Columns

Category Archive Columns

Mensen

Op het toilet in mijn eerste koophuis in Hilversum hing een tekstje dat er tot onze verhuizing naar Almere is blijven hangen. Het was een filosofisch stukje uit ‘Het Beste’ van Readers Digest.
Hoewel ik vaak een grote boodschap deed in dat kleine kamertje, kan ik me de exacte tekst niet meer herinneren. Wel de grote lijnen.
Het ging erover dat ieder mens om een bepaalde reden in je leven komt. De een loopt wat langer op je levenspad mee, de ander maar voor een tel. Ze komen om je iets duidelijk te maken, een bepaalde wijsheid mee te geven, een nieuwe weg te wijzen of om een les te leren.
Een wijze les, of een harde les.
Mijn vriendin en ik vonden het een mooie tekst en tijdens ons huwelijk heb ik de tekst ook publiekelijk voorgedragen: we beloofden elkaar eeuwige trouw, maar dat betekent niet dat je tot het einde der tijden aan elkaar vastgeklonken zit.
Het wc-tekstje uit mijn HIlversumse huis spookte de afgelopen weken, waarin het thema ‘vertrek’ centraal stond, herhaaldelijk door mijn hoofd.
Na twaalf jaar samenwerken neemt mijn collega Hestia Ruben afscheid.
En ze weet niet half hoeveel wijsheid ze mij gegeven heeft.

Tags, , , , ,

Zoon

Vorige week nam wethouder Mark Pol afscheid van Almere.
Mark is een jongen van de stad: opgegroeid en carrière gemaakt in Almere.
Als jongste telg in het college was hij de wethouder die het meest stabiel bleek.
Slechts één keer kwam hij een beetje in opspraak en dat ging eigenlijk nergens over.
Een echte VVD’er, die Mark: behoudend, zakelijk, strak in het pak. Degelijk donkerblauw natuurlijk.
Je zou hem daardoor ouder schatten dan zijn 31 jaar.
En een man van de cijfertjes.
Een 1 is een 1. En geen nul of anderhalf.
Soms voerde hij het woord over de Floriade. Waar collega Tjeerd Herrema vaak stotterend en hakkelend politieke verantwoording aflegde, gaf Mark Pol in korte, zakelijke zinnen uitleg over de financiële kaders.
Rustig en kalm.
En zo begon hij vorige week ook zakelijk en gedecideerd aan zijn afscheidsspeech als wethouder.
Tot hij brak.
Een zinnetje waarin hij zijn ouders bedankte.
Hoezeer ze hem gesteund hadden.
En nog steeds doen.
Zijn adem stokte, zijn stem raspte.
Een stille zaal keek toe hoe hij zich vastgreep aan de lessenaar.
In die tien seconden dat hij zichzelf probeerde te herpakken werd deze zakelijke wethouder wat hij is:
een lieve zoon.

Tags, , , , , , ,

Superboeren

De Graafschap had jarenlang mijn sympathie. Als oprecht Ajax-fan keek ik zondags altijd even of de leuke ‘superboeren’ ook hadden gewonnen.
Meestal niet.
De eerste scheurtjes in mijn sympathie ontstonden in het seizoen 2013-2014.
De Superboeren speelden dat hele seizoen als een stel juffertjes. Tijdens allerlaatste wedstrijd kwam Ajax op bezoek bij De Graafschap. De Amsterdammers moesten winnen om kampioen te worden.
Een formaliteit. Er stond niks meer op het spel. De Superboeren waren al aangewezen op de nacompetitie.
Maar die ene zondag leken de spelers van De Graafschaap allemaal een flinke snuif speed genomen te hebben. Met pupillen zo groot als schoteltjes speelden ze met het mes tussen de tanden de grasmat ondersteboven. Met vliegende tackels en keiharde elleboogstoten wisten ze Ajax van een zege af te houden. PSV werd kampioen. In de nacompetitie speelden ze vervolgens weer als makke lammetjes.
De tweede scheur kwam vorige week: De Graafschap hield Almere City van de eredivisie af.
Ik hoop dat Ajax de Superboeren komend seizoen van de mat speelt. En dat de Superboeren Almere City loten in de bekercompetitie en door een onterechte penalty met 1-0 verliezen.
Het liefst in de laatste minuut.
Mag ik alsjeblieft één keer een slecht verliezer zijn?

