Category Archive Blog

Bekentenissen van een kabelsleper (2)

Deel 2 – Tapdansen met Willem Ruis

Willem Ruis

Weinig mensen weten het, maar ik kan tapdansen. Althans, ik kan met beide voeten de ‘tik tak’ maken. En dat vind ik zelf reuze knap.
Degene die het mij geleerd heeft was niet zomaar iemand. Dat was ‘mister Lotto’ Willem Ruis, in die tijd een absolute ster in Nederland. Ruis was presentator van de Willem Ruis Lotto Show dat telkens een miljoenenpubliek trok. En ik was lange tijd de vaste kabelsleper bij dat programma.
Dat gebeurde steevast in het Theater aan de Parade in Den Bosch, pal naast de beroemde kathedraal. In die tijd heette het nog Theater Casino.

De crew reisde niet dagelijks op en neer naar Hilversum. Daarom werd gedurende de repetitiedagen – tot de avond van live-uitzending – overnacht in een hotel, even buiten de stad. Ik kan me eerlijk gezegd niet meer herinneren in welke plaats dat was, maar het was een kwartiertje rijden met het personeelsbusje.
Het aardige van Willem Ruis was dat hij gewoon met ons meereed in dat busje. One of the guys, dat schiep een band.

In de Lotto Show was er wekelijks het onderdeel Willem’s Droom waarin hij telkens iets bijzonders deed.
Aan de bar in het hotel vertelde Ruis dat hij die week in het programmaonderdeel Willem’s Droom de beroemde scène van Singing in the Rain zou naspelen. Niet eenvoudig, omdat Gene Kelly daarin ook even een tapdans doet. Om die techniek onder de knie te krijgen had Ruis een paar tapdans-lessen genomen.

Het leuke van mijn werk was dat ik altijd bij de mobiele camera stond, op het toneel. Dus de dag daarop, direct na de lunch, stonden Willem Ruis, de cameraman en ik te wachten tot de repetitie zou beginnen. Om de tijd te doden vroeg ik Ruis om ons zijn tapdans-techniek te laten zien. Hij deed het terstond en dat zag er best indrukwekkend uit.
“Maar het is helemaal niet zo moeilijk”, vond Ruis. Hij trok mij bij mijn arm en deed me voor wat ik precies met mijn voeten moest doen.
Hij deed het één keer voor, twee keer en nog een derde keer.
Even later stonden we samen voor een lege zaal te tapdansen op het podium. Tot de repetitie begon.

Degenen die mij kennen weten: er is geen groot danser aan mij verloren gegaan.
Maar ik kan tapdansen.
Dankzij Willem Ruis.

De opname van deze specifieke Willem’s Droom is hier te zien.

Tags, , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (1)

Van 1980 tot 1986 werkte ik als kabelsleper bij de NOS. Mijn taak was om ervoor te zorgen dat de kabel van de mobiele camera (LDK14) niet in de knoop kwam en dat de cameraman er niet over struikelde. Het was voor een begin-twintiger een geweldige tijd. Ik heb best grappige, bijzondere en opvallende situaties meegemaakt met bekende sterren. Vandaag de eerste in de serie:

Deel 1: Agnetha, Pia en ik

Agnetha Fältskog

In 1993 bestond de ANWB 100 jaar. De Tros zond toen het TROS ANWB gala uit. Ik was de camera-assistent. Keihard bewijs staat hier. Tijdens de repetitie kwam Agnetha Faltskög van ABBA pal naast me te staan en waren we voor twee minuten op elkaar aangewezen. Bijzonder om met een grote wereldster even helemaal alleen te zijn. Er ontstond een lullig gesprekje, dat ik onlangs op Facebook in mijn herinnering ophaalde. Veel mensen vonden dat leuk. Ik gebruik die nu in dit blog als eerste aflevering in de serie ‘Onthullingen van een kabelsleper’. Met meer bijzonder verhaaltjes.

