Tag Archive almere DEZE WEEK

Ik wil…

Zondagochtend. De wethouder zit met zijn gezin aan de ontbijttafel.
“Jongens, we gaan vanmiddag gezellig naar oma Truusje!”
Zijn twee pubers hebben duidelijk geen zin: hij krijgt een dikke middelvinger.
“Luister snotapen”, probeert hij kalm te blijven. “We hebben hier vorig jaar een goed gesprek over gevoerd: elke eerste zondag van de maand gaan we naar oma Truusje. Punt uit.”
“Dat was geen goed gesprek”, zegt de puberzoon. “Je had dat vooraf allang met mama bekokstoofd. Bovendien waren dat afspraken voor 2019. Waarom gaan we in 2020 niet eens naar oma Betty? Die is veel liever.”
“Omdat de erfenis van oma Truusje veel hoger is dan…”
De wethouder krijgt onder tafel een trap van zijn echtgenote.
“…omdat we daar met beide oma’s afspraken over gemaakt hebben.”
De zoon ruikt bloed: “Waarom zijn wij nooit bij die afspraken betrokken?”
De wethouders hoofd loopt rood aan. “Laat ik er geen doekjes om winden: ik wil naar oma Truusje!”
“We kregen op school les over participatie”, mengt de puberdochter zich in het gesprek. “Ik leerde dat een zin die begint met ‘ik wil…’, niet onder participatie valt.
De wethouder staat ziedend van zijn stoel op.
“Ik wil dat je naar je kamer gaat, brutaal nest!”

Tags, , ,

Kijk eens goed naar deze foto

Bijgaande foto van huisfotograaf Fred Rotgans plaatsten we op de voorpagina van Almere DEZE WEEK. Ze zeggen wel eens dat ‘plaatjes meer doen dan praatjes’ en deze foto is daar een schoolvoorbeeld van. Qua moment, maar ook qua compositie: een prachtfoto.
De nieuwjaarsbijeenkomst van ondernemers en de gemeente is doorgaans tamelijk obligaat. Dit jaar was zanger Ruben Anthony gestrikt en die brak de boel eens lekker los, met als hoogtepunt het verzoek om een ‘selfie’ te mogen maken met de zaal.
Fotograaf Fred Rotgans reageerde alert en greep zijn kans: hij kroop voor de zanger op het podium en maakte een foto van het spontane selfie-moment.

Kijk eens goed

Kijk eens goed hoe alle mensen op het podium zichtbaar plezier beleven aan het spontane moment. Ruben Anthony heeft dit duidelijk vaker gedaan: hij lacht professioneel in de camera van zijn telefoon. Dirigent Hans Welle van het AJSO-orkest kan zijn lol niet op. Hij zakt door zijn knieën om zichzelf niet groter te maken dan het middelpunt: de zanger. Zijn mond staat wijd open van plezier. Presentatrice Estelle Levinson buigt ietsje naar binnen om het groepstafereel ‘klein’ te houden. Haar hoog opgetrokken wenkbrauwen verraden dat ze verrast is door het moment.

Bos bloemen

Danseres Shannon Croes staat aan de zijkant en kadert het frame af met een kleurrijke bos bloemen die uitnodigend op de camera gericht staat. Een vrolijke stip op het plaatje. Burgemeester Franc Weerwind torent hoog boven het gezelschap uit en ‘topt’ de groep in de hoogte af. Veel Almeerders zullen de burgemeester uitsluitend tegenkomen bij plechtige momenten, maar dat hij van oor tot oor kan lachen bewijst deze foto.

Rembrandt

Hier is niets vooropgezet, alles is spontaan en dat straalt er vanaf. Wie goed kijkt ziet uiterst rechts Annemarie Jorritsma vrolijk in haar handen klappen. Maar ook op al die andere gezichten is de verrassing van het moment af te lezen. De sepia-kleur van de menigte contrasteert met de groep op de voorgrond en geeft de foto een Rembrandt -achtige setting.
Ik ben een schrijver, maar weet hoe belangrijk een goede foto is.
En dit is een topfoto.
Chapeau, Fred Rotgans.

