Category Archive Blog

Uitroepteken

Mijn chef deelde mij als beginnend journalist nog net geen lijfstraf uit als ik in een artikel gebruik maakte van het uitroepteken. Het uitroepteken is namelijk een volstrekt overbodig leesteken. Een tekstschrijver die het uitroepteken gebruikt is kennelijk niet bij machte om zijn overmatige enthousiasme of verbazing (want dat is de functie van het uitroepteken) in woorden uit te drukken. In die grote onmacht rest er nog maar één oplossing: het uitroepteken!

Overschreeuwt
Het uitroepteken is een leesteken dat zichzelf voortdurend overschreeuwt! Lees deze zinnen maar eens zonder een grimas op je gezicht te trekken! Dat gaat gewoon niet! Het uitroepteken is verschrikkelijk!
Welke mogelijkheden hou je als schrijver nog over als je als schrijver enthousiast bent over iets, terwijl je het uitroepteken hebt gebruikt?!
Ja, je kan twee uitroeptekens plaatsen!! Dan sta je al bijna te schreeuwen!! Ik heb ook wel eens een artikel gelezen waar de schrijver in pure euforie drie uitroeptekens gebruikte!!!

Lettergrepen
Toch zien dergelijke schrijvers nog ontsnappingsmogelijkheden. Door de lettergrepen te benadrukken!!!
Zoals bijvoorbeeld: Het is hier fan-tas-tisch!!!!
Begrijpt u ‘m? De schrijver lijkt hier heel zijn arsenaal aan geestdrift er doorheen te hebben gejaagd!!!
Maar nee!!! Er zijn nog overtreffende trappen!!! Bijvoorbeeld door BLOKLETTERS TE GEBRUIKEN!!!!
Of nog erger: VETGEDRUKTE BLOKLETTERS!!!!

Dovemansoren
Regelmatig wijzen wij adverteerders erop dat het uitroepteken beter vermeden kan worden!!! Maar soms is dat aan do-ve-mans-oren gericht!!! Ze zijn zó enthousiast over hun dienst of product dat ze hun UIT-ROEP-TE-KEN KOES-TE-REN EN OP-EI-SEN!!!
ZE ZIJN ZO EX-TREEM UIT-GE-LA-TEN DAT HET LIJKT ALS-OF ZE BIN-NEN-KORT IN EEN DWANG-BUIS NAAR HET HOS-PI-TAAL VER-VOERD MOE-TEN WOR-DEN!!!
DAT HUN BE-TOOG ON-DER-TUS-SEN NIET MEER LEES-BAAR IS, WIL-LEN ZE GE-WOON NIET HO-REN!!!

Tags, , , , , ,

Leon

‘ Zonder een foto geloven mensen iets maar half’ zei de in 2004 overleden fotojournalist Eddie Adams ooit.
De uitspraak past mooi bij Leon Dakkus, de Almeerse fotojournalist die vannacht plotseling overleed. Leon vertelde het nieuws met zijn camera. Als je met elkaar op pad was, hoefde je hem nooit te instrueren. Hij wist precies welke foto geschoten moest worden.
Daarbij was hij net zo’n overtuigd journalist als wij, de verslaggevers met het pennetje in de hand. Leon had er zelfs een paar nachten in de gevangenis voor over toen hij weigerde een fotorolletje met gevoelig beeldmateriaal af te geven aan een overijverige politieagent. Die moest daarna diep door het stof in een poging excuses aan te bieden.
Leon leek wat nurks toen ik in 1992 als jongste bediende bij het Dagblad van Almere in dienst kwam. Tot ik in 1994 samen met hem naar Rosmalen reed om de nieuw benoemde burgemeester Ralph Pans te interviewen. Tijdens die rit kwamen we in een goed gesprek en merkte ik dat die ruwe bolster een blanke pit had.
Fuck, Leon. 57 jaar is veel te jong.
Maak daarboven even een foto van jezelf, want dat je dood bent geloof ik maar half.

