Tag Archive Marcel Beijer

Bekentenissen van een kabelsleper (4)

Deel 4: De zolder van Carré

Het waren drie zware dagen geweest in Carré. Als camera-assistenten moesten we niet alleen de zware camera-boxen naar de nok van het Amsterdamse theater tillen, we moesten ook de kabels van de camera’s over de zolder van het gebouw uitrollen. Althans, over het raster van houten balken die de vloer vormden. Tussen die balken lagen dunne vliestegels waar je dwars doorheen kon kijken en die tevens het plafond van de theaterzaal vormden. Eén misstap en ik zou dwars door die tegels heen vallen, tientallen meters naar beneden.
Geen klusje voor mensen met hoogtevrees, dus. Als ik naar boven keek kon ik het vierkante Carré-logo op de nok van het dak, bijna aanraken – zo leek het. Dat voel je in maagstreek.

Het opbouwen deden wij kabelslepers daarom zorgvuldig. Balancerend op de balken hielden steeds twee kabelslepers in evenwicht door elkaar bij de armen vast te pakken. In die tijd zullen er ongetwijfeld ook veiligheidsmaatregelen geweest zijn, maar kennelijk niet zo streng. De camera-assistenten kenden elkaar goed. We waren jong, het was gezellig en we deden het werk dat ons was opgedragen zonder ons vast te gespen aan een veiligheidskabel of zo.De repetities en uiteindelijke live-uitzending duurden in totaal drie dagen. Zondagavond rond 23.00 uur waren de camera’s weer ingepakt en opgeborgen in de grote NOS-vrachtwagens (die overigens ‘treinen’ werden genoemd) en was het tijd om in de artiestenfoyer uit te puffen met een glas bier.

Biertjes
Na live-uitzendingen was er altijd een bijzondere uitgelaten stemming bij de medewerkers. Live-tv bracht een bepaalde spanning met zich mee.
Het werden twee biertjes, vier biertjes, zes biertjes. Tot de opnameleider – die niet meedronk – contstateerde dat de camera’s weliswaar keurig waren ingepakt, maar dat de bijbehorende kabels nog op de hoge zolder lagen.
We moesten dus opnieuw over de balken balanceren, maar nu met de nodige alcohol in ons lichaam.

Bang
Ik was nog nooit zo bang en onzeker geweest. We liepen niet meer over de balken, we krópen. Op handen en knieën – af en toe een blik naar beneden werpend, waar in de diepte het podium van de theaterzaal te zien was.
Ik weet het niet meer zeker, maar volgens mij heb ik een collega zien huilen toen de klus écht geklaard was en we weer veilig in de foyer terugkeerden en van schrik nóg een biertje namen.

Elke keer als ik nu nog Carré binnenloop kijk ik even omhoog, naar dat plafond.
Kijk zelf de volgende keer zelf maar even omhoog als je op de parterre van het Koninklijk theater bent. En voel dan je maagstreek….

Tags, , , , , ,

Strafkamp

Ik teken voor een zonnige vakantiedag, maar de 37 graden die de thermometer aantikte begin augustus in het Veluwse Bos was wat overdreven.
We dronken een borreltje op het terras van het vier sterren-hotel, in afwachting van het eten. Leuk dealtje: twee overnachtingen, één diner.
Allesbehalve leuke kamer: piepklein, zwaar verouderd, geen airco, kapotte jaloezieën en een badkamer waar ik niet blootvoets naar binnen durfde.
Gezien de coronamaatregelen moesten de gasten in tijdsvakken eten.
Een medewerkster riep de namen van de eerste lichting over het terras en gebaarde dat we naar binnen moesten, het restaurant in.
Niemand wilde dat. Binnen was het over de 40 graden.
“Dat moet vanwege de corona”, bitste de medewerkster.
“Vanwege corona kunnen we beter buiten blijven. Dat is veiliger”, riep een gast.
“Nee, want we willen u in gaten kunnen houden – Naar binnen!”
Mopperend gehoorzaamden we. Binnen een kwartier waren bij iedere gast de kleren doorweekt van het zweet.
We lepelden zo snel mogelijk ons eten naar binnen en vluchtten het vier sterren-hotel uit.
Letterlijk.
Liever extra kosten maken in een écht hotel dan nog een nacht in dit vier sterren-strafkamp.
De naam van deze hotelketen?
Ach, kom maar op met die rechtszaak, ik eis toch ook mijn geld terug.
Fletcher !