Tags, , , , , , , , , , , ,

Red light

Na het vertrek van V&D pleitte ik ooit op deze plek om in het verlaten winkelpand aan de Citadel een Indoor Red Light District te vestigen. Almere heeft immers nog geen rosse buurt en overdekt sekswerkers bekijken zal vast een wereldprimeur zijn.
Maar mijn visionaire genialiteit werd helaas niet op waarde geschat.
In plaats van gezellige rode lampjes koos de gemeente voor het kille Hudson Bay.
En die heeft de deuren nu ook gesloten.
Inmiddels lijkt mij de Zadelmakerstraat ook een betere locatie geworden voor een Almeerse ‘rubberdreef’. Het zal ongetwijfeld drukker worden in dit vergeten straatje. Wie weet wat dat voor gezellige middenstand aantrekt: kroegjes, eetkioskjes, heilsoldaten, condoomshops.
En het V&D-pand dan?
Oudere Almeerders herinneren zich ongetwijfeld nog het voormalige Circus. Dat was een soort overdekt markthalletje dat stond op de plek van het huidige pand dat ook Circus heet.
In het oude Circus zaten kleine winkeltjes als een bakker, toko, vishandel en linnengoedzaak.
Wie in Barcelona de Mercat de la Boqueria heeft bezocht, of Marche Saint-Quentin in Parijs, weet wat ik bedoel.
Dat is toch echt wat anders dan die ondergrondse en uitgestorven FoodPassage in de stad.
Wacht eens even: is dat geen mooie locatie voor het Red Light District?

Tags, , , , , , , , , , , , , , , , ,

Verward

“Zeg reiziger… weet u de weg naar het Nelson Mensdela-plein?”
De man die me aanspreekt op het busstation draagt een D66-button op zijn jas. De partij die het woord ‘bemanning’ wil vervangen door het genderneutrale ‘bemensing’.
“Bedoelt u mij?”, vraag ik. “‘Want meestal wordt ik aangesproken met ‘meneer.”
“Dat is fout!”, zegt de man. “Want u kunt wel een transgender zijn.”En dan voelde u zich nu gekwetst.”
“Nee hoor.” brom ik. “Ik ben niet zo van de fatsoenspolitie.”
“Niet???”, snuift de man beledigd. “Dan bent u zeker ook tegen het roetveegpieten-quotum?”
“Pardon?”
“Volgt u het nieuws soms niet? Elk beursgenoteerd bedrijf moet straks 30% roetveegpieten hebben. Dat heeft de regering democratisch bepaald. En in het bedrijfsleven moeten vrouwen voortaan gelijk worden gesteld aan werkzoekende sekswerkers met een functiebeperking.”
“Ik denk dat u wat zaken door elkaar haalt.”
“Zeker niet! Als straks op 25 december het Winterfeest is geweest, zullen nieuwe Nederlanders in vuurwerkvrije zones voortaan vegetarische dieren weren uit het circus.”
“Meneer, u spreekt wartaal.”
“Misschien heeft u gelijk, reiziger. Er zijn immers steeds meer verwarde mensen. Maar dat bepaalt u niet. Bij D66 bepalen we dat met een referendum.”
De button denkt even na.
“Of hadden we dat nu juist afgeschaft?”

Tags, , , , , , , , , , ,

Guus!

