik iedere medewerker in de studio goed. Maar toch het zweet brak me uit. Mijn knieën trilden.

RUUD GULLIT !!!!
Han van der Meer sprak zijn aankondiging in op camera, kondigde de gasten van die avond aan en liet blijken hoe bijzonder het was dat superster Gullit in de uitzending te gast was.
Hij bouwde de spanning rond de entree van de voetballer theatraal op. Dames en heren… een warm applaus voor….. RUUD GULLIT !!!!
Met slappe benen liep ik de studiovloer op, zwaaiend naar het afwezige publiek op de lege tribune. De felle lampen schenen bedwelmend in mijn ogen. In een vage roes liep ik naar de gastenbank en nam er plaats.

Ruud Gullit

Verstoord
Han van der Meer keek verstoord in de richting van de floormanager. Die stopte geïrriteerd de repetitie en kwam hoofdschuddend voor me staan. ‘Bijna goed, Marcel. Je zit alleen aan de verkeerde kant van de bank. Ik had je alleen gevraagd aan het andere uiteinde van de bank plaats te nemen.’
Beschaamd nam ik alsnog de juiste plek in. Mijn lachende collega’s zoveel mogelijk negerend.
Opeens wist ik het: ik wil nooit beroemd worden.
Geen filmsterrenstatus voor mij, nooit meer Ruud Gullit.
De druk is ondraaglijk.

Het item met Gullit is hier te zien.
Hij zit wel op de juiste plek.

Tags, , , , ,

Stuurlui staan aan wal

Stuurlui

Aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 zullen een aantal nieuwe partijen meedoen. Vul maar vast in: Forum voor Democratie, Bij1 en DENK.
En misschien gaat ook partij De Stuurlui meedoen.
Je zou het bijna hopen, want De Stuurlui is een gezelschap van kritische Almeerders die zich nadrukkelijk laat horen op de social media. De leden hebben allemaal één overeenkomst: ze weten het beter.
Beter dan jij, beter dan ik. En vooral beter dan dat stelletje prutsers in het stadhuis.
De woningnood oplossen?
De Stuurlui weten het: zo snel mogelijk tijdelijke woningen bouwen.
Tijdelijke woningen op het Annapark?
De Stuurlui weten het: niet doen, bouw maar ‘ergens anders.’
De energietransitie?
De Stuurlui vinden dat het te langzaam gaat.
Windmolens langs de A6?
De Stuurlui weten het: niet doen, bouw maar ‘ergens anders’.
De meeste Almeerse partijen hebben de grootste moeite om kandidaten te vinden voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar.
De Stuurlui kennen dat probleem niet. Hun achterban is praktisch ontelbaar. Wie ze wil zoeken, hoeft alleen maar naar de wal te lopen.
Daar staan ze.
En daar blijven ze ook staan.
Ze zullen waarschijnlijk nooit meedoen aan de verkiezingen.
Niemand krijgt ze aan boord, nooit nemen ze het roer in handen.
Want verantwoording nemen?
Dat vergt moed.

Tags, , , , , , ,

Marcel Beijer ik wil publiciteit

Tof

Een paar weken geleden was ik jurylid bij de Kunstbende, in de categorie Taal. Het woord dat ik die middag het meest hoorde was ‘tof’.
Dat brak me tijdens mijn middelbare schooltijd nog lelijk op.
‘Gaaf’ was het woord dat in de mode kwam; ‘tof’ was ouderwets. Een woord voor losers.
Ik kwam daar net iets te laat achter.
Ik noemde tijdens een spreekbeurt iets ‘tof’ en werd om die reden na schooltijd door een paar gozers flink in elkaar geslagen.
Dat was niet zo tof. Sterker: ik kon het woord ‘tof’ een week lang niet meer uitspreken zonder mijn twee voortanden op te moeten rapen.
Ik was een loser. De mooie meisjes liepen sinds die dag met een grote boog om me heen.
En nu liepen daar bij de Kunstbende allemaal jongeren die alles en iedereen ‘tof’ vonden.
Ze vonden mij zelfs tof.
Ook de mooie meisjes.
‘Tof’ kan weer!
Maar nu is het te laat.
Ik ben te oud.
Tof, maar vol stof.