Tags, , , ,

Kijk eens goed naar deze foto

Bijgaande foto van huisfotograaf Fred Rotgans plaatsten we op de voorpagina van Almere DEZE WEEK. Ze zeggen wel eens dat ‘plaatjes meer doen dan praatjes’ en deze foto is daar een schoolvoorbeeld van. Qua moment, maar ook qua compositie: een prachtfoto.
De nieuwjaarsbijeenkomst van ondernemers en de gemeente is doorgaans tamelijk obligaat. Dit jaar was zanger Ruben Anthony gestrikt en die brak de boel eens lekker los, met als hoogtepunt het verzoek om een ‘selfie’ te mogen maken met de zaal.
Fotograaf Fred Rotgans reageerde alert en greep zijn kans: hij kroop voor de zanger op het podium en maakte een foto van het spontane selfie-moment.

Kijk eens goed

Kijk eens goed hoe alle mensen op het podium zichtbaar plezier beleven aan het spontane moment. Ruben Anthony heeft dit duidelijk vaker gedaan: hij lacht professioneel in de camera van zijn telefoon. Dirigent Hans Welle van het AJSO-orkest kan zijn lol niet op. Hij zakt door zijn knieën om zichzelf niet groter te maken dan het middelpunt: de zanger. Zijn mond staat wijd open van plezier. Presentatrice Estelle Levinson buigt ietsje naar binnen om het groepstafereel ‘klein’ te houden. Haar hoog opgetrokken wenkbrauwen verraden dat ze verrast is door het moment.

Bos bloemen

Danseres Shannon Croes staat aan de zijkant en kadert het frame af met een kleurrijke bos bloemen die uitnodigend op de camera gericht staat. Een vrolijke stip op het plaatje. Burgemeester Franc Weerwind torent hoog boven het gezelschap uit en ‘topt’ de groep in de hoogte af. Veel Almeerders zullen de burgemeester uitsluitend tegenkomen bij plechtige momenten, maar dat hij van oor tot oor kan lachen bewijst deze foto.

Rembrandt

Hier is niets vooropgezet, alles is spontaan en dat straalt er vanaf. Wie goed kijkt ziet uiterst rechts Annemarie Jorritsma vrolijk in haar handen klappen. Maar ook op al die andere gezichten is de verrassing van het moment af te lezen. De sepia-kleur van de menigte contrasteert met de groep op de voorgrond en geeft de foto een Rembrandt -achtige setting.
Ik ben een schrijver, maar weet hoe belangrijk een goede foto is.
En dit is een topfoto.
Chapeau, Fred Rotgans.

Tags, , , , , , , , , , , ,

PvdA-kerstactie

De PvdA-fractie van Almere schenkt haar kerstpakketten aan het Leger des Heils en roept Almeerders op hetzelfde te doen. Dat is toch een aardig gebaar. We maakten er als redactie van Almere DEZE WEEK een onschuldig berichtje van.

Maar de digitale azijnpissers van Almere kunnen het zelfs niet laten deze actie af te branden. De een roept dat ze het beter aan een andere stichting kunnen geven, de ander stelt dat de ‘graaiers van de PvdA’ beter hun wachtgeld of dertiende maand hadden kunnen schenken.
De pijn rond de PvdA zit diep bij sommige Almeerders. Maar in deze kersttijd zou je toch een beetje piëteit verwachten.
Het is kennelijk nooit goed. De digitale klaagmuur die Facebook heet laat zich van de naarste kant zien.

We weten daar als redactie alles van. Sommige PvdA’ers vinden Almere DEZE WEEK een VVD-krantje. Dat mag. VVD’ers en PVV’ers vinden ons vaak een links krantje. Dat mag ook.