De cameraman was even weg, Agnetha Faltskög liep het podium op, waar ik de camera stond te bewaken. We stonden pal tegenover elkaar op dat grote toneel van de RAI in Amsterdam en de grote wereldster begon een praatje. Met mij! Dat was aardig, natuurlijk. Maar ik was bloednerveus om even helemaal alleen naast zo’n superster en mooie vrouw te staan. Ze zocht het kruisje op de vloer waar ze moest gaan staan. Toen ze het kruis zag staan, ging het gesprek als volgt:

Is this my mark?
Sorry?
Is this my mark?

– Oh yes. I think so.
Don’t you know?
– Well, not for sure. I am not the cameraman, you know. I’m just his assistent.
Allright.
(kleine pauze waarin Agnetha en ik beiden de lege zaal in staren)
What’s your job then?
– I pick up the cable of the camera, so the camera can move freely.
Interesting
– yes. But I think you job is far more interesting
Don’t say that. You’re work is important too. Otherwise you weren’t hired.
– thank you. I like Abba a lot
(dat was een leugentje, want ik hield van symphonische rock en Abba was in die kringen ‘not cool’. Maar op dit specifieke moment was ik even een gróót Abba-fan.)
Thank you. I like Holland a lot.
– Oh, yes. Haha. Holland is great. For sure. Do you come here often?
We did some shows here in Holland with ABBA, but mostly we had to travel on. Now that I’m no longer in the group, I do have some time to see things. Yesterday I was able to see a little bit of Amsterdam.
– Great. Amsterdam is great. The Canals, the Dam.
Yes, really nice
– Yeah, great
Thank you for your time
– You’re welcome!
Great

Nou, dat was toch een sensationeel gesprek is het niet?
Nog een detail: diezelfde dag stond ik ook tegenover Pia Zadora, een talentloos maar uiterst sexy zangeresje van 1.50 meter waar ik het als jongeman ook warm van kreeg. Maar die gunde me geen blik waardig. Ze bleef zwijgend naast me staan en had alleen oog voor haar steenrijke, bejaarde vriend Mesluham Riklis die haar carrière financierde en zijn kirrende vriendinnetje doorlopend toelachte op een heel foute manier.
Ook Pia Zadora werd een wereldster en kreeg ook kinderen met die engerd.

Tags, , , , , , , , ,

Positief

Soms is alles gewoon té voorspelbaar: we schrijven met Almere DEZE WEEK een artikel dat Almere een prachtstad is om te wonen. We deden dat als nuancering omdat we als journalisten vaak (als het politieke verslaggeving betreft) de dingen benadrukken die fout gaan. Die berichten worden door social media-gebruikers met graagte opgepikt om hun gal over de stad en het gemeentebestuur te spuwen. Dat mag natuurlijk: ieder zijn mening.
Maar het is jammer dat we wel eens vergeten dat er ook een heleboel goed gaat. En daar schreven we een stukkie over. Gewoon: Almere is een prachtstad. Tel je zegeningen. En ondertussen blijven we de vinger aan de pols houden, zoals altijd.

Grappig

Grappig dat het bericht door mensen gewaardeerd werd. Almeerders die je normaal gesproken niet hoort op Facebook of Twitter. Eigenlijk best jammer. Want op social media laten vooral de schreeuwlelijkerds zich horen.
En dat deden ze ook naar aanleiding van dit onschuldige, positieve stukje. Precies degenen die we in het artikel benoemden: de cynische ex-Floriade wethouder was er als de kippen bij om onze krant op zijn Facebookpagina Almere Verdient Beter (klinkt ook al zo lekker positief) een ‘lokaal sufferdje’ te noemen. Nou, die kunnen we in ons zak steken!
De man heeft geen goed woord over voor zijn opvolgers. Ze kunnen er helemaal niets van, hij deed het allemaal veel beter. (Niet zo netjes overigens, het doet een beetje denken aan Donald Trump).

Schandalig!

Een ander vond het zelfs ‘schandalig’ Stop shaming van critici – is dit wat jullie moeten doen voor het geld nu?
Man oh man.
En natuurlijk kwam iemand ook met de ultieme dooddoener (hou je vast – ik citeer) ‘Er wordt blijkbaar aan alle kanten grof geld uitgegeven door de grootste adverteerder van ons plaatselijke sufferdje om het charme offensief voor de floriade kracht bij te zetten. Wie betaalt bepaalt druip er wel heel erg af in dit stroperige artikeltje.’
Haha, je kon erop wachten. Alsof we de de gemeente nooit kritisch volgen. De man weet wel beter. Maar ja, op Facebook mag je alles roepen wat je wilt, ook al is het niet waar.

