Tag Archive almere

Vierde Rijk

“Landgenoten, welkom bij de partijconferentie 2024 van de nieuw opgerichte NSB Nederland. Overmorgen, twee jaar na de verkiezingen, begint onze grote overval op de vaderlandse democratie.”
– Applaus.
“Dank u, dank u. Wacht nog even met applaudisseren alstublieft. Ik wil graag nog even uitleggen hoe we deze briljante actie gaan uitvoeren.”
– Applaus.
“Zoals bekend hebben we – in voorbereiding op de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 – flink geïnfiltreerd bij de politieke partijen in Nederland. Er zitten nu NSB’ers undercover in de Nederlandse gemeenteraden namens de VVD, PVV, maar ook bij de SP, PvdA en zelfs GroenLinks.”
– Gelach.
“Zoals afgesproken zullen zij zich overmorgen gaan afsplitsen van hun fracties en bekendmaken dat ze NSB’ers zijn. Dan hebben de gemeenteraden in ons land in één klap stevige NSB-fracties in de raad. We kunnen de lokale politiek om zeep helpen en verder groeien.”
– Gejuich.
“En zo komt dat Vierde Rijk toch heel dichtbij, mensen.”
– Gejoel.
“Deze actie had niet mogelijk geweest zonder de briljante ingeving van onze toekomstige Almeerse fractie die geïnspireerd raakte door de ommezwaai van Hassan Buyatui die zich van de communistische PvdA afsplitste en verder ging als NIDA.”
– Afkeurend gefluit.
“Natuurlijk. De PvdA en NIDA staan heel ver van ons schitterende gedachtegoed. Maar het leerde ons wel dat je zonder mee te doen aan de gemeenteraadsverkiezingen de democratie kunt omzeilen.”
– Staande ovatie.

Tags, , , , , , , , , , , , ,

Kijk eens goed naar deze foto

Bijgaande foto van huisfotograaf Fred Rotgans plaatsten we op de voorpagina van Almere DEZE WEEK. Ze zeggen wel eens dat ‘plaatjes meer doen dan praatjes’ en deze foto is daar een schoolvoorbeeld van. Qua moment, maar ook qua compositie: een prachtfoto.
De nieuwjaarsbijeenkomst van ondernemers en de gemeente is doorgaans tamelijk obligaat. Dit jaar was zanger Ruben Anthony gestrikt en die brak de boel eens lekker los, met als hoogtepunt het verzoek om een ‘selfie’ te mogen maken met de zaal.
Fotograaf Fred Rotgans reageerde alert en greep zijn kans: hij kroop voor de zanger op het podium en maakte een foto van het spontane selfie-moment.

Kijk eens goed

Kijk eens goed hoe alle mensen op het podium zichtbaar plezier beleven aan het spontane moment. Ruben Anthony heeft dit duidelijk vaker gedaan: hij lacht professioneel in de camera van zijn telefoon. Dirigent Hans Welle van het AJSO-orkest kan zijn lol niet op. Hij zakt door zijn knieën om zichzelf niet groter te maken dan het middelpunt: de zanger. Zijn mond staat wijd open van plezier. Presentatrice Estelle Levinson buigt ietsje naar binnen om het groepstafereel ‘klein’ te houden. Haar hoog opgetrokken wenkbrauwen verraden dat ze verrast is door het moment.

Bos bloemen

Danseres Shannon Croes staat aan de zijkant en kadert het frame af met een kleurrijke bos bloemen die uitnodigend op de camera gericht staat. Een vrolijke stip op het plaatje. Burgemeester Franc Weerwind torent hoog boven het gezelschap uit en ‘topt’ de groep in de hoogte af. Veel Almeerders zullen de burgemeester uitsluitend tegenkomen bij plechtige momenten, maar dat hij van oor tot oor kan lachen bewijst deze foto.

Rembrandt

Hier is niets vooropgezet, alles is spontaan en dat straalt er vanaf. Wie goed kijkt ziet uiterst rechts Annemarie Jorritsma vrolijk in haar handen klappen. Maar ook op al die andere gezichten is de verrassing van het moment af te lezen. De sepia-kleur van de menigte contrasteert met de groep op de voorgrond en geeft de foto een Rembrandt -achtige setting.
Ik ben een schrijver, maar weet hoe belangrijk een goede foto is.
En dit is een topfoto.
Chapeau, Fred Rotgans.

