Blog

Category Archive Blog

Het artikel dat de krant nooit haalde

Bewoner tevreden over gemeente

Door Marc Eijer
ALMERE – De heer Swiers uit de Almeerse Waterwijk is tevreden over de manier waarop de gemeente het groenonderhoud in zijn wijk doet. Dat opzienbare feit blijkt uit een appje dat Swiers naar een ambtenaar heeft verzonden. De redactie van deze krant is in het bezit van de het bewuste app-berichtje.

 

Swiers blijft liever anoniem. (Foto: Fred Rijpgans)

Swiers, die uit vrees voor represailles niet met zijn echte naam in de krant wil, geeft na lang aandringen desgevraagd toe dat hij het bewuste appje heeft verzonden. “Misschien had ik beter na moeten denken. Maar ik kwam fietsend thuis van mijn werk en was blij verrast dat het onderhoud in de wijk al maandenlang zo tip-top in orde is. Ik verstuurde het in een opwelling.”

Appje
Swiers geeft toe dat hij direct zijn smartphone pakte en enthousiast het gewraakte appje verstuurde. Fijn dat jullie mijn wijk zo goed onderhouden, schreef hij.
Swiers zucht. “Ik heb er achteraf uiteraard enorm spijt van. Zeker omdat de buurman me aansprak toen ik van de fiets afstapte. Hij wilde weten waarom ik glimlachte. Ik verzon een leugentje om bestwil. Ik zei dat ik genoot van het weer. Maar hij vertrouwde het duidelijk niet.”
De bevestiging van dat bange vermoeden werd diezelfde avond al duidelijk.  “Er werd een steen door mijn ruit gegooid. Daaraan hing een kaartje. Vuile verrader!, stond erop. Echte Almeerders zijn nooit tevreden.

Molotov-cocktail
De volgende ochtend trof Swiers een Molotov-cocktail onder zijn auto aan. “Gelukkig zag ik vanuit de huiskamer het lont branden. Ik was er net op tijd bij. Maar ik moet dus elke seconde van de dag op mijn hoede zijn. Voor mijn katten is het helaas al te laat. Die heb ik vorige week gespietst op het tuinhek teruggevonden.”
Tot zijn schrik werden de dode dieren dezelfde dag nog door de gemeente geruimd. “Keurig werk natuurlijk. Zo hoort het. Maar ik was er niet blij mee. Ze hadden die kadavers beter een dag of twee laten ontbinden. Nu word ik helemaal gezien als het ‘vriendje van de wethouder’”

Geen aangifte
Om die reden piekert Swiers er ook niet over om aangifte bij de politie te doen. “Straks lossen ze de zaak naar tevredenheid op. En ja… dan zijn de rapen gaar natuurlijk.”
Swiers heeft ook getracht publicatie in de krant tegen te houden, maar de rechter vond die klacht ongegrond. “Terechte uitspraak, natuurlijk. Maar ja: dat ga ik niet hardop zeggen. Dan kan ik beter verhuizen denk ik…””

Kan deze foto nog wel?

Grappige foto hè? Hij is gemaakt door fotograaf Fred Rotgans. Leuk dat op de achtergrond al die toeschouwers te zien zijn.
Grappig, maar sinds vrijdag is deze foto ook gevaarlijk. Want 25 mei is de wet AVG ingegaan. Die wet beschermt je persoonsgegevens. Theoretisch moet de fotograaf formeel aan iedereen toestemming vragen of ze wel op de foto willen. Dan is publicatie van een dergelijke foto niet meer mogelijk.
Dat is niet werkbaar, natuurlijk.
Kijk, die artiest geeft eigenlijk zwijgend toestemming. Hij staat immers willens en wetens op dat podium. Maar die mensen op de achtergrond? Misschien is die mevrouw rechts, met dat rode haar, helemaal niet blij dat ze op de foto staat. Misschien is ze met ruzie van huis gegaan en mag haar partner helemaal niet weten dat ze de stad inging. Ze zou theoretisch bezwaar kunnen maken.
Maar ja, als je naar zo’n optreden gaat weet je dat er foto’s genomen kunnen worden. Ze kiest er zelf voor om helemaal vooraan te gaan staan.
En die kale man links? Zou hij zijn armen omhoog doen om de aandacht van de fotograaf te trekken? Of juist om te protesteren dat hij op de foto komt? Zou hij er een rechtszaak om kunnen aanspannen? Theoretisch wel.
Maar kijk eens goed: het is hem waarschijnlijk niet, maar die man lijkt verdacht veel op raadslid Hans Everhard van de SP. Zou goed kunnen met dat rode shirt aan. En een raadslid is een openbaar figuur. Die mag je altijd op de foto zetten. Of niet?
Niemand die het eigenlijk weet.
De vakbond van journalisten, NVJ, vreest dat die regels pas duidelijk worden via rechtszaken. Via trial and error dus.
Ik denk dus dat alleen de juristen daar blij van worden.