Tags, , , , , , ,

Gekke

Lees nog niet de laatste zin van deze column, anders is de verrassing eraf.
Spotify stuurde ooit een persbericht waarin stond dat ze het hoofdkantoor van Zweden naar Amerika wilden verplaatsen.
Dat is verder niet zo boeiend.
Wat wél boeiend is: het bedrijf meldde in het persbericht dat ze wilden verhuizen omdat het Europese beleid ‘van de gekke’ is.
Dat is wel grappig.
We hebben het over een Zweeds bedrijf dat de uitdrukking ‘van de gekke’ gebruikt…
Dat is toch een typisch Nederlandse opmerking.
Hoe kunnen die Zweden die uitdrukking kennen?
Waarschijnlijk is het persbericht vertaald door een vertaalbureau die een beetje losse stijl hanteerde.
Want ‘van de gekke’ valt in dezelfde categorie als ‘van de zotte’ of ‘van de domme houden’.
En nu komt het, beste lezer. Hoe zijn deze uitdrukkingen ooit in onze dagelijkse taal terechtgekomen?
Misschien kan ik vast een hint geven als ik zijn minder bekende uitdrukking ‘mij zijn van de snelle’ of ‘mij zijn zeer van de bange’ toevoeg.
Tegenwoordig zou dat waarschijnlijk discriminerend zijn, maar oudere lezers weten het nu onmiddellijk: een figuur uit de serie Pipo de Clown.
De zinnetjes zijn dus van een figuur die de Zweden helemaal niet kennen…
Klukkluk!

Tags, , , , , , ,

Imago

‘Wat is ASG?’, vraagt de man aan de bar in de saloon.
Ik verblijf twee weken in een klein woestijndorpje om aan mijn tweede roman te beginnen.
In de wijde omtrek van het dorpje gebeurt helemaal niks.
Alleen afgelopen weekend was er een feest. De desert flowers staan in bloei enn dat is zo’n beetje het hoogtepunt van het jaar.
Ik vertel de man dat de grote leegte in zijn dorpje me doet denken aan de tijd dat mijn ouders me meenamen naar de nieuwe stad Almere: een zandvlakte met hooguit honderd huizen.
En dat we nu op diezelfde plek onder de zeespiegel met 204.000 mensen wonen.
‘Een wonder!’, zegt de man vol ongeloof. ‘Alle Nederlanders zullen trots op Almere zijn’.
Ik schud mijn hoofd: ‘We hebben een imagoprobleem’
‘Hoe kan dat – wie zegt dat?”
‘Een bestuurslid van de ASG’
‘Wat is ASG?’
‘Ze geven onderwijs aan bijna alle Almeerse kinderen’
De man schudt zijn hoofd. ‘Hoe kunnen ze het goede voorbeeld geven? Laat ze liever de kinderen respect bijbrengen voor jullie stad.’
Hij sloft de saloon uit, terug de woestijn in.
Morgen probeer ik hem wel uit te leggen dat er een middeleeuws kasteel in Almere staat.

Tags, , , ,

Eed

“Ik zweer je dat ik als raadslid niet mijn eigen zakken zal vullen, er geen zooitje van maak en dat ik niemand zal besodemieteren.”
Dat is – vrij plat opgeschreven – de eed die nieuwe gemeenteraadsleden afleggen voordat ze officieel geïnstalleerd zijn.
De eed wordt uitgesproken door de burgemeester en iedere Almeerder weet dat Franc Weerwind niet bepaald grof gebekt is.
Die spreekt de eed dus niet plat uit, maar plechtig – met heel nette woorden.
Elk raadslid moet na het uitspreken van de eed antwoorden met ‘dat verklaar en beloof ik’. Het is een persoonlijke belofte dat hij zelf – en niemand anders! – verantwoordelijk is voor zijn daden.
Dat geldt niet voor een gelovig raadslid. Die zegt na het uitspreken van de eed: ‘Zo waarlijk helpe mij God Almachtig’.
Dat is mooi, maar ook wel makkelijk. Er zit een soort voorbehoud in.
“Ja, beste mensen. Ik heb inderdaad geld aangenomen van die bankdirecteur om dat bouwproject erdoor te krijgen. Maar dat kan ik niet helpen. Het is pure overmacht. God heeft me waarlijk niet geholpen. Ik baal daar zelf ook van.”
Het lijkt mij daarom beter om de eed voortaan te bekrachtigen met ‘Ik zweer het op het achterwerk van een koe’.
Want een koe is altijd de waarheid.

Tags, , ,

Dierenliefde

Ik ben gek op katten.
Omdat ze zo eigenwijs zijn.
Als je ‘kom hier!’ roept, rennen ze direct naar de buurvrouw.
Onze poes Annemarie (zie foto) komt in de zomermaanden soms dagenlang niet thuis. Ze leeft zich dan heerlijk uit in de Oostvaardersplassen: vossen pesten, muizen jagen: dat soort ongein.
In de discussie over het bijvoeren van de dieren in dit natuurgebied verbaas ik me over de dierenliefhebbers die zich als militant gedragen.
Uit liefde voor de dieren ketenen zich vast aan een hek.
Maar van naastenliefde is geen sprake meer.
In blinde woede worden boswachters – en hun kinderen – bedreigd.
Uit betrouwbare bron weet ik dat één van die malloten serieus heeft geprobeerd een Konikpaard in een bestelbusje te ontvoeren, om thuis te verzorgen.
Moet je je voorstellen… een wild paard in je Fordje Transit!
Ook gooiden sommige van die gekkies doodleuk aardappelen, tomaten en maiskolven over het hek. Of balen hooi met het touw of plastic er nog omheen.
Ik ga onze kat Annemarie verbieden om deze zomer naar de Oostvaardersplassen te gaan.
Ik ben veel te bang dat ze wordt opgemerkt door dierenvrienden die haar te mager vinden en willen bijvoeren.
Ze gaat een wisse dood tegemoet.
Maar ach, ze gaat waarschijnlijk toch.
Eigenwijs beest…