Tags, , , , , , , , , , , ,

Red light

Na het vertrek van V&D pleitte ik ooit op deze plek om in het verlaten winkelpand aan de Citadel een Indoor Red Light District te vestigen. Almere heeft immers nog geen rosse buurt en overdekt sekswerkers bekijken zal vast een wereldprimeur zijn.
Maar mijn visionaire genialiteit werd helaas niet op waarde geschat.
In plaats van gezellige rode lampjes koos de gemeente voor het kille Hudson Bay.
En die heeft de deuren nu ook gesloten.
Inmiddels lijkt mij de Zadelmakerstraat ook een betere locatie geworden voor een Almeerse ‘rubberdreef’. Het zal ongetwijfeld drukker worden in dit vergeten straatje. Wie weet wat dat voor gezellige middenstand aantrekt: kroegjes, eetkioskjes, heilsoldaten, condoomshops.
En het V&D-pand dan?
Oudere Almeerders herinneren zich ongetwijfeld nog het voormalige Circus. Dat was een soort overdekt markthalletje dat stond op de plek van het huidige pand dat ook Circus heet.
In het oude Circus zaten kleine winkeltjes als een bakker, toko, vishandel en linnengoedzaak.
Wie in Barcelona de Mercat de la Boqueria heeft bezocht, of Marche Saint-Quentin in Parijs, weet wat ik bedoel.
Dat is toch echt wat anders dan die ondergrondse en uitgestorven FoodPassage in de stad.
Wacht eens even: is dat geen mooie locatie voor het Red Light District?

Tags, , , , , , , , , , , , , , , , ,

Jo

Dit is het verhaal van Jo, ruim 80 jaar oud.
Jo die eens tijdens de Kerstdagen geveld was door de griep.
Zijn vrouw bereidde in de keuken het kerstdiner. Knus en warm.
Maar Jo zag in de hal nog de drie kerstpakketten staan.
Kerstpakketten van het Leger des Heils.
Als heilsoldaat was het Jo zijn taak die pakketten aan behoeftige Almeerders uit te delen.
Hij had er al een flink aantal weggebracht, maar omdat de griep hem geveld had, had hij de kracht niet meer om ook die laatste drie te bezorgen.
Jo kon het niet over zijn hart verkrijgen om straks aan de kerstdis te beginnen in de wetenschap dat drie Almeerse gezinnen het zonder kerstpakket moesten doen.
Juist zij die het zo zwaar hadden konden zo’n extraatje goed gebruiken.
Het eten zou hem niet smaken, het Kerstfeest zou zijn waarde verliezen.
Dus trok Jo zijn jas aan en bezorgde alsnog de pakketten bij de juiste adressen.
Blijdschap had hij in hun ogen gezien.
Rillend van de koorts kwam hij weer thuis en dook zijn bed in.
Nu was het pas écht Kerstmis.
Als iedereen was zoals Jo, waren er in de hele wereld geen rechters meer nodig.
Was er nergens oorlog.

Tags, , , , , , , , , ,

De intrigant

Eén van de leukste stripalbums in de Asterix-serie vind ik De Intrigant. De Romeinen zetten daarbij Cassius Catastrofus in, een gluiperd die het handenwrijvend voor elkaar krijgt om mensen tegen elkaar op te zetten. Zelfs de leeuwen in het Colosseum krijgen ruzie wie Catastrofus mag verslinden. Daardoor weet hij te ontsnappen en gaat voor de Romeinen werken. Catastrofus infiltreert in het Gallische dorpje van Asterix. Hij liegt dat druïde Panoramix aan Asterix de formule geleerd heeft van de geheime toverdrank, die hen onoverwinnelijk maakt en dat Asterix de formule aan de Romeinen verkocht heeft.

Succes
De onruststoker lijkt succes te hebben. In het dorpje, dat wij ondertussen allemaal zo goed kennen, vertrouwt niemand elkaar meer. Iedereen krijgt het met elkaar aan de stok. En als ze ruzie maken krijgen de tekstballonnetjes een gifgroene kleur.
Die ruzie is precies wat de Romeinen willen. Dankzij de slinkse Catastrofus denken de Romeinen de ruziënde Galliërs eindelijk onder de duim te krijgen.

Gifgroen
Die gifgroene ruzie-wolkjes zag ik de afgelopen weken ook op social media.
Zou Catastrofus zijn opgedoken en misschien op de achtergrond in de PvdA zitten te stoken?