Tags, , , ,

Dieren-fans

In het AD stond donderdag 6 april een interessant interview met filosofe Stine Jensen, die afstudeerde op mens-dier relaties. Zij stelt dat mensen steeds meer geneigd zijn om zich met dieren te identificeren. En dan komt er emotie bij kijken. Dus moet de ontsnapte koe Hermien worden gered van het slachthuis, maar maalt niemand om haar zusjes die gewoon zijn verwerkt tot een sappig stukje vlees. En komt men in opstand bij de Oostvaardersplassen, maar gebeurt op de Veluwe precies hetzelfde. Daar geen felle protesten….

Mijn column over de Oostvaardersplassen (volgens mij een keurig stukje waarin ik schrijf dat die dierenactivisten mijn kat Annemarie hopelijk met rust laten) leverde op Facebook veel boze reacties op. Dat is ook de bedoeling van een column: de ene helft moet er om kunnen glimlachen, de andere helft mag zich er aan ergeren.
Dat is gelukt!
De boze reacties kwamen voor het overgrote deel van vrouwen van middelbare leeftijd. Nieuwsgierig heb ik een paar van hun profielen bekeken. Op hun tijdlijn staan vooral foto’s van dieren. Heel veel dieren: schattige dieren, lieve dieren. Soms met hartjes erbij. En dan dus afgewisseld met foto’s van een mager paard of dood hert in de Oostvaardersplassen. Het zijn duidelijk mensen die zich (zoals Stine Jensen stelt) hebben geïdentificeerd met de dieren in dit gebied. ‘Soortverwarring’, noemt Jensen dat. ‘Zij zien de dieren die verhongeren als menselijk en de boswachters die de dieren komen afschieten als beestachtig.’

Dierenambulances
Als journalist kreeg ik voor het eerst met dit fenomeen te maken toen ik (ergens halverwege de jaren ’90) een artikel schreef over de strijd tussen twee rivaliserende dierenambulances in Almere. Ze maakten elkaar het leven zuur in de drang om dieren te helpen. Ik interviewde het ene kamp in een woning waar het wemelde van de honden. Het andere kamp trof ik in een soort uitvalbasis waar aan de muur talloze posters van paarden, katten, marmotten en honden hingen. Het waren dieren-fans. Dat ze daarbij de menselijke maat waren verloren (ik geloof dat er zelfs bakstenen door ruiten vlogen), wilden ze niet horen. Het ging om de dieren, godv***. Dat moest ik als journalist toch begrijpen!

Hond gestolen
Twee jaar terug deed zich iets soortgelijks voor. Op Facebook stond een bericht dat in Almere Haven een hondje was gestolen van zijn eigenaar. Iemand vermoedde het gestolen dier gezien te hebben in de Filmwijk van Almere Stad, waar een man een zelfde soort hondje aan het uitlaten was. Er brak een enorme heisa uit, mede door toedoen van een landelijke groepering die vermiste honden opspoort. Het werd journalistiek interessant omdat er vanuit die groepering een overvalteam werd samengesteld die de man bij zijn woning in Filmwijk opwachtte en ter verantwoording riep. De nietsvermoedende man moest zich vervolgens tegenover de opgehitste meute gaan verdedigen dat het hondje toch echt van hemzelf was.
Ik herinner me dat ik de desbetreffende groepering in de krant hun verhaal liet vertellen. Dat had ik nooit moeten doen, want ik raakte een open zenuw bij dierenliefhebbers.
Na de publicatie kwamen er bij mijn krant talloze reacties (uit heel Nederland!) binnen van mensen die vonden dat deze groepering omstreden was. Zij verwezen me bijna allemaal naar een concurrerende organisatie die véél beter was dan die andere en wél serieus achter gestolen honden aanging.