Tags, , , , ,

Taser

Nog even doorbijten, lieve mensen.
Dan zijn de verkiezingen voorbij en worden we voorlopig niet meer lastig gevallen door vrijwilligers van politieke partijen die zich voor de voeten van winkelend publiek werpen.
Om me te wapenen heb ik via het darknet daarom een aantal weken geleden illegaal een taser aangeschaft.
Dat hielp, moet ik zeggen.
Het is fascinerend om zo’n lief D66-paardestaartje onbedoeld een soort horlepiep te zien dansen.
Ik zag ook VVD’ers over de stoep kronkelen temidden van hun blauw/oranje strooifolders.
‘Kies voor doen’, stond erop.
Nou… ze deden even helemaal niks meer.
Vandaag berg ik mijn taser voor vier jaar op. Dan is het inmiddels 2022 en zijn de volgende gemeenteraadsverkiezingen.
We zijn dan nog maar een paar weken verwijderd van de start van de Floriade.
Dikke kans dat bij de toegangspoort rijen SP’ers zullen staan met spandoeken ‘Stop de Floriade. Nu kan het nog!!!’
Of misschien is Almere dan allang failliet gegaan en het gebied verworden tot een verlaten ghost town.
Hoe het ook zij: ga woensdag in ieder geval stemmen.
Want voor of tegen, links of rechts: de politiek beslist.
Niet alleen over de Floriade, maar over tal van andere zaken.
Over de controle op illegale tasers bijvoorbeeld.

Tags, , , , , , , , , ,

Hippies

De lieve hippies uit de jaren ’60 droomden van een wereld van sex, peace and harmony.
Met bloemen in hun lange haar hadden ze schijt aan de geldende regels.
Demonstratief sliepen ze bij het monument op de Dam.
Totdat de mariniers ze daar in 1970 weer hardhandig vanaf knuppelden.
In Almere heb je momenteel de Urban Greeners: jongeren die, in aanloop naar de Floriade, lieve groene projectjes opstarten.
‘Hippies’, noemt PVV-lijsttrekker Toon van Dijk ze.
Inderdaad, de link met Flower Power-generatie ligt voor de hand.
De Urban Greeners hebben zelfs hun eigen Woodstock: het Growing (blowing) Green Festival.
En ook deze neo-hippies hebben schijt aan de geldende regels:  Op het Floriade-terrein bouwden ze zelfs een illegale kas.
De échte hippies zouden die natuurlijk gebruiken om hennepplantjes te kweken, maar de Urban Greeners kweekten er niks groens.
Ze maakten er een overdekte vuilnisbelt van.
Toen deze krant een foto van die stortplaats plaatste, bleek er ook een héél gróót verschil met de aloude hippies te zijn: de Urban Greeners hebben weinig op met peace. De fotograaf die de afvalhoop fotografeerde werd bijna gelyncht door zo’n baard-hipster.
En een pislink PR-dametje blies stampvoetend een gezellig interview af.
Geen humor dus bij deze wereldverbeteraars.
En dus waarschijnlijk ook geen losbandige, vrije seks.
Nou, dan hoeft die hele Floriade voor mij niet meer.

Tags, , , , , , , , , , , , , , ,

Simpel

In mijn jeugd werd iemand met een beperking vaak een ‘ongelukkig kind’ genoemd.
En iemand met een verstandelijke beperking werd weggezet als ‘simpel’.
Beschamend, maar in de jaren ’60 viel niemand daar kennelijk over.
Afgelopen donderdag werd in het stadhuis een verkiezingsdebat over Zorg gehouden.
Politici kregen vragen van een panel dat gevormd werd door de doelgroep zelf: mensen met een (verstandelijke) beperking.
Dat G-panel kwam met goede vragen, die om simpele antwoorden vroegen.
Maar die kwamen er niet.
Ook al smeekten de deelnemers, bijvoorbeeld via Twitter, bij de politici om niet zoveel moeilijke woorden te gebruiken: het was aan dovemansoren gericht.
Bijna alle politici verscholen zich in lange antwoorden, kennelijk in de veronderstelling dat je lang aan het woord moet blijven om uitgebreid je punt te maken.
Ook al zat de doelgroep pal voor hun neus.
Als de politici zich al niet kunnen inleven in deze doelgroep, zal dat helemaal gelden voor de kiezer die niet – ahum – ‘simpel’ is.
Kijk maar naar reclamemakers, die weten het als geen ander: hou het kort. Dat maakt de boodschap krachtiger.
Donderdagavond begreep ik dat het woord ‘simpel’ geen beschamend woord is.
Het is een heel groot compliment.

Tags, , , , , , ,