Tag Archive Marcel Beijer

Prachtnaam

Theaterbezoekers moesten jarenlang met het schaamrood op de kaken zeggen dat ze voorstellingen in ‘KAF’ gingen bekijken.
Maar de nieuwe directie heeft nu ook eindelijk beseft dat KAF de meest fantasieloze naam ooit is.
Het schijnt dat de bedenker inmiddels per fiets verbannen is naar China. Een veel te milde straf, als je het mij vraagt.
De nieuwe naam is nu: Kunstlinie.
Dat klinkt ook niet echt gezellig, vind ik.
‘Ik ga vanavond naar de Kunstlinie’
‘Waar ligt dat?’
‘Ergens bij Waterloo, denk ik. Achter de gevechtslinie.’
Nee, Kunstlinie klinkt zo kil dat je tong bevriest bij het uitspreken.
Je zou toch verwachten dat de creatievelingen in die blokkendoos aan het Weerwater iets originelers kunnen bedenken.
De Roestbak in Haven was een leuke naam. En in onze hoofdstad, 30 kilometer verderop, weten ze er ook wel raad mee: Carré, Brakke Grond, Frascati, Paradiso, Rode Hoed.
Leuke namen, soms vernoemd naar een persoon, zoals DeLaMar.
‘Kan niet’, zeggen ze in Almere. ‘Want de Kunstlinie is méér dan alleen een theater,’
Onzin. In Lelijkstad hebben ze hun kunstencentrum ‘Agora’ genoemd.
Mooi toch?
Waarom kiest Almere niet voor een naam met warmte en historie?
Het Purvis Theater.
Prachtnaam!

Tags, , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (7)

Lee Towers is gewoon Leen Huizer

Voorjaar, 1976 schat ik. Tussen de flesjes parfum en poederdoosjes van de cosmetica-afdeling van V&D stond hij in levende lijve: zanger Lee Towers. Hij was toen net doorgebroken met zijn You’ll Never Walk Alone en had dit soort eenzame schnabbels kennelijk nog nodig.
De winkelende Hilversummers hadden geen oog voor de zanger, ze liepen hem straal voorbij. Alleen mijn broertje Karsten en ik bleven van begin tot eind luisteren. Een half uurtje duurde het.
‘Zo mannen, vonden jullie het mooi?’, vroeg Lee.
Wij knikten.

Lee Towers in 1976

‘Dank jullie wel, ik ben blij met zulke fans’.
We kregen een knipoog en een portretfoto, voorzien van zijn handtekening. Die hing ik die avond, als een relikwie, boven mijn bed.

Toppop
Zes jaar later kwam ik Lee opnieuw tegen. Hij kwam naar de Toppop-studio in Hilversum om zijn hit I Can See Clearly Now zingen.
In de lange gang naar de studio liepen we elkaar van verre tegemoet en wist ik me niet goed een houding te geven toen we elkaar passeerden.
Lee wel.
“Hoi, ik ben Leen”, zei Lee en stak zijn hand naar me uit.
Ik schudde zijn hand en stelde me voor.
“Werk je hier?”
“Ja, ik ben kapelsleper. Ik ben op weg naar de studio.”
“Gaaf baantje lijkt me dat. Doe je het al lang?”
“Anderhalf jaar of zo. Leuk baantje, ja. Ik heb het geluk dat ik in Hilversum woon, vlakbij de studio’s.”
“Top, ik ga even naar de WC en dan kom ik ook naar de studio.”
Na afloop van de opnames schudde hij me nogmaals de hand. “Dankjewel voor je hulp.”

Gek
Gek eigenlijk dat ik me verbaasde dat deze Lee Towers gewoon Leen Huizer was: een geschikte kerel die zonder enige kapsones zichzelf aan een kabelsleper voorstelde en bedankte. Dat was in die anderhalf jaar nooit eerder gebeurd.
We kwamen elkaar in die tijd daarna uiteraard nog wel vaker tegen en dan was er altijd een blik van herkenning.
Inmiddels is de laatste ontmoeting al zo’n 35 jaar geleden. Hij zal mij nu niet meer herkennen, ik hem wel, uiteraard.
Ik zie hem op tv nog wel eens staan zingen op de middencirkel van het Feyenoord-stadion.
Leen is een Feyenoord-fan.
Tja, niet iedereen kan perfect zijn.
Maar wel sympathiek.