Maar iedereen die in en rond het stadhuis actief is wil van de stad het beste maken. De PvdA doet dat met deze mooie actie. Daarom hulde voor de PvdA-actie. Volg hun voorbeeld en schenk je kerstpakket ook aan het Leger des Heils. Wie de actie van de PvdA wil steunen kan contact opnemen met Gerrit Spilt (telefoon: +316 54 61 58 32 of e-mail: bestuur@pvda-almere.nl) zodat hij een afspraak kan maken het pakket op te halen en te overhandigen aan het Leger des Heils

De intrigant

Eén van de leukste stripalbums in de Asterix-serie vind ik De Intrigant. De Romeinen zetten daarbij Cassius Catastrofus in, een gluiperd die het handenwrijvend voor elkaar krijgt om mensen tegen elkaar op te zetten. Zelfs de leeuwen in het Colosseum krijgen ruzie wie Catastrofus mag verslinden. Daardoor weet hij te ontsnappen en gaat voor de Romeinen werken. Catastrofus infiltreert in het Gallische dorpje van Asterix. Hij liegt dat druïde Panoramix aan Asterix de formule geleerd heeft van de geheime toverdrank, die hen onoverwinnelijk maakt en dat Asterix de formule aan de Romeinen verkocht heeft.

Succes
De onruststoker lijkt succes te hebben. In het dorpje, dat wij ondertussen allemaal zo goed kennen, vertrouwt niemand elkaar meer. Iedereen krijgt het met elkaar aan de stok. En als ze ruzie maken krijgen de tekstballonnetjes een gifgroene kleur.
Die ruzie is precies wat de Romeinen willen. Dankzij de slinkse Catastrofus denken de Romeinen de ruziënde Galliërs eindelijk onder de duim te krijgen.

Gifgroen
Die gifgroene ruzie-wolkjes zag ik de afgelopen weken ook op social media.
Zou Catastrofus zijn opgedoken en misschien op de achtergrond in de PvdA zitten te stoken?

Afloop
Ik pakte het stripalbum uit mijn boekenkast omdat ik niet precies meer wist hoe het verhaal afloopt. Ik verklap het vast: Panoramix en Asterix brengen redelijkheid terug in het dorpje. Ze vragen om vertrouwen. Dat krijgen ze. Ze bedenken een tegenzet: terwijl Panoramix stiekem de toverdrank maakt doen alle dorpelingen zich voor als slappelingen. Ze weten immers dat de Romeinen toekijken. Die vallen de “weerloze” Galliërs aan , maar worden alsnog in de pan gehakt. Catastrofus wordt met vereende krachten vrolijk het dorp uit gewerkt.
Dan eindigt het verhaal zoals het hoort: een feestmaal in het dorp.
Met zijn allen, in harmonie.

Tags, , , ,

Loes Ypma was de ‘Frenkie de Jong’ van het College

Een pittig commentaar was het, dat ik donderdag publiceerde op de website van Almere DEZE WEEK.
Over hoe je als journalist betrouwbare informatie hebt dat de zieke wethouder Loes Ypma niet terugkeert en door de gemeente (en PvdA) keihard wordt voorgelogen: ‘wij weten niets. Het is waarschijnlijk een griepje’.
Ik maak me om weinig dingen kwaad, maar wel om liegen.
Dus moest ik daar wat van zeggen. En dat heb ik dus gedaan.
Als journalist, als professional: zakelijk.
Het pittige commentaar had zijn doel niet gemist. Iedereen vond er wat van – en dat is ook de bedoeling van een commentaar.

Frenkie de Jong
Waar ik me diezelfde avond, tijdens de Politieke Markt, over verbaasde was dat sommige raadsleden mijn betoog te hard vonden. ‘Het is een persoonlijk drama voor Loes Ypma’, was het argument.
Ho, wacht even…
Het is inderdaad een persoonlijk drama, ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen. Ik mag Loes erg graag en noemde haar op de redactie vaak de ‘Frenkie de Jong’ van het College: niet alleen omdat ze altijd een lach op haar gezicht had, maar ook omdat ze enorm veel talent had. ‘Ze beheerste haar dossiers tot op het bot’, vertelde burgemeester Franc Weerwind me donderdagavond.
Met haar innemende karakter wist ze (bijvoorbeeld met het Floriade-dossier) dingen voor elkaar te krijgen. En dat ze liever voor haar gezin kiest, dan voor het wethouderschap in Almere: prima. Dat zou ik eerlijk gezegd ook doen als ik in haar schoenen stond.