Afloop
Ik pakte het stripalbum uit mijn boekenkast omdat ik niet precies meer wist hoe het verhaal afloopt. Ik verklap het vast: Panoramix en Asterix brengen redelijkheid terug in het dorpje. Ze vragen om vertrouwen. Dat krijgen ze. Ze bedenken een tegenzet: terwijl Panoramix stiekem de toverdrank maakt doen alle dorpelingen zich voor als slappelingen. Ze weten immers dat de Romeinen toekijken. Die vallen de “weerloze” Galliërs aan , maar worden alsnog in de pan gehakt. Catastrofus wordt met vereende krachten vrolijk het dorp uit gewerkt.
Dan eindigt het verhaal zoals het hoort: een feestmaal in het dorp.
Met zijn allen, in harmonie.

Tags, , , ,

Trein

Ontmoedigd door de parkeertarieven (het werkt, GroenLinks, het werkt!) pakte ik de trein naar Amsterdam.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst in zo’n geel vehikel zat, maar de kaartjes waren nog van karton.
Mijn kinderen legden me uit hoe ik online een kaartje moest kopen, waarna een A4-tje met QR-code uit de printer rolde.
Het was spitstijd. Voordat ik het station in kon betreden moest ik de QR-code langs een scanner halen.
Het venstertje was nat van de regen.
Het werkte niet bij de eerste poging, niet bij de tweede, niet bij de derde.
Achter mijn verzamelde een rij geïrriteerde medepassagiers.
Niet bij de vierde, niet bij de vijfde.
‘Je mot dat papiertje een beetje heen en weer schuiven, eikel’.
Ik volgde het commando van de sympathieke vrouw.
De QR-code veranderde in een mistige vlek.
Zuchtend duwde het wicht me opzij, snel glipte ik met haar mee door het toegangspoortje.
Staand in de trein overzag ik mijn reisgenoten. Met dode blikken staarden ze op hun smartphones en lieten zich zwijgend richting de hoofdstad hobbelen.
Ik bekeek mijn A4-tje met de zwarte QR-vlek.
Hoe kwam ik ooit terug in Almere?
Volgende keer weer de auto.

Tags, , , , , , ,

Poep

Onlangs schreef ik een column over poep. Hoe ik als kind ervan overtuigd was dat je met één velletje papier je billen moest afvegen. Tot verdriet van mijn moeder die me telkens onder de douche zette.
Een grappige anekdote, dacht ik onschuldig. En bij voldoende lezers bracht inderdaad dat een glimlach om de lippen.
Maar voor drie mensen was de column reden om verontwaardigd in de pen te klimmen. Want ik schreef over poep en dat is kennelijk naast zwarte piet, stikstof en Floriade, een pijnlijk onderwerp. ’Laag bij de gronds!’, schreef een vriendelijke mevrouw.
‘De krant moet een columnist geen ruimte geven om die onzin te schrijven’ vond een lieve meneer.
Tjonge, ik schreef een column.
Over poep.
Poep.
Poep.
Als je het vaker opschrijft is het eigenlijk een heel grappig woord. Ook wanneer je het uitspreekt trouwens: poep. De lucht uit de bollende wangen verlaat de mond, waarbij de lippen van elkaar ploffen.
Mijn moeder – inmiddels overleden – vond poep destijds een vies woord. Wij spraken thuis van ‘drukken’.
Maar tegenwoordig spreekt iedereen over poep.
Ik heb overigens een man gekend die Jan Poepjes heette. Die schaamde zich zo erg voor zijn naam dat hij die liet veranderen.
In Klaas Poepjes.

Tags, , , , ,

Loes Ypma was de ‘Frenkie de Jong’ van het College

Een pittig commentaar was het, dat ik donderdag publiceerde op de website van Almere DEZE WEEK.
Over hoe je als journalist betrouwbare informatie hebt dat de zieke wethouder Loes Ypma niet terugkeert en door de gemeente (en PvdA) keihard wordt voorgelogen: ‘wij weten niets. Het is waarschijnlijk een griepje’.
Ik maak me om weinig dingen kwaad, maar wel om liegen.
Dus moest ik daar wat van zeggen. En dat heb ik dus gedaan.
Als journalist, als professional: zakelijk.
Het pittige commentaar had zijn doel niet gemist. Iedereen vond er wat van – en dat is ook de bedoeling van een commentaar.