Als puber speelde ik regelmatig voor Zwarte Piet. Meestal op een Bussumse school.
Zwaaiend met een stevige roe dreigde ik die kleine kakkertjes (blank en zwart) mee in de zak naar Spanje te nemen.
De ouders moesten er toen om lachen. In deze tijd zouden ze me voor de rechter slepen, vrees ik..
Die ‘getraumatiseerde’ kinderen van toen zijn nu overigens best goed terecht gekomen, hoor. Ze verdienen waarschijnlijk allemaal meer dan ik.
Niemand had toen nog problemen met Zwarte Piet. Een lief moedertje van de school had me gitzwart geschminkt, met felrode lippen en blinkende gouden oorringen.
Ik heb overigens geen probleem met roetveegpieten. Alleen lastig als die bij familie of bekenden moeten spelen; ze worden herkend.
Maar goed, dat overkwam me zelf ook eens toen ik als Zwarte Piet bij Nieuwenoord moest spelen. Dat was een centrum in Baarn waar zwakzinnigen woonden.
Mijn oudere broer Guus werkte daar destijds als groepsleider op één van de woonpaviljoens.
Toen ik als Zwarte Piet uit de koets stapte, vielen de bewoners mij enthousiast om de nek.
‘Guus! Onze Guus is er bij!’
Ze wezen naar Zwarte Piet, naar mij.
Ik leek kennelijk zo op mijn broer dat ze door de zwarte façade heen keken.
Je zou het iedereen toewensen.

Tags, , , , , , , ,

Pieter-Christiaan

Zou prins Pieter-Christiaan misschien zin hebben om de nieuwe PvdA-wethouder in Almere te worden? Hij doet regelmatig mee aan de Almere City Run, dus waarom niet?
Ik leg even uit waarom dat een goed idee is.
Vanwege de stikstof-affaire kan er in Almere uitsluitend weer gebouwd worden als we de uitstoot van stikstof compenseren. Bijvoorbeeld door minder hard te rijden op de A6.
Binnenkort sukkelen we dus met 50 km/u over de snelweg terwijl even verderop, in Zandvoort, de Formule 1-bolides met meer dan 300 km/u over het circuit razen.
Zit daar een logica in?
Nee.
Is daar een reden voor?
Ja!
De eigenaar van het circuit in het natuurgebied aan de kust is namelijk van Koninklijken bloede: Prins Bernhard junior.
En dan kan er ineens een heleboel.
Stikstofaffaire of niet: de Formule 1, het meest milieuvervuilende sportevenement ter wereld, kan gewoon doorgaan in het beschermde duingebied.
Met Pieter-Christiaan als Almeerder gaan er hier dus waarschijnlijk ook deuren open.
De heimachines kunnen uit de mottenballen en we rijden gewoon weer 120 op de A6,
En als neef Willem-Alexander in 2022 de Almeerse Floriade opent geven we alvast te kennen dat we het evenement over tien jaar gewoon nóg een keer willen organiseren!

Tags, , , , , , , , , , , ,

Trein

Ontmoedigd door de parkeertarieven (het werkt, GroenLinks, het werkt!) pakte ik de trein naar Amsterdam.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst in zo’n geel vehikel zat, maar de kaartjes waren nog van karton.
Mijn kinderen legden me uit hoe ik online een kaartje moest kopen, waarna een A4-tje met QR-code uit de printer rolde.
Het was spitstijd. Voordat ik het station in kon betreden moest ik de QR-code langs een scanner halen.
Het venstertje was nat van de regen.
Het werkte niet bij de eerste poging, niet bij de tweede, niet bij de derde.
Achter mijn verzamelde een rij geïrriteerde medepassagiers.
Niet bij de vierde, niet bij de vijfde.
‘Je mot dat papiertje een beetje heen en weer schuiven, eikel’.
Ik volgde het commando van de sympathieke vrouw.
De QR-code veranderde in een mistige vlek.
Zuchtend duwde het wicht me opzij, snel glipte ik met haar mee door het toegangspoortje.
Staand in de trein overzag ik mijn reisgenoten. Met dode blikken staarden ze op hun smartphones en lieten zich zwijgend richting de hoofdstad hobbelen.
Ik bekeek mijn A4-tje met de zwarte QR-vlek.
Hoe kwam ik ooit terug in Almere?
Volgende keer weer de auto.