Tags, , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (15)

Een klote-kabelsleper in beeld

Waar half Nederland wegliep met de band DoeMaar was ik zelf veel meer gecharmeerd van het Klein Orkest. Toen ze voor het eerst in de studio van Toppop verschenen om de clip van hun hit ‘Laat mij maar alleen’ op te nemen was de band nog volstrekt onbekend. En dat gold ook voor zanger Harrie Jekkers die ik alleen maar van de foto op de LP-hoes kende.

Het Klein Orkest

Sterallures was de heren van het Klein Orkest vreemd. Sterker: de bandleden vielen in hun casual kleding totaal niet op. Ineens doken ze in de grote tv-studio uit de menigte op en pakten ze hun instrumenten voor de eerste repetitie.

Tandarts
Belangrijk om te vertellen: bij de repetities was de regisseur zelf nog niet aanwezig. Misschien naar de tandarts, of zo. De geschiedenis laat zich dat niet meer vertellen. Hij had instructies gegeven aan de regie-assistente die de camera-wisselingen met de crew doornam.
Er was weinig spannends aan: drummer, bassist, keyboardspeler en zanger/gitarist. De leden van het Klein Orkest bewogen nauwelijks (de bassist bewoog alleen zijn rechtervoet kan ik mij herinneren) en het playbacken ging Harrie niet zo goed af. Ik geloof ook dat hij met enige gêne het tv-kunstje opvoerde. Het Klein Orkest was gewend in buurthuizen te spelen en op plekken waar het bier ze om de oren vloog. Geen zakelijke, klinische tv-studio.

Harrie Jekkers back then

Floormanager
Na een korte koffiepauze was het tijd voor de daadwerkelijke opname en was de regisseur inmiddels op zijn plek. Hij vroeg over de intercom aan de floormanager of de repetities goed waren verlopen. Niemand had klachten, antwoordde de floormanager.
‘Mooi’, zei de regisseur. ‘Als dan die klote-kabelsleper nog even uit beeld stapt kunnen we beginnen.’
De floormanager draaide zich beschaamd weg van de band en sprak zo zacht mogelijk. ‘Dat is geen kabelsleper, dat is de zanger. Hij heeft alleen zijn gitaar nog niet om.’

Tags, , , , ,

Uit de kast

Binnenkort ben ik volledig gevaccineerd en mag ik – met een vaccinatiepaspoort in mijn hand – weer naar hartenlust festivals, nachtclubs en sekswerkers bezoeken.
Maar ik weet al: dat ga ik niet doen.
De lockdown van de afgelopen maanden heeft mij op pijnlijke wijze iets over mezelf geleerd: ik merkte er bijna niks van.
Het laatste festival dat ik bezocht was in 2005 met Crosby Stills & Nash, Meat Loaf, Styx en Kansas. 
Ouwe lullen-muziek.
Er gingen geen jointjes rond, maar Zeeuwse babbelaars.
De enige nachtclub die ik ooit van binnen zag was in de vorige eeuw in Las Vegas, samen met mijn vrouw. We zagen hoe sneue mannen naar net iets te dikke paaldanseressen keken.
En sekswerkers bezoek ik uit principe niet, omdat ik vind dat die mij eigenlijk zouden moeten betalen.
Nee, ik kom uit de kast: ik ben saai.
Ik vond het eigenlijk wel lekker om bij verjaardagen niet in zo’n kringetje te hoeven zitten. Ik was blij dat visite al vroeg in de avond vertrok omdat ze voor de avondklok thuis moesten zijn.
Corona is vreselijk, begrijp me goed. Maar misschien had ik een wappie moeten worden en me niet laten vaccineren.
Dan bleef corona.
En dus ook de maatregelen.

Tags, , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (14)

Dromen van het Songfestival

Het was in 1984 best even spannend. Het songfestival zou in Luxemburg gehouden worden en het leek erop dat het kleinste landje van de Benelux onvoldoende capaciteit had om de organisatie rond te krijgen. Bij de NOS werd rekening gehouden dat er een camerateam vanuit Nederland naar Luxemburg moest afreizen om het evenement in beeld te brengen. Dat moesten natuurlijk de meest ervaren cameramensen zijn, uiteraard geassisteerd door ervaren camera-assistenten.

Maatschapje
Ik deed het werk ondertussen al drie jaar. Samen met mijn favoriete collega’s Luuk en Peter hadden we het plan bedacht om een maatschapje op te richten en onszelf als camera-assistent bij de NOS te detacheren. Twee weken op pad in Luxemburg, bij het grootste tv-evenement van Europa? Dat was een eer. En een feest voor ons drieën. Het zou bovendien een mooie pikstart zijn van ons bedrijfje.