Onder de gordel

Nou lig ik niet wakker van zo’n opmerking, maar als zelfs een collega-journalist los gaat vraag je je toch af welke snaar we geraakt hebben met dit onschuldig positieve artikeltje: Wat dit voor iets raars…. dezelfde journalist die bij zijn boekpresentatatie een wethouder had?
Oei, dat is wel erg onder de gordel en ook niet zo sympathiek. Dat heb ik hem inmiddels ook laten weten.

Voorspelbaar

Wat ik zei: soms is alles gewoon té voorspelbaar.

Met de reactie van deze zuurpruimpjes bereikte onze opinie zijn doel: de schreeuwlelijkerds werden voor één keertje zelf overstemd.

Tags, , ,

ibolya moor

Nieuwe podcastaflevering

Een nieuwe aflevering van de podcast Luister je Gelukkig waarin dit keer aandacht voor het verhaal van Ibolya Moor. Juist in de allerdonkerste dagen van haar leven kwam er een ineens een sprankje licht toen ze in aanraking kwam met kwantumdenken. Luister de podcast hier https://luisterjegelukkig.nl/ibolya-moor-raakt-geinspireerd-door-een-vloek/

Tags, , , , , ,

Raadsenquête

Wethouder Jan Hoek gaat er vanuit dat er na de Floriade in 2022 een raadsenquête zal komen. Ik weet niet of het een ‘slip of the tongue’ van de wethouder was, maar het is wel veelzeggend.
In zo’n enquête moeten bestuurders en betrokkenen namelijk verantwoording afleggen over hun handelen, niet zelden onder ede. In Almere hebben we daar ervaring mee, onder meer met het Omniworld-debacle. Landelijke voorbeelden zijn er ook, zoals de bouwfraude. Doorgaans komt daar heel wat ‘shit’ naar boven.

Opmerkelijk

De uitspraak van Hoek is daarom opmerkelijk. Het floepte er ineens uit, donderdagavond helemaal aan het eind van de vergadering. Toon van Dijk (PVV) was er als de kippen bij om het via Twitter wereldkundig te maken.
Als de GroenLinks-wethouder er nu al vanuit gaat dat er een raadsenquête komt, dan is er stront aan de knikker.
‘Ja, duh-huh’, zullen bijdehandjes zeggen. ‘Dat wordt toch al jaren geroepen?’
Natuurlijk, dat is waar. Maar het wordt doorgaans geroepen op Facebook of Twitter en daar kan iedereen wat roepen, al klopt er helemaal niets van.

Wethouder

Nu zegt een wethouder het. En het duurt nog twee jaar voordat de Floriade de deuren opent.
ALS die deuren ooit opengaan, want ook in de gemeenteraad is het chagrijn groeiende. Niet voor niets trok de PVV juist een motie in die opriep tot het stopzetten van de Floriade. De gewiekste Toon van Dijk merkte, na opmerkingen van de SP, dat de PvdA wankelt. De sociaaldemocraten zijn nog niet écht tegen, maar sorteren daar wel alvast op voor. En van de coalitiepartijen geven alleen D66 en GroenLinks nog geen krimp.
Misschien komt die raadsenquête dus wel voor 2022.

Tags, , , , , , , ,

Luister je gelukkig met Rogier Gielen

Rogier Gielen werkte bij een groot bedrijf. Een burnout bleek een ‘blessing in disguise’. Hij begon het leven anders te zien en ontwikkelde zich op een nieuwe manier, als coach. De dood van zijn kind bracht hem weer tot andere inzichten. De laatste jaren is Rogier geïnspireerd geraakt door het Boeddhisme en kan hij met die levenshouding ook zijn cliënten helpen. ‘Maar altijd met de voetjes op de grond’, zegt Rogier. Luister hier naar het inspirerende verhaal van Rogier Gielen.