Tags, , , , , , ,

Poep

Onlangs schreef ik een column over poep. Hoe ik als kind ervan overtuigd was dat je met één velletje papier je billen moest afvegen. Tot verdriet van mijn moeder die me telkens onder de douche zette.
Een grappige anekdote, dacht ik onschuldig. En bij voldoende lezers bracht inderdaad dat een glimlach om de lippen.
Maar voor drie mensen was de column reden om verontwaardigd in de pen te klimmen. Want ik schreef over poep en dat is kennelijk naast zwarte piet, stikstof en Floriade, een pijnlijk onderwerp. ’Laag bij de gronds!’, schreef een vriendelijke mevrouw.
‘De krant moet een columnist geen ruimte geven om die onzin te schrijven’ vond een lieve meneer.
Tjonge, ik schreef een column.
Over poep.
Poep.
Poep.
Als je het vaker opschrijft is het eigenlijk een heel grappig woord. Ook wanneer je het uitspreekt trouwens: poep. De lucht uit de bollende wangen verlaat de mond, waarbij de lippen van elkaar ploffen.
Mijn moeder – inmiddels overleden – vond poep destijds een vies woord. Wij spraken thuis van ‘drukken’.
Maar tegenwoordig spreekt iedereen over poep.
Ik heb overigens een man gekend die Jan Poepjes heette. Die schaamde zich zo erg voor zijn naam dat hij die liet veranderen.
In Klaas Poepjes.

Tags, , , , ,

Popla

Als ik al een jeugdtrauma zou hebben, dan komt dat door Popla Toiletpapier, vooral bekend van de slogan: ‘Koning, Keizer, Admiraal: Popla kennen ze allemaal.’
Minder bekend is de latere slogan ‘Popla wel 1000 vel’.
Uit die slogan meende ik als kind te horen dat je met een rol Popla 1000 keer je billen kon afvegen: per grote boodschap zou één velletje moeten volstaan.
Dus na het leggen van een dikke keutel in het kleinste kamertje trok ik keurig één velletje toiletpapier van de rol af.
Om er 5 minuten later weer – zwaar riekend – uit te komen met bruine vlekken tot mijn ellebogen.
‘Wat heb jij in godsnaam uitgespookt??!!??’, brulde mijn moeder – doorgaans de vrede zelve.
Beschaamd hield ik mijn lippen stijf op elkaar.
Voor een kind is het lastig te erkennen dat hij niet voldoet aan de norm die Popla had opgelegd: één velletje is méér dan genoeg!
Mopperend zette mama me onder de douche: ‘het is ook altijd wat met jou!’
Gelukkig had ik die dag een stevige keutel geproduceerd.
Dat was een dag later wel anders. Mijn ontlasting verliet in vloeibare vorm mijn endeldarm.
Eenmaal gekalmeerd, leerde mijn moeder me die dag dat ik heus meerdere velletjes mocht gebruiken.

Tags, , , , ,

Feestje

Ik kreeg een uitnodiging voor een feestje.
Niet zomaar een feestje: een receptie bij een crematorium.
Nu zijn er absoluut mensen zijn die mij zo snel mogelijk het crematorium in zullen wensen.
Als journalist trap je immers wel eens op iemands teentjes. Hoort bij het vak.
Maar sommigen raken daar erg gefrustreerd over en zullen daarom zeker de champagne opentrekken als mijn lichaam tot as wederkeert.
Maar ik ben nog springlevend. En om nu bij leven en welzijn vrolijk het glas te heffen op zo’n emotionele plek… dat voelt wat raar.
Natuurlijk, het uitvaartwezen is een gewone bedrijfstak maar, sorry, soms wringt het bij mij.
Toen mijn vader overleed liep ik met de begrafenisondernemer even mee naar zijn auto om wat voorbeelden van rouwkaarten op te halen. Op de plek waar normaal de kist wordt ingeschoven lagen nu zijn afgetrapte hardloopschoenen en een vaal sporthemd met opgedroogde zweetplekken.
Ik begreep het wel: die man loopt niet de hele dag in dat zwarte rokkostuum met grijze hoge hoed maar toch… twee dagen later zou het stoffelijk overschot van mijn bloedeigen vader op die plek staan.
Op het moment dat deze column verschijnt is de receptie al geweest.
Ik denk niet dat ik heengegaan ben.
Herstel: ér heen gegaan ben.

Tags, , , , , , ,