Barcelona
Loes Ypma is een leuke, enthousiaste vrouw die ik niets misgun. Ik wens haar daarom beterschap, het allerbeste en ik weet zeker dat ze ergens op een geschikte plek weer zal opduiken. Waarschijnlijk niet in Barcelona, zoals Frenkie de Jong deed: dat ligt te ver van Woerden. Maar ergens in de politiek, of iets anders in het publieke domein.
En ze zal daar in excelleren.
Maar dat neemt niet weg dat er gelogen is.
En dat wilde ik even duidelijk maken.

Tags, ,

Schaamte

Ik heb in dertig jaar journalistiek aardig wat meegemaakt. Het is maar een paar keer voorgekomen dat ik met plaatsvervangende schaamte op het persstoeltje de Almeerse raadsleden zag vergaderen. Op het stadhuis waren dinsdag behoorlijk veel marktlieden aanwezig om te horen hoe de gekozen volksvertegenwoordigers denken over de branchering van de Almeerse markt.
Maar de raadsleden hadden daar maling aan. Een uur lang werd een partijtje armworstelen gehouden over de wijze waaróp ze de kwestie zouden bespreken. En toen was de vergadering afgelopen.
Sommige raadsleden deden bewust aan een vertragingstechniek. Die wilden nog niet over de kwestie praten. Anderen wisten nog te weinig van het dossier af.
Arme marktkooplieden. Een politiek spelletje over hun ruggen.
Het laatste beetje vertrouwen in de politiek moet vandaag bij ze verdwenen zijn

Klote

‘Dit is echt wel klote’, was de kop op de voorpagina in Almere DEZE WEEK. Het was een citaat van de preses van een studentenvereniging.
De studenten moeten hun woning verlaten omdat hun studie eindigt. Maar er staan 18.000 mensen op de wachtlijst, dus zijn ze kansloos en verlaten ze de stad waar ze zelf graag willen blijven.
‘Dat is echt wel klote’, vatte de preses de situatie samen. Die uitspraak kwam werkelijk uit de tenen van de preses en ik vond er de frustratie van de jonge vrouw goed in doorklinken.
Dat vonden veel Almeerders. Het interview was dagenlang het best gelezen artikel op onze website.

Ergernis
Er waren twee mensen die zich ergerden aan dit woord. Althans: die hun ergernis publiekelijk maakten. Misschien zijn het er wel meer.
Ik verbaasde me daarover. Kijk, dat de Bond tegen het Vloeken zich daaraan stoort is logisch.
Maar hoe denken de Almeerders daarover?
Ik persoonlijk zou het ergerlijk vinden als we in Nederland net zo puriteins worden als Amerika, waar dit soort woorden op tv worden ‘weggepiept’ (de halve wereld kan dan invullen welk woord er werd uitgesproken. Maar ja…)

Blij
Ik ben in ieder geval blij dat de studente van haar hart geen moordkuil maakte. Haar uitspraak was puur en oprecht en sloeg de spijker op de kop.
Deze week stuurde een Almeerse moeder ons bijgaande foto toe. Ze las onze krant met haar kindje op schoot.
Ik grapte nog dat ze het woord ‘klote’ dan maar voor het kind moest afdekken, maar de reactie van de moeder was geestig en gevat:
“geeft niks, is gewoon anatomie!”

Tags, , ,

Wijze les

Forum voor Democratie heeft gewonnen en heel links Nederland schreef de frustratie de afgelopen week van zich af. Freek de Jonge verstoorde het Boekenbal, Youp van ’t Hek betitelde Thierry Baudet als ‘de grote charlatan’ en analisten tuimelden over elkaar heen om in de ‘uil van Minerva’-toespraak verbanden te leggen richting enge fascistische clubjes.

Net zo eng als de in zwarte kleding gehulde anarchisten die riepen dat Baudet de kogel mocht krijgen en net zo bekrompen als de universitaire docent die Volkert van der G. smeekte om na Pim Fortuyn, ook Thierry Baudet om te leggen.
Op Facebook en andere social media werden de FvD-stemmers weggezet als onnozele halzen, eencelligen die te dom zijn om te begrijpen hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt.