Tags, , , , , , , ,

Gouden bergen gelanceerd

Mijn nieuwe roman Gouden bergen kent een vliegende start. Niet alleen de verkoop gaat lekker, ook krijgt het boek aandacht in kranten, radio en internet. In bijna alle recensies krijgt het boek een waardering van 5 sterren. Ook bijvoorbeeld van de lokale dagbladen als Haarlems Dagblad, Noordhollands Dagblad, Leidsch Dagblad en de Gooi- en Eemlander.

Hilde van Garderen neemt eerste exemplaar in ontvangst.

De presentatie op 8 juli was al een speciale gebeurtenis. Het eerste exemplaar mocht ik overhandigen aan de Almeerse wethouder Hilde van Garderen (Cultuur). In restaurant Dubbel Op op stadslandgoed De Kemphaan werd het boek corona-proof ten doop gehouden.

Bijzonder was ook dat de Amerikaanse ambassadeur Pete Hoekstra tijdens zijn fietstour door Nederland ook Almere aandeed, speciaal om mijn boek in ontvangst te nemen. Zoals bekend speelt mijn boek zich zowel in Almere als Amerika af.

Ambassadeur Pete Hoekstra kwam het boek in Almere ophalen.

Daarnaast is er interesse van sites die zich op Amerika richten. Kortom: we mogen niet mopperen over de start. Ik hou je op de hoogte!

Tags, , , , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (3)

Deel 3: Blunder bij Beatrix

Ik meen 1985 in Schagen, maar eerlijk gezegd weet ik niet meer weer welke editie van Koninginnedag het was. Ik weet wel dat ik mijn grootste blunder als kabelsleper maakte voor de ogen van koningin Beatrix.
De bedoeling was dat de NOS-cameraman met de LDK14 (de mobiele camera) de Koninklijke familie zou volgen als ze een fotowand zouden bekijken die op de buitenmuur van een historisch pand hingen. Er was met dranghekken een speciale gang tussen fotowand en het koninklijk gezelschap gecreëerd waar  fotografen en ook de NOS-camera gebruik van moest maken. Mijn taak was om cameraman Peter, met wie ik veel vaker had samengewerkt en die een rotsvast vertrouwen in me had, langs de dranghekken te sturen, zodat hij zich volledig op zijn camerawerk kon concentreren en zich geen zorgen hoefde te maken of hij ergens tegenaan zou lopen. We hadden dat wel vaker samen gedaan. Ik greep hem dan bij zijn middel vast en stuurde zijn lijf langs de obstakels die we tegenkwamen. Dat ging altijd goed.

LDK14


Anders
Terwijl de koningin in de verte aan kwam lopen, gaven Peter en ik elkaar een high-five. We begrepen elkaar: dit was live-tv, opperste concentratie vereist. Onze samenwerking moest zich nu uitbetalen. Hij zette de camera op zijn schouder, ik greep hem met één arm vast bij zijn middel en creëerde met mijn andere hand ruimte voor de kabel waaraan de camera verbonden was. Hoe meer kabel ik vrijmaakte, hoe langer Peter met de vorstin mee kon lopen.

Geen rijk alleen
Ik had alleen geen rekening gehouden dat we het rijk niet voor ons alleen hadden. In het kielzog van de Oranjes liep een horde fotografen mee die elkaar verdrongen om het beste plaatje te kunnen schieten. Toen Beatrix op een meter afstand van ons kwam, waren zo’n tien fotografen bovenop de kabel gaan staan die ik juist vrij moest houden. Nu kon de cameraman de koningin niet volgen.
Terwijl ik ze probeerde weg te duwen, was cameraman Peter inmiddels begonnen met lopen om, loerend door zijn vizier, de wandelende koningin te volgen. Terwijl ik hem vooruit duwde, langs de poten van de dranghekken, zag ik hoe de kabel langzaam strak kwam te staan. Er was hooguit nog maar drie meter speling, terwijl er nog zeker 20 meter gelopen moest worden.