Tags, , , , ,

Uitroepteken

Mijn chef deelde mij als beginnend journalist nog net geen lijfstraf uit als ik in een artikel gebruik maakte van het uitroepteken. Het uitroepteken is namelijk een volstrekt overbodig leesteken. Een tekstschrijver die het uitroepteken gebruikt is kennelijk niet bij machte om zijn overmatige enthousiasme of verbazing (want dat is de functie van het uitroepteken) in woorden uit te drukken. In die grote onmacht rest er nog maar één oplossing: het uitroepteken!

Overschreeuwt
Het uitroepteken is een leesteken dat zichzelf voortdurend overschreeuwt! Lees deze zinnen maar eens zonder een grimas op je gezicht te trekken! Dat gaat gewoon niet! Het uitroepteken is verschrikkelijk!
Welke mogelijkheden hou je als schrijver nog over als je als schrijver enthousiast bent over iets, terwijl je het uitroepteken hebt gebruikt?!
Ja, je kan twee uitroeptekens plaatsen!! Dan sta je al bijna te schreeuwen!! Ik heb ook wel eens een artikel gelezen waar de schrijver in pure euforie drie uitroeptekens gebruikte!!!

Lettergrepen
Toch zien dergelijke schrijvers nog ontsnappingsmogelijkheden. Door de lettergrepen te benadrukken!!!
Zoals bijvoorbeeld: Het is hier fan-tas-tisch!!!!
Begrijpt u ‘m? De schrijver lijkt hier heel zijn arsenaal aan geestdrift er doorheen te hebben gejaagd!!!
Maar nee!!! Er zijn nog overtreffende trappen!!! Bijvoorbeeld door BLOKLETTERS TE GEBRUIKEN!!!!
Of nog erger: VETGEDRUKTE BLOKLETTERS!!!!

Dovemansoren
Regelmatig wijzen wij adverteerders erop dat het uitroepteken beter vermeden kan worden!!! Maar soms is dat aan do-ve-mans-oren gericht!!! Ze zijn zó enthousiast over hun dienst of product dat ze hun UIT-ROEP-TE-KEN KOES-TE-REN EN OP-EI-SEN!!!
ZE ZIJN ZO EX-TREEM UIT-GE-LA-TEN DAT HET LIJKT ALS-OF ZE BIN-NEN-KORT IN EEN DWANG-BUIS NAAR HET HOS-PI-TAAL VER-VOERD MOE-TEN WOR-DEN!!!
DAT HUN BE-TOOG ON-DER-TUS-SEN NIET MEER LEES-BAAR IS, WIL-LEN ZE GE-WOON NIET HO-REN!!!

Tags, , , , , ,

Leon

‘ Zonder een foto geloven mensen iets maar half’ zei de in 2004 overleden fotojournalist Eddie Adams ooit.
De uitspraak past mooi bij Leon Dakkus, de Almeerse fotojournalist die vannacht plotseling overleed. Leon vertelde het nieuws met zijn camera. Als je met elkaar op pad was, hoefde je hem nooit te instrueren. Hij wist precies welke foto geschoten moest worden.
Daarbij was hij net zo’n overtuigd journalist als wij, de verslaggevers met het pennetje in de hand. Leon had er zelfs een paar nachten in de gevangenis voor over toen hij weigerde een fotorolletje met gevoelig beeldmateriaal af te geven aan een overijverige politieagent. Die moest daarna diep door het stof in een poging excuses aan te bieden.
Leon leek wat nurks toen ik in 1992 als jongste bediende bij het Dagblad van Almere in dienst kwam. Tot ik in 1994 samen met hem naar Rosmalen reed om de nieuw benoemde burgemeester Ralph Pans te interviewen. Tijdens die rit kwamen we in een goed gesprek en merkte ik dat die ruwe bolster een blanke pit had.
Fuck, Leon. 57 jaar is veel te jong.
Maak daarboven even een foto van jezelf, want dat je dood bent geloof ik maar half.