Lee Towers in de Kuip



Tags, , , , , , ,

De Voetnooit

Het idee om van De Voetnoot een monument te maken is alsof je een fles cola verkoopt als een peperdure Grand Cru. Alsof bedrijventerrein Gooisekant zich voorstelt als dé toeristische hotspot van Nederland.
Natuurlijk, een monument hoeft niet altijd een pittoresk middeleeuws pandje te zijn en goede huisvesting voor creatieve geesten is zeer belangrijk. 
Maar als er daadwerkelijk zo’n blauw/wit schildje op de gevel van deze betonnen doos komt te hangen, dan vrees ik dat alle eeuwenoude Hanzesteden in ons land een dikke protestbrief gaan schrijven: zijn ze gek geworden in Almere?
Er zijn verdulleme grenzen!
Ik heb begrepen dat architect Tjitte Tichelaar zijn schouders ophaalde toen hij hoorde dat zijn pand wellicht gesloopt zou worden. Hij deed in de jaren ’70 niets anders dan hem werd opdragen: een functioneel pand bouwen met veel inhoud.
Nou, dat heeft hij meer dan voortreffelijk gedaan. Wie de Voetnoot binnenloopt valt direct de grote ruimte op. Chapeau!
Maar die buitenkant… lieve help,  mensen. Café op 2 heeft er werkelijk van alles aan gedaan om de gevel uit het zicht te halen om het terras nog een béétje gezellig te maken.
In Almere verdienen talloze panden het predikaat ‘monument’. 
Maar de Voetnooit.​..

Tags, , , , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (6)

Een bomvol Carré…

Ik weet nog heel goed dat ik mezelf er toe moest zetten. Maar ik raapte mijn moed bij elkaar en dééd het. Met bonkend hart. Gedreven door de gedachte dat ik ooit tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen dat ik solo voor een bomvol theater Carré had gestaan.
Ik was 22, had nog geen relatie met mijn huidige vrouw en dácht nog niet eens aan kinderen. Maar toch… ik deed het voor mijn kinderen.

Aanvallen van uitersten
Het was 1983 en de VPRO had tijdens het Holland Festival een aantal zondagen Carré afgehuurd voor een cultureel programma onder de titel ‘Aanvallen van uitersten’.
Nou… uitersten waren het. Sommige optredens waren zo volslagen maf dat geen hond er iets van begreep. Zo liet kunstenaar Harrie de Kroon een knikker op het podium vallen. Bijzonder… Bij een ander optreden liet kunstenares Wencke Mühleisen haar rood geverfde geslachtsdeel aan het publiek zien. Net zo lang tot het publiek haar begon uit te joelen. De diepere betekenis van deze act ontging werkelijk iedereen en de VPRO besloot de scène uiteindelijk maar niet uit te zenden. De dirigent van het NOS Omroeporkest beende woedend het toneel af na een maffe versie van een Wagner-aria van Moniek Toebosch in haar blote billen.

Gratis naar binnen
De voorstellingen waren zo idioot wereldvreemd dat er nauwelijks publieke belangstelling voor was. De VPRO besloot daarom de mensen dan maar gratis naar binnen te laten. Een leeg Carré doet het immers op tv niet zo goed. De actie had resultaat. Voor veel mensen was het dé kans om Carré een keertje van binnen te zien.
Het was tien minuten voordat de voorstelling begon. Ik stond bij de mobiele camera. De cameraman was even een kleine boodschap doen. Tussen mij en het bomvolle theater hing slechts het rode toneeldoek.

Doet ‘ie het doet ‘ie het niet?
Ik twijfelde: zal ik het doen of zal ik het niet doen? Toen dacht ik aan mijn virtuele kinderen, schoof het rode doek opzij en stond in mijn uppie op het toneel van een bomvol Carré. Zo hadden de groten der aarde hier ook gestaan: Sammy Davis jr. , Michael Jackson, Toon Hermans, André van Duin, Herman van Veen, Freek de Jonge, Snip & Snap…
Ondanks mijn trillende ledematen had ik de moed om enige tijd te blijven staan en de zaal in mij op te nemen. Een paar grapjassen, ergens bovenin het theater, begonnen te applaudisseren.
Toen durfde ik niet langer te blijven staan. Ik dook weer weg achter het grote gordijn en vertel nu aan mijn kinderen – meestal na een paar borreltjes – dat hun vader solo voor een bomvol Carré heeft gestaan.
“Nee pap, niet wéér dat verhaal…”, zuchten ze dan…