Oprotten!
“Oprotten, NOS. Live televisie!!!”, schreeuwde ik in paniek naar de fotografen.
Een zwak argument, zo bleek. Een minachtend gelach was mijn deel.
Twee seconden later lag Peter gestrekt op de grond, en kreeg tv-kijkend Nederland live-beelden van de blauwe lucht te zien.
“Jongens, jongens – moet dat nou? zei de geschrokken koningin. “Pas toch een beetje op.”
Langzaam liep ze verder, de fotografen achter zich aan.
Peter krabbelde op, keek me woest aan en raapte toen zwijgend zijn camera van de grond.
 Hij hoefde niet te vloeken, dat deed ik zelf wel, diep van binnen.
Willem-Alexander keek nog even om.
Volgens mij zag ik hem vals lachen.

Tags, , , , , , , ,

Happen

Ik loop in korte broek over de heide als ik een vrouw nader die op een bankje een boek leest.
Een hond, formaat koe, davert wild om haar heen – onaangelijnd.
Terwijl ik de locatie nader, hou ik het vierpotige ongeleide projectiel goed in de gaten.
De vrouw doet dat niet, die is diep verzonken in haar boek.
Ik mag hopen dat ze mijn roman Gouden Bergen leest, maar het zal De Zeven Zussen wel zijn.
Dan galoppeert het kwijlende kalf recht op mij af en springt met zijn natte poten tegen mijn buik aan, om daarna met kracht zijn kop in mijn edele delen te duwen. Vervolgens schraapt het beest met zijn scherpe tanden langs mijn ontblote kuiten.
Het doet zeer.
‘Verdomme, hou je hond eens wat beter in de gaten’, mopper ik.
‘Ach Sheba doet niks hoor’, reageert de vrouw.
Als ik verongelijkt verder loopt merk ik dat er bloed langs mijn kuit sijpelt.
Boos loop ik terug: ‘Nou, jouw Sheba heeft me anders wel mooi gebeten.’
Met een flinke dosis desinteresse bekijkt de vrouw de wond op mijn blote kuit.
‘Dat was geen bijten, dat was happen.’
Ik slaak een moedeloze zucht. Deze verbale strijd ga ik verliezen.
Dit moet een politica zijn.

Tags, , , , , , ,

Tegen

Ik adviseer u deze column uit te printen en ergens op een veilige plek te bewaren.
Ik verklaar hierbij namelijk plechtig dat ik tegen pandemieën ben.
Dat zal u waarschijnlijk op dit moment een biet wezen, want ieder zinnig mens is tegen pandemieën.
Maar ik zeg het toch maar even.
Je weet nooit. Zwarte Piet was vroeger ook geen racist.
Misschien dat pandemieën over tien jaar zo vaak voorkomen dat er telkens positieve gevolgen zijn voor het klimaat, het milieu en effectief of zo.
Dan wil ik tegen die tijd toch iedereen er even op wijzen dat ik in 2020 een column schreef waarin ik verklaarde tegen pandemieën te zijn.
Ik bedoel: pandemieën zijn niet leuk. Er gaan mensen aan dood. We moeten een mondkapje dragen tot er eindelijk eens een vaccin is uitgevonden en je mag onbekenden niet zoenen.
Nou, daar ben ik gewoon héél erg tegen.
Ik ga komende zaterdag met een spanddoek over de Grote Markt lopen. Daarop staat: ‘PANDEMIE – WIL IK NIE’.
Oké, het rijmt niet echt lekker. Maar de boodschap is duidelijk.
En als het in 2030 politiek correct is om vóór pandemieën te zijn, kunnen ze deze column erbij pakken en hoofdschuddend zeggen: die Beijer was ooit tegen pandemieën, de asociaal.

Tags, , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (2)

Deel 2 – Tapdansen met Willem Ruis

Willem Ruis

Weinig mensen weten het, maar ik kan tapdansen. Althans, ik kan met beide voeten de ‘tik tak’ maken. En dat vind ik zelf reuze knap.
Degene die het mij geleerd heeft was niet zomaar iemand. Dat was ‘mister Lotto’ Willem Ruis, in die tijd een absolute ster in Nederland. Ruis was presentator van de Willem Ruis Lotto Show dat telkens een miljoenenpubliek trok. En ik was lange tijd de vaste kabelsleper bij dat programma.
Dat gebeurde steevast in het Theater aan de Parade in Den Bosch, pal naast de beroemde kathedraal. In die tijd heette het nog Theater Casino.

De crew reisde niet dagelijks op en neer naar Hilversum. Daarom werd gedurende de repetitiedagen – tot de avond van live-uitzending – overnacht in een hotel, even buiten de stad. Ik