Maribelle

Vulcano
We draaiden warm bij het Nationaal Songfestival, die gewoon in de Hilversums tv-studio werd gehouden. Onze favoriete band Vulcano (kom ik in een latere aflevering op terug) deed mee en was zwaar favoriet, ik herinner me dat Edward Reekers van Kayak erbij was (die vond ik persoonlijk het beste), maar de winnares werd Maribelle met het glijerige ‘Ik hou van jou’. Ik val altijd spontaan in slaap als ik het nummer hoor.

Inspirerend
De geruchtenstroom werd steeds sterker. De cameramensen lieten al doorschemeren dat Luuk, Peter en Marcel bovenaan de lijst stonden om mee te gaan naar Luxemburg. Ik begon mijn toenmalige vriendin al voor te bereiden om het twee weken uit te houden zonder mijn inspirerende aanwezigheid.

Diggi-loo diggi-ley
Maar het ging niet door. Geen idee wat de reden was. Voor de televisie zag ik de Herreys uit Zweden winnen met het stompzinnige Diggi-loo diggi-ley, terwijl het prachtige I treni di Tozeur van Italië slechts vijfde werd. Maribelle eindigde terecht in de onderste regionen. Ze werd dertiende, het ongeluksgetal.
Het maatschapje kwam er ook nooit.

De Herreys uit Zweden wonnen

Tags, , , , , , , , , , ,

Sprookjes

Kranten in Amerika vinden dat Disney moet stoppen met een attractie waarin de prins Sneeuwwitje tot leven kust. De prinses had immers geen toestemming daartoe gegeven.
Ik ben het daar helemaal mee eens.
Disney moet sowieso oppassen, want de Grote Boze Wolf is natuurlijk ook gewoon een viespeuk die de drie biggetjes op gruwelijke wijze wil slachten. Ik heb als kind gruwelijke plaatjes gezien waarop Midas de biggetjes had vastgebonden in een pan.
De smeerpijp had nog net niet hun kleren niet van het lijf gerukt.
‘Speklapjes’, noemt hij ze denigrerend. Onbegrijpelijk dat de Obesitasvereniging nog geen rechtszaak is begonnen.
Er zijn grenzen, mensen. De wolf in Roodkapje gaat daar wat mij betreft ook al eeuwen vér overheen door zich voor te doen als oma.
Dat is grooming en dat is gewoon strafbaar.
Gaf het lieve meisje hem toestemming om opgegeten te worden?
Nee!
En als een vrouw ‘nee’ zegt dan is het ook nee!
En kom nou niet aan met ‘joh, dat zijn maar sprookjes…’
Kijk dan even om je heen. Het is niet voor niets zo’n ellende op de wereld.
Dat komt door de sprookjes. Zelfs politici vermommen zich als Pinokkio en lokken ons stiekem mee naar Pleziereiland.
Waar we veranderen in ezels.

Tags, , , , , , , , , , , , , , ,

Super League

Het idee van de machtigste voetbalclubs om een SuperLeague te starten hield de voetbalwereld afgelopen week in de greep. De twaalf steenrijke clubs wilden nóg meer geld verdienen en zo nóg meer macht verkrijgen. De twaalf kunnen niet degraderen, ook al verliezen ze alles. Bij Gratie Gods kon de SuperLeague aangevuld worden met drie clubs die ook bereid zijn de portemonnee te trekken.
Misschien wordt het in de politiek ook tijd voor een SuperLeague.
Denk je eens in: altijd een vast plaatsje voor de rechtse balletjes van de VVD, D66 risicoloos in het midden en de PvdA (mag ook SP of GroenLinks zijn) strijdend op links. De PVV krijgt ook een plekje, gewoon als stoorzender die toch niks klaarspeelt.
Een SuperLeague past ook mooi in het idee van de Almeerse griffier om bij lokale verkiezingen alleen nog maar lokale partijen mee te laten doen. De VVD doopt zich dan om in ‘Kakkers Almere’, de PVV in ‘Almere Eerst’ en de linkse partijen verenigen zich in ‘Verworpenen van Almere’ of zo. Alle kleine lokale partijtjes mogen natuurlijk gewoon blijven.
En, net als bij de SuperLeague, gaat de deur dicht voor nieuwe lokale partijen die mee willen doen.
Tenzij ze een zak geld meenemen, natuurlijk..

Tags, , , , , , ,