Category Archive Columns

Pieter-Christiaan

Zou prins Pieter-Christiaan misschien zin hebben om de nieuwe PvdA-wethouder in Almere te worden? Hij doet regelmatig mee aan de Almere City Run, dus waarom niet?
Ik leg even uit waarom dat een goed idee is.
Vanwege de stikstof-affaire kan er in Almere uitsluitend weer gebouwd worden als we de uitstoot van stikstof compenseren. Bijvoorbeeld door minder hard te rijden op de A6.
Binnenkort sukkelen we dus met 50 km/u over de snelweg terwijl even verderop, in Zandvoort, de Formule 1-bolides met meer dan 300 km/u over het circuit razen.
Zit daar een logica in?
Nee.
Is daar een reden voor?
Ja!
De eigenaar van het circuit in het natuurgebied aan de kust is namelijk van Koninklijken bloede: Prins Bernhard junior.
En dan kan er ineens een heleboel.
Stikstofaffaire of niet: de Formule 1, het meest milieuvervuilende sportevenement ter wereld, kan gewoon doorgaan in het beschermde duingebied.
Met Pieter-Christiaan als Almeerder gaan er hier dus waarschijnlijk ook deuren open.
De heimachines kunnen uit de mottenballen en we rijden gewoon weer 120 op de A6,
En als neef Willem-Alexander in 2022 de Almeerse Floriade opent geven we alvast te kennen dat we het evenement over tien jaar gewoon nóg een keer willen organiseren!

Tags, , , , , , , , , , , ,

Trein

Ontmoedigd door de parkeertarieven (het werkt, GroenLinks, het werkt!) pakte ik de trein naar Amsterdam.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst in zo’n geel vehikel zat, maar de kaartjes waren nog van karton.
Mijn kinderen legden me uit hoe ik online een kaartje moest kopen, waarna een A4-tje met QR-code uit de printer rolde.
Het was spitstijd. Voordat ik het station in kon betreden moest ik de QR-code langs een scanner halen.
Het venstertje was nat van de regen.
Het werkte niet bij de eerste poging, niet bij de tweede, niet bij de derde.
Achter mijn verzamelde een rij geïrriteerde medepassagiers.
Niet bij de vierde, niet bij de vijfde.
‘Je mot dat papiertje een beetje heen en weer schuiven, eikel’.
Ik volgde het commando van de sympathieke vrouw.
De QR-code veranderde in een mistige vlek.
Zuchtend duwde het wicht me opzij, snel glipte ik met haar mee door het toegangspoortje.
Staand in de trein overzag ik mijn reisgenoten. Met dode blikken staarden ze op hun smartphones en lieten zich zwijgend richting de hoofdstad hobbelen.
Ik bekeek mijn A4-tje met de zwarte QR-vlek.
Hoe kwam ik ooit terug in Almere?
Volgende keer weer de auto.

Tags, , , , , , ,

Monopoly

“Tja, je landt precies op Belfort, Loes. Op die duurste straat heb ik drie huizen staan. Dat kost je 120.000 euro.”

– “Zoveel geld heb ik niet meer Julius. Als ik je nu in plaats daarvan de hele wijk Hortus geef?”

“Hortus? Mwah, wat is dat waard?”

– ‘Nu nog helemaal niks. Maar als er straks huizen en hotels op staan dan kan je er flink aan verdienen.”

“Maar je hebt hypotheek genomen op alle straten in Hortus, Loes. Die moet ik dan eerst afkopen als ik ze overneem. Wat kost me dat?”

– “87 miljoen, Julius.”

“87 miljoen voor drie straatjes?”

– “Ik had wat tegenvallers met de kanskaarten. ‘Een vergissing van het Rijk in uw nadeel’, bijvoorbeeld. En ‘Repareer uw huizen’.”

“87 miljoen… pfff…”

– “Op dit moment hè? Als je een beurt wacht, loopt het waarschijnlijk op naar 95 miljoen. Dat stikstofbeleid kan een nieuwe tegenvaller betekenen…”

“Oké, deal. Nu mag ik gooien. Ah, een Kanskaart! Even kijken: ‘U mag de afvalstoffenheffing heffen. U ontvangt van elke Almeerder 26 euro extra.’

– “Dat trek ik niet meer. Mijn batterij is leeg. Je hebt gewonnen.”

“Yes! Ach, je had nog één Algemeen Fonds-kaart niet gebruikt. Welke was dat?”

– “Verlaat Almere zonder te betalen.”