Frenkie de Jong
Waar ik me diezelfde avond, tijdens de Politieke Markt, over verbaasde was dat sommige raadsleden mijn betoog te hard vonden. ‘Het is een persoonlijk drama voor Loes Ypma’, was het argument.
Ho, wacht even…
Het is inderdaad een persoonlijk drama, ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen. Ik mag Loes erg graag en noemde haar op de redactie vaak de ‘Frenkie de Jong’ van het College: niet alleen omdat ze altijd een lach op haar gezicht had, maar ook omdat ze enorm veel talent had. ‘Ze beheerste haar dossiers tot op het bot’, vertelde burgemeester Franc Weerwind me donderdagavond.
Met haar innemende karakter wist ze (bijvoorbeeld met het Floriade-dossier) dingen voor elkaar te krijgen. En dat ze liever voor haar gezin kiest, dan voor het wethouderschap in Almere: prima. Dat zou ik eerlijk gezegd ook doen als ik in haar schoenen stond.

Barcelona
Loes Ypma is een leuke, enthousiaste vrouw die ik niets misgun. Ik wens haar daarom beterschap, het allerbeste en ik weet zeker dat ze ergens op een geschikte plek weer zal opduiken. Waarschijnlijk niet in Barcelona, zoals Frenkie de Jong deed: dat ligt te ver van Woerden. Maar ergens in de politiek, of iets anders in het publieke domein.
En ze zal daar in excelleren.
Maar dat neemt niet weg dat er gelogen is.
En dat wilde ik even duidelijk maken.

Tags, ,

Popla

Als ik al een jeugdtrauma zou hebben, dan komt dat door Popla Toiletpapier, vooral bekend van de slogan: ‘Koning, Keizer, Admiraal: Popla kennen ze allemaal.’
Minder bekend is de latere slogan ‘Popla wel 1000 vel’.
Uit die slogan meende ik als kind te horen dat je met een rol Popla 1000 keer je billen kon afvegen: per grote boodschap zou één velletje moeten volstaan.
Dus na het leggen van een dikke keutel in het kleinste kamertje trok ik keurig één velletje toiletpapier van de rol af.
Om er 5 minuten later weer – zwaar riekend – uit te komen met bruine vlekken tot mijn ellebogen.
‘Wat heb jij in godsnaam uitgespookt??!!??’, brulde mijn moeder – doorgaans de vrede zelve.
Beschaamd hield ik mijn lippen stijf op elkaar.
Voor een kind is het lastig te erkennen dat hij niet voldoet aan de norm die Popla had opgelegd: één velletje is méér dan genoeg!
Mopperend zette mama me onder de douche: ‘het is ook altijd wat met jou!’
Gelukkig had ik die dag een stevige keutel geproduceerd.
Dat was een dag later wel anders. Mijn ontlasting verliet in vloeibare vorm mijn endeldarm.
Eenmaal gekalmeerd, leerde mijn moeder me die dag dat ik heus meerdere velletjes mocht gebruiken.

Tags, , , , ,

Feestje

Ik kreeg een uitnodiging voor een feestje.
Niet zomaar een feestje: een receptie bij een crematorium.
Nu zijn er absoluut mensen zijn die mij zo snel mogelijk het crematorium in zullen wensen.
Als journalist trap je immers wel eens op iemands teentjes. Hoort bij het vak.
Maar sommigen raken daar erg gefrustreerd over en zullen daarom zeker de champagne opentrekken als mijn lichaam tot as wederkeert.
Maar ik ben nog springlevend. En om nu bij leven en welzijn vrolijk het glas te heffen op zo’n emotionele plek… dat voelt wat raar.
Natuurlijk, het uitvaartwezen is een gewone bedrijfstak maar, sorry, soms wringt het bij mij.
Toen mijn vader overleed liep ik met de begrafenisondernemer even mee naar zijn auto om wat voorbeelden van rouwkaarten op te halen. Op de plek waar normaal de kist wordt ingeschoven lagen nu zijn afgetrapte hardloopschoenen en een vaal sporthemd met opgedroogde zweetplekken.
Ik begreep het wel: die man loopt niet de hele dag in dat zwarte rokkostuum met grijze hoge hoed maar toch… twee dagen later zou het stoffelijk overschot van mijn bloedeigen vader op die plek staan.
Op het moment dat deze column verschijnt is de receptie al geweest.
Ik denk niet dat ik heengegaan ben.
Herstel: ér heen gegaan ben.

Tags, , , , , , ,