Boosdoeners
Beide voorvallen geven aan hoe mensen hun emotie op dieren projecteren. Dat is geen veroordeling, maar een constatering. Het maakt het interview met Stine Jensen ook zo interessant, omdat zij goed begrijpt dat mensen zich steeds meer willen identificeren met dieren. Dieren zijn immers willoos en mensen veroorzaken dikwijls dat leed.
Maar kennelijk is het voor sommige van die dieren-fans geoorloofd om dan de kinderen (lees het goed: de kinderen!!!!) van boswachters te bedreigen. En is hun dierenliefde zo blind dat ze serieus getracht hebben om een wild Konikpaard in een busje uit de Oostvaardersplassen te ontvoeren.

Een aantal van die dieren-fans bestookt mij op Facebook, maken me belachelijk omdat ik ook hypnotiseur ben.
Niet bijster origineel, maar dat mag.
Het staat niet in verhouding tot wat die boswachters over zich heen krijgen.
Maar boswachters en hun kinderen bedreigen?
Ik wil dat niet begrijpen.

Tags, , ,

Point of No Return

De afgelopen maanden spraken de Almeerse politici regelmatig over het gebrek aan échte journalistiek in Almere. ‘Het zou goed zijn als het gemeentebestuur en de raadsleden te maken kregen met een pers die zich als luis in de pels gedraagt’. zeiden ze.
Maar zodra die pers die rol oppakt, is de wereld te klein, zo bleek afgelopen week.

Het ging om een commentaar dat ik voor Almere DEZE WEEK had geschreven over de Floriade. De partijen die tegen de Floriade zijn kregen bijna een hartaanval door dit commentaar. Zij lezen in het commentaar dat ik een voorstander van de Floriade ben en betitelen het zelfs als ‘stemadvies’.  Wat een onzin: mijn punt is: ook al ben je tegen, het Point of No Return is allang geweest. Formeel nog niet natuurlijk (de raad moet nog akkoord gaan), maar je hebt boter op je hoofd als je serieus denkt dat het hele project nog kan worden afgeblazen. Dus: als je denkt met jouw stem de Floriade tegen te kunnen houden, gooi je je stem weg.
Kijk, natuurlijk mogen de anti-Floriade partijen boos over dat commentaar zijn (het is ook niet leuk om te lezen voor ze) maar de conclusie dat ik voorstander ben van de Floriade lees ik er niet in terug. Dat kan ook niet. Alleen mijn gezin weet hoe ik over de Floriade denk en misschien nog één of twee redactieleden van Almere DEZE WEEK.

Onkunde
Is er zoveel journalistieke onkunde bij deze boze raadsleden, of blazen zij zo hoog van de toren omdat ze hun verkiezingsretoriek moeten handhaven? Ik hoop het laatste, want als het onkunde is hou ik mijn hart vast. Ze weten kennelijk niet eens het verschil tussen een column (scherts), objectief nieuwsartikel of commentaar. Een commentaar geeft een mening, een visie. En in dit geval is de mening: het Point of No Return is allang voorbij. Deze raadsleden zeggen namelijk dat er meer échte journalistiek in Almere moet komen, maar huilen tranen met tuiten als het niet in hun straatje past.

 

 

 

 

Het commentaareditoriaal[1] of opiniestuk is in de journalistiek de hoofdredactionele opinie; een essayistisch betoog van hooguit 500 woorden.

Het is een tekstvorm met een doorgaans politieke strekking over de actualiteit. In dit genre staat niet de mening van derden of van een lezer centraal maar een stellingname van de hoofdredactie van het medium zelf. Met die opvatting draagt zij de maatschappelijkevisie uit van haar kranttijdschriftradio- of televisiezender of omroep.

Tags, , , ,