Tags, , , , , ,

Poep

Onlangs schreef ik een column over poep. Hoe ik als kind ervan overtuigd was dat je met één velletje papier je billen moest afvegen. Tot verdriet van mijn moeder die me telkens onder de douche zette.
Een grappige anekdote, dacht ik onschuldig. En bij voldoende lezers bracht inderdaad dat een glimlach om de lippen.
Maar voor drie mensen was de column reden om verontwaardigd in de pen te klimmen. Want ik schreef over poep en dat is kennelijk naast zwarte piet, stikstof en Floriade, een pijnlijk onderwerp. ’Laag bij de gronds!’, schreef een vriendelijke mevrouw.
‘De krant moet een columnist geen ruimte geven om die onzin te schrijven’ vond een lieve meneer.
Tjonge, ik schreef een column.
Over poep.
Poep.
Poep.
Als je het vaker opschrijft is het eigenlijk een heel grappig woord. Ook wanneer je het uitspreekt trouwens: poep. De lucht uit de bollende wangen verlaat de mond, waarbij de lippen van elkaar ploffen.
Mijn moeder – inmiddels overleden – vond poep destijds een vies woord. Wij spraken thuis van ‘drukken’.
Maar tegenwoordig spreekt iedereen over poep.
Ik heb overigens een man gekend die Jan Poepjes heette. Die schaamde zich zo erg voor zijn naam dat hij die liet veranderen.
In Klaas Poepjes.

Tags, , , , ,

Popla

Als ik al een jeugdtrauma zou hebben, dan komt dat door Popla Toiletpapier, vooral bekend van de slogan: ‘Koning, Keizer, Admiraal: Popla kennen ze allemaal.’
Minder bekend is de latere slogan ‘Popla wel 1000 vel’.
Uit die slogan meende ik als kind te horen dat je met een rol Popla 1000 keer je billen kon afvegen: per grote boodschap zou één velletje moeten volstaan.
Dus na het leggen van een dikke keutel in het kleinste kamertje trok ik keurig één velletje toiletpapier van de rol af.
Om er 5 minuten later weer – zwaar riekend – uit te komen met bruine vlekken tot mijn ellebogen.
‘Wat heb jij in godsnaam uitgespookt??!!??’, brulde mijn moeder – doorgaans de vrede zelve.
Beschaamd hield ik mijn lippen stijf op elkaar.
Voor een kind is het lastig te erkennen dat hij niet voldoet aan de norm die Popla had opgelegd: één velletje is méér dan genoeg!
Mopperend zette mama me onder de douche: ‘het is ook altijd wat met jou!’
Gelukkig had ik die dag een stevige keutel geproduceerd.
Dat was een dag later wel anders. Mijn ontlasting verliet in vloeibare vorm mijn endeldarm.
Eenmaal gekalmeerd, leerde mijn moeder me die dag dat ik heus meerdere velletjes mocht gebruiken.

Tags, , , , ,

Feestje

Ik kreeg een uitnodiging voor een feestje.
Niet zomaar een feestje: een receptie bij een crematorium.
Nu zijn er absoluut mensen zijn die mij zo snel mogelijk het crematorium in zullen wensen.
Als journalist trap je immers wel eens op iemands teentjes. Hoort bij het vak.
Maar sommigen raken daar erg gefrustreerd over en zullen daarom zeker de champagne opentrekken als mijn lichaam tot as wederkeert.
Maar ik ben nog springlevend. En om nu bij leven en welzijn vrolijk het glas te heffen op zo’n emotionele plek… dat voelt wat raar.
Natuurlijk, het uitvaartwezen is een gewone bedrijfstak maar, sorry, soms wringt het bij mij.
Toen mijn vader overleed liep ik met de begrafenisondernemer even mee naar zijn auto om wat voorbeelden van rouwkaarten op te halen. Op de plek waar normaal de kist wordt ingeschoven lagen nu zijn afgetrapte hardloopschoenen en een vaal sporthemd met opgedroogde zweetplekken.
Ik begreep het wel: die man loopt niet de hele dag in dat zwarte rokkostuum met grijze hoge hoed maar toch… twee dagen later zou het stoffelijk overschot van mijn bloedeigen vader op die plek staan.
Op het moment dat deze column verschijnt is de receptie al geweest.
Ik denk niet dat ik heengegaan ben.
Herstel: ér heen gegaan ben.

Tags, , , , , , ,

romy nieuwburg

Romy

Vorige maand ontdekte ik voor mijn wekelijkse wandeling de ‘Heerlijkheid Stoutenburg’ bij Leusden.
Ik liep er over een fraai bospad toen ik bij een bruggetje een meisje met tranen in haar ogen zag.
Ik vroeg of ze hulp nodig had.
Dat had ze niet.
Ze legde uit dat ze vaker naar dit bruggetje ging om de vermoorde Romy te herdenken.
Het voelde ongepast om door te vragen: wie is Romy?
Maar het was duidelijk dat het meisje veel van haar hield.
Op een bankje in de zon googelde ik even later naar informatie en kwam de herinnering terug: Romy Nieuwburg (14) uit Hoevelaken werd in 2017 op dezelfde dag vermoord als de even oude Savannah Dekker uit Bunschoten.
Ik stuitte ook op een recent artikel in het AD dat de ouders van beide meisjes een petitie zijn gestart om zwaardere straffen te verkrijgen in het jeugdstrafrecht.
De 15-jarige moordenaar van Romy (die eerder al meisjes had aangerand) loopt namelijk alweer vrij rond, al kreeg hij de hoogst mogelijke straf: één jaar cel, met jeugd-tbs.
Natuurlijk, iedereen verdient een tweede kans.
Maar dat kan ook best na vijf jaar cel.
Ik heb ter plekke de petitie ondertekend.
Voor dat meisje op dat bruggetje.
En alle anderen die van Romy hielden.