Arrogant
Al die frustratie is begrijpelijk, maar arrogant. Het ‘ach en wee’-geroep is bovendien een staaltje navelstaarderij die ons zorgen moet baren. Want terecht of niet: er is een hele grote groep Nederlanders die hun land niet meer herkennen. Ze zijn van mening dat sinds de invoering van de euro het leven ontzettend duur is geworden, beschouwen politici als onbetrouwbare gasten die hun afspraken niet nakomen. Daarom keren ze zich af van de politiek. Tenzij….
Tenzij er iemand opstaat die hun onvrede kanaliseert. Pim Fortuyn, Geert Wilders, Thierry Baudet. Het is misschien niet jouw mening of mijn mening, maar het is een mening. Een mening bovendien die steeds meer voedingsbodem krijgt.

Domme ganzen
In plaats van deze enorme groep mensen (1 op de 5!) vol dedain weg te zetten als domme ganzen is het misschien verstandiger om ze een luisterend oor te bieden.
Ik leerde dat wijze lesje ooit als beginnend journalist. Mijn chef gaf mij de opdracht Hans Janmaat te interviewen. De voorman van de Centrumdemocraten had forse winst geboekt in Almere en moest de ruimte krijgen om uit te leggen hoe hij zijn standpunten in praktijk ging brengen.
Ik weigerde de opdracht en vond mezelf heel flink: geen ruimte geven aan haatzaaiers.

Op het matje
Een dag later moest ik op het matje bij de hoofdredacteur komen. Die waste me mijn oren en vroeg me of ik me soms beter voelde dan de Almeerders.
Want ik ging met mijn weigering voorbij aan een hele grote groep mensen die gestemd had op deze partij. ‘Als krant zijn we er voor alle Almeerders. Ook die het niet met jou eens zijn. Die groep moet ook bediend worden. Stel, zoals altijd, kritische vragen, maar luister goed naar hun onvrede en zwijg ze niet dood. Want daarmee plaats je jezelf boven hen, en dat is pas echt arrogant.’
Die wijze les wilde ik vanaf deze plek nog graag eens herhalen.

Tags, , , , , , , , ,

Azijnzeikers

Ze struikelen over elkaar heen, de raadsleden, ex-wethouders, betweters: als het aan hun had gelegen had Almere op dit moment nooit zo’n woningnood gehad.
We kennen het probleem inmiddels: gemiddelde wachttijd 9,2 jaar, sommige Almeerders wachten al 20 jaar en een snel antwoord is niet zo 1, 2, 3 gevonden.
Leefbaar Almere was er als eerste bij: of wij van de krant wel wisten dat ze vorig jaar al twee plannetjes hadden ingediend.
Bam, die konden we in onze zak steken!
En ook de SP had in 2013 al flink op de trommel geslagen, zo liet de halve fractie weten. Dat was pas aanpakken! Het CDA ook: 5 jaar geleden hadden ze het onderwerp op de agenda gezet.
Jaja, praatjes voor de vaak. Want waar hebben al die briljante plannen, agendapunten, acties toe geleid?
Een nog langere wachtlijst.
En dan komt ex-gedeputeerde Bert Gijsberts met een simpel en sympathiek idee: laten we nou al die partijdogma’s even opzij zetten en twee dagen met elkaar om tafel gaan zitten welke stappen we nú – lees: op dit moment – kunnen zetten om het probleem aan te pakken. Want als we nu stappen ondernemen, is er pas over twee jaar effect, zo vreest hij.
Gewoon allemaal even je hoogdravende partijprincipes vergeten, mouwen opstropen en concrete ideeën gaan uitwerken. En snel een beetje.
En ja hoor, daar komen de social media-terroristen weer azijn zeiken: ‘in gelul kan je niet wonen’ citeerde iemand Jan Schaeffer.
Nee, inderdaad. Jullie hebben helemaal gelijk. Een conferentie is de oplossing niet. Daar wordt inderdaad ‘geluld’. 
Maar als we allemaal dezelfde kant op lullen kan er wel iets ontstaan.

Want in zeiken vanaf de zijlijn kan je al helemaal niet wonen.