Tags, , , ,

Kijk eens goed naar deze foto

Bijgaande foto van huisfotograaf Fred Rotgans plaatsten we op de voorpagina van Almere DEZE WEEK. Ze zeggen wel eens dat ‘plaatjes meer doen dan praatjes’ en deze foto is daar een schoolvoorbeeld van. Qua moment, maar ook qua compositie: een prachtfoto.
De nieuwjaarsbijeenkomst van ondernemers en de gemeente is doorgaans tamelijk obligaat. Dit jaar was zanger Ruben Anthony gestrikt en die brak de boel eens lekker los, met als hoogtepunt het verzoek om een ‘selfie’ te mogen maken met de zaal.
Fotograaf Fred Rotgans reageerde alert en greep zijn kans: hij kroop voor de zanger op het podium en maakte een foto van het spontane selfie-moment.

Kijk eens goed

Kijk eens goed hoe alle mensen op het podium zichtbaar plezier beleven aan het spontane moment. Ruben Anthony heeft dit duidelijk vaker gedaan: hij lacht professioneel in de camera van zijn telefoon. Dirigent Hans Welle van het AJSO-orkest kan zijn lol niet op. Hij zakt door zijn knieën om zichzelf niet groter te maken dan het middelpunt: de zanger. Zijn mond staat wijd open van plezier. Presentatrice Estelle Levinson buigt ietsje naar binnen om het groepstafereel ‘klein’ te houden. Haar hoog opgetrokken wenkbrauwen verraden dat ze verrast is door het moment.

Bos bloemen

Danseres Shannon Croes staat aan de zijkant en kadert het frame af met een kleurrijke bos bloemen die uitnodigend op de camera gericht staat. Een vrolijke stip op het plaatje. Burgemeester Franc Weerwind torent hoog boven het gezelschap uit en ‘topt’ de groep in de hoogte af. Veel Almeerders zullen de burgemeester uitsluitend tegenkomen bij plechtige momenten, maar dat hij van oor tot oor kan lachen bewijst deze foto.

Rembrandt

Hier is niets vooropgezet, alles is spontaan en dat straalt er vanaf. Wie goed kijkt ziet uiterst rechts Annemarie Jorritsma vrolijk in haar handen klappen. Maar ook op al die andere gezichten is de verrassing van het moment af te lezen. De sepia-kleur van de menigte contrasteert met de groep op de voorgrond en geeft de foto een Rembrandt -achtige setting.
Ik ben een schrijver, maar weet hoe belangrijk een goede foto is.
En dit is een topfoto.
Chapeau, Fred Rotgans.

Tags, , , , , , , , , , , ,

PvdA-kerstactie

De PvdA-fractie van Almere schenkt haar kerstpakketten aan het Leger des Heils en roept Almeerders op hetzelfde te doen. Dat is toch een aardig gebaar. We maakten er als redactie van Almere DEZE WEEK een onschuldig berichtje van.

Maar de digitale azijnpissers van Almere kunnen het zelfs niet laten deze actie af te branden. De een roept dat ze het beter aan een andere stichting kunnen geven, de ander stelt dat de ‘graaiers van de PvdA’ beter hun wachtgeld of dertiende maand hadden kunnen schenken.
De pijn rond de PvdA zit diep bij sommige Almeerders. Maar in deze kersttijd zou je toch een beetje piëteit verwachten.
Het is kennelijk nooit goed. De digitale klaagmuur die Facebook heet laat zich van de naarste kant zien.

We weten daar als redactie alles van. Sommige PvdA’ers vinden Almere DEZE WEEK een VVD-krantje. Dat mag. VVD’ers en PVV’ers vinden ons vaak een links krantje. Dat mag ook.

Maar iedereen die in en rond het stadhuis actief is wil van de stad het beste maken. De PvdA doet dat met deze mooie actie. Daarom hulde voor de PvdA-actie. Volg hun voorbeeld en schenk je kerstpakket ook aan het Leger des Heils. Wie de actie van de PvdA wil steunen kan contact opnemen met Gerrit Spilt (telefoon: +316 54 61 58 32 of e-mail: bestuur@pvda-almere.nl) zodat hij een afspraak kan maken het pakket op te halen en te overhandigen aan het Leger des Heils