Tags, , , , , , ,

Boerka

Met het boerkaverbod is voortaan verboden om ons gezicht te bedekken als we het stadhuis inlopen of een overval willen plegen.
Maar het verbod blijkt niet te handhaven, zeggen deskundigen.
Dus hoe hard Geert Wilders en Toon van Dijk, zijn Almeerse donkerharige look-a-like, ook schreeuwen: de boerka’s, nikabs en bivakmutsen zullen ook in onze stad te zien blijven.
Ik spotte laatst een paar nikabs op de Grote Markt. Aan de tassen aan hun arm te zien waren ze op weg naar de Lidl.
Ik neem tenminste aan dat het vrouwen waren. Voor hetzelfde geld gaat er onder hun sluier een man schuil, of een kind op stelten.
Sommigen vrezen dat onder zo’n jurk, die toch niet echt lekker slank afkleedt, een bomvest kan worden verstopt – of 17 gestolen bloemkolen.
Anderen vinden de boerka vallen onder de vrijheid van godsdienst – net zoals iemand op Urk het recht heeft om zijn kinderen niet in te enten.
Mij maakt het allemaal niet uit.
Al zou ik soms, als ik op maandagochtend in de spiegel kijk, mezelf best onder zo’n boerka willen verstoppen. Of er iemand onder verbergen die namens mij naar mijn werk wil gaan.
Dan draai ik me nog even om in bed.
Verborgen onder de dekens.

Tags, , , , , , , , , ,

Mats de meeuw

Kent iemand Mats de Meeuw nog?
Mats was een mascotte die op winkeldagen door het Almeerse stadscentrum liep.
Onder zijn vleugel had hij kortingsbonnen van winkels, waarmee hij het winkelende publiek ‘matste’.
Als Mats zijn opwachting maakte moesten sterke mannen over zijn veiligheid waken.
Niet zonder reden: Mats had allesbehalve een aai-factor: het was een lelijk gedrocht met een arrogante kop.
Zelfs Moeder Teresa zou de levensgrote meeuw met satanisch genoegen tegen de Almeerse vlakte hebben willen slaan. Als ze haar daad vervolgens zou opbiechten bij de Almachtige, zou die het haar ongetwijfeld vergeven. Het liefst had hij de meeuw waarschijnlijk hoogstpersoonlijk de tong willen uitrukken om de kortingsbonnen zo diep mogelijk in zijn lelijke strot te kunnen proppen.
Op een dag was Mats verdwenen.
Niemand die hem ooit nog zag.
Ik moest deze week plotseling aan Mats denken omdat bewoners van het stadscentrum klaagden over meeuwenoverlast.
‘Mats is terug!’, gilde ik en trok onmiddellijk naar de stad.
Maar waar ik ook keek: hij was er niet.
Toen ik omstanders zijn foto liet zien, haalde één spontaan zijn Judaswieg van huis.
Nee, die Mats wekt bepaald geen sympathie op.
Waarschijnlijk ligt de Mats de Meeuw ergens in een garagebox stof te happen.
Beter voor hem!

Tags, , ,

Hortus

Er zal niet langer verwarring zijn tussen de wereldtuinbouwtentoonstelling Floriade en de woonwijk die op het terrein komt.
Wethouder Loes Ypma maakte vorige week bekend dat de wijk ‘Hortus’ gaat heten.
ls we het dus voortaan over het evenement hebben, zeggen we: Floriade. Gaat het om de woonwijk dan gebruiken we: Hortus.
Hortus is Latijn en betekent ‘tuin’.
Denk maar aan de Hortus Botanicus zoals die in verschillende steden te vinden is: een plantentuin.
Maar ach, dat kan ik beter niet uitleggen want dat maakt de verwarring juist weer groter.
De plantentuin noemen we immers: Floriade.
Dat was nu juist zo lekker duidelijk geworden.
Dus nog even voor de duidelijkheid: feestje = Floriade, woonwijk = Hortus.
Almeerders die nog steeds woest zijn over de komst van de Floriade moeten dus voortaan even aangeven dat Hortus best een geinig wijkje is.
Daar wonen straks nieuwbakken Almeerders die graag in het groen wonen en geen auto voor de deur willen.
Zij zijn onwetend van de woelige voorgeschiedenis van hun wijk.
Duidelijkheid dus: feestje = Floriade. Woonwijk = Hortus.
Die naam is eigenlijk briljant gekozen.
Want het is ontegenzeggelijk een wijk die niet zonder hortus of stotus tot stand is gekomen.

Tags, , , ,