Marco Borsato stond ook voor een vol Carré (Foto: Kippa)

Tags, , , , , , , , , , , , ,

Gezagscrisis

Nederland gaat gebukt onder de coronacrisis, maar volgens mij nog veel meer onder een gezagscrisis.
De coronamaatregelen moeten helaas worden aangescherpt, maar feestende aso’s in een partytent in Den Haag vieren nog even lekker feest voordat de horeca dicht gaat. Agressievelingen rammen een buschauffeur of winkelmedewerker voor zijn kop omdat gevraagd is of ze een mondkapje willen opzetten. Andere egoïsten hebben domweg schijt aan de gezondheid van een ander, als zij maar lekker hun gang kunnen gaan: ‘dood gaan we toch een keertje’.

Covidioten
En dan zijn er nog de mafkezen (‘Covidioten’ worden ze genoemd) die blijven volhouden dat corona slechts ‘een griepje’ is of een sinister plan van Bill Gates of de Bilderberggroep. Of stellig dingen beweren die gewoon niet kloppen. En ze pakken allemaal hun platform op de social media, waar andere gekkies ze belonen met duimpjes omhoog of hartjes.

Leren accepteren
Niemand geniet van de coronamaatregelen en ja, sommige maatregelen zijn oneerlijk. Maar waarom is het zo moeilijk om te leren accepteren?
De gezagscrisis is vele malen agressiever en kwalijker dan het coronavirus. Het leidt tot onbegrip, polarisatie, woede en wellicht geweld. Journalisten die objectief proberen verslag te doen, worden bedreigd.

Excessen
Natuurlijk, dat zijn excessen. Maar laten we ook naar onszelf kijken. Zoeken we zelf ook niet naar de reden waarom wij ons niet aan een maatregel hoeven te houden?
Ja, we hebben wel geluisterd naar de nieuwe maatregelen, maar we horen niet wat er gezegd is.

Tags, , , , , , ,

Clubman

Er stond een kist op de middenstip van het stadion. Daarin lag het lichaam van de overleden Henk Couwenberg, erelid van Almere City FC. 
Henk was een echte clubman. Zowel ex-voorzitter als de man die de laatste jaren dinerende businessclubleden verleidde om mee te doen aan de voetbalpoule.
Ooit interviewde ik Henk in zijn huis op een steenworp afstand van het Olympisch Stadion. Hij zei Almere City FC nog altijd als de Zwarte Schapen te zien, de Amsterdamse voorloper van de Almeerse club. Een branieclub van ondernemers rond de Albert Cuyp en doorspekt met Amsterdamse humor. 
Ook bij Henk. 
Maar in dat interview bleek dat er onder zijn grappen een gevoelig mens schuilging. Bij privévragen kon hij soms geëmotioneerd even niets uitbrengen.
Even maar.
Want een paar weken later speelde Henk tijdens een Nieuwjaarswedstrijd weer de clown. Hij trad op als coach van een businessclubteam dat tegen het eerste elftal speelde. Toen de achterstand in de tweede helft fors opliep, liet Henk al zijn wisselspelers warm lopen. 
Telkens als scheidsrechter Jan Keizer niet keek, duwde Henk een warmlopende wisselspeler ongemerkt het veld in. Het duurde zeker een kwartier voordat Keizer door had dat het 11 tegen 17 was. 
Er zal voortaan  flink wat worden afgelachen in de hemel.​

Tags, , , , , , , , , , , , ,

famke louise en diederik gommers

Respect voor Famke Louise

Ik heb vorige week een pittige column geschreven over Famke Louise en haar onbezonnen actie #ikdoenietmeermee waarbij ze niet meer wilde meedoen aan de corona-maatregelen.
Sommige mensen vonden mijn column flauw. Iedere columnist viel het meisje aan, waarom ik dan ook nog?
Nou, simpel: Famke Louise is Almeerse. Ze is één van ons en misschien leest ze de column wel als ze na een optreden in de bank ploft, of vult ze haar kattenbak ermee. (ik hoor trouwens heel vaak dat mijn column uitermate geschikt is als kattenbakvulling – ik zou er geld voor moeten vragen).

Diederik Gommers
Woensdag was Famke Louise te gast bij Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care (NVIC), die de moeite nam haar bij te praten over de keiharde feiten van het coronavirus. Niemand is blij met de maatregelen, maar soms is er even geen keuze. Nog even doorbijten, hopelijk komt er snel een vaccin.
Ik neem aan dat onze beroemde vlogster goed geluisterd heeft naar Gommers. In ieder geval vind ik het heel stoer dat ze – na alle kritiek – die stap heeft genomen.

Flapdrol Willem Engel
Dat geeft aan dat ze misschien té snel geluisterd heeft naar flapdrollen als Willem Engel en de C-artiesten die deze malloot van ‘viruswaarheid’ volgen.
Famke Louise bewijst met deze actie dat ik haar onterecht druiloor noemde. Famke Louise is geen C-artiest.
Ze is top!

Tags, , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (5)

Deel 5: de populaire zanger

De beroemde en populaire zanger was dronken en stoned. Ik ga zijn naam niet noemen en ook niet de exacte locatie, want de zanger is nog steeds actief. Ik zeg ook niet of het een solo-zanger betrof, of de lead-zanger van een groep. Want dat zou hem herkenbaar maken. En er ontstaat geen fraai beeld van hem in deze aflevering in de serie ‘bekentenissen’.

Ik kan wel aangeven dat we een muziekprogramma opnamen, ergens in het noorden van het land rond 1980. Een van de optredende artiesten was deze bekende zanger die (naar later bleek) toen al over zijn hoogtepunt heen was.

Na afloop van de repetities zaten we met de crew en een aantal artiesten nog wat te borrelen in een soort keet. Het werd laat en één voor één taaiden mijn collega’s af. Toen ook ik mijn hotelkamer opzocht, zo’n beetje aan de overkant van de straat, merkte ik dat ik mijn portemonnee had laten liggen in de keet. In liep terug en trof de zanger eenzaam aan, bij de bar.
Dronken en stoned.
Hij bood me nog een biertje aan. Ik twijfelde, maar een stemmetje in mij zei me om op het aanbod in te gaan. Dat was niet voor niets, zo bleek.

Moordkuil
De zanger maakte van zijn hart geen moordkuil. Hij vertelde hoe de roem hem kapot had gemaakt: managers die op één avond soms wel tien optredens voor hem boekten. Hij kon daar weinig tegenin brengen: er waren vette contracten afgesloten. Goed, daar werd deze zanger zelf ook niet armer van, maar het waren vooral zijn managers die het grote geld hadden binnengesleept. Over zijn rug.
Hij stond naast zijn barkruk, te waggelen op zijn benen. Ik vroeg of hij niet beter kon gaan slapen. Dat vond hij ook en bestelde vervolgens nog twee drankjes: een biertje voor mij, een dubbele whisky voor hem.

Nieuwe eisen
De zanger was niet dom. Hij eiste destijds een nieuwe manager. Maar die bleek gewoon een vriend van de eerste. Hij was gesloopt, gebroken. En wie eenmaal aan roem gewend is kan maar moeilijk begrijpen dat de gloriedagen voorbij zijn. Geen gillende meisjes voor zijn hotelkamer, geen gratis etentjes.
Het leed verzachtte met drank en drugs.
‘Vind jij mij een goede zanger?’, vroeg hij. Ik zag zijn waterige ogen vol tranen lopen.
‘Absoluut’, loog ik. ‘En ik denk dat je heel veel mensen blij hebt gemaakt met jouw liedjes. Maar ik denk dat we zo langzaamaan maar naar het hotel moeten gaan.’

Vriend
Hij knikte, liet zijn whisky op de bar staan en probeerde met me mee te lopen. Dat ging niet meer. Zijn benen zwabberden onder zijn lijf. Ik legde zijn arm om mijn schouders en sleepte hem naar het hotel. Bij zijn kamer wachtte ik tot hij de deur had opengekregen.
‘Jij bent mijn vriend, jij luistert tenminste’, zei hij met dubbele tong voordat hij zijn kamerdeur sloot.
De volgende dag trad hij gewoon op, stralend lachend in de camera’s.
Hij herkende me niet meer.

Tags, , , , , , ,

Famke Louise

Het schijnt dat de bekende vlogster/zangeres/druiloor Famke Louise in Almere woont.
Mocht je weten wáár, prijs jezelf gelukkig want dan kan je met een hele grote boog om haar heen lopen.
Famke is tegen de corona-maatregelen en liet dat vorige week weten. De hashtag #ikdoenietmeermee sprak de fine fleur (kuch) van Nederland erg aan, ondanks het sterk toenemende aantal corona-besmettingen.
De overheid kritisch volgen: ik hou daarvan, hoor. Dat is mijn vak. Maar er zijn grenzen en die beginnen bij dommigheid.
Dus Famke – mocht je deze column kunnen lezen én ook nog begrijpen: je hebt echt het recht om de corona-maatregelen te negeren, maar blijf alsjeblieft uit mijn buurt. Laat me weten waar je bent, zodat ik tijdig voorzorgsmaatregelen kan nemen.
Nog beter: draag een ikdoenietmeermee-button op je jas zodat iedereen het recht kan gebruiken om afstand van je te nemen. En (om met Rutte te spreken) ‘hou gewoon je bek’ als je onverhoopt zelf in het ziekenhuis komt te liggen, of een geliefde.
Kind, ik hoop echt dat het je bespaard blijft.
Misschien doe je er goed aan uit Almere te verhuizen. Naar Amsterdam bijvoorbeeld.
In beide steden zal het gemiddelde IQ van de bevolking stijgen.

Tags, , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (4)

Deel 4: De zolder van Carré

Het waren drie zware dagen geweest in Carré. Als camera-assistenten moesten we niet alleen de zware camera-boxen naar de nok van het Amsterdamse theater tillen, we moesten ook de kabels van de camera’s over de zolder van het gebouw uitrollen. Althans, over het raster van houten balken die de vloer vormden. Tussen die balken lagen dunne vliestegels waar je dwars doorheen kon kijken en die tevens het plafond van de theaterzaal vormden. Eén misstap en ik zou dwars door die tegels heen vallen, tientallen meters naar beneden.
Geen klusje voor mensen met hoogtevrees, dus. Als ik naar boven keek kon ik het vierkante Carré-logo op de nok van het dak, bijna aanraken – zo leek het. Dat voel je in maagstreek.

Het opbouwen deden wij kabelslepers daarom zorgvuldig. Balancerend op de balken hielden steeds twee kabelslepers in evenwicht door elkaar bij de armen vast te pakken. In die tijd zullen er ongetwijfeld ook veiligheidsmaatregelen geweest zijn, maar kennelijk niet zo streng. De camera-assistenten kenden elkaar goed. We waren jong, het was gezellig en we deden het werk dat ons was opgedragen zonder ons vast te gespen aan een veiligheidskabel of zo.De repetities en uiteindelijke live-uitzending duurden in totaal drie dagen. Zondagavond rond 23.00 uur waren de camera’s weer ingepakt en opgeborgen in de grote NOS-vrachtwagens (die overigens ‘treinen’ werden genoemd) en was het tijd om in de artiestenfoyer uit te puffen met een glas bier.

Biertjes
Na live-uitzendingen was er altijd een bijzondere uitgelaten stemming bij de medewerkers. Live-tv bracht een bepaalde spanning met zich mee.
Het werden twee biertjes, vier biertjes, zes biertjes. Tot de opnameleider – die niet meedronk – contstateerde dat de camera’s weliswaar keurig waren ingepakt, maar dat de bijbehorende kabels nog op de hoge zolder lagen.
We moesten dus opnieuw over de balken balanceren, maar nu met de nodige alcohol in ons lichaam.

Bang
Ik was nog nooit zo bang en onzeker geweest. We liepen niet meer over de balken, we krópen. Op handen en knieën – af en toe een blik naar beneden werpend, waar in de diepte het podium van de theaterzaal te zien was.
Ik weet het niet meer zeker, maar volgens mij heb ik een collega zien huilen toen de klus écht geklaard was en we weer veilig in de foyer terugkeerden en van schrik nóg een biertje namen.

Elke keer als ik nu nog Carré binnenloop kijk ik even omhoog, naar dat plafond.
Kijk zelf de volgende keer zelf maar even omhoog als je op de parterre van het Koninklijk theater bent. En voel dan je maagstreek….

Tags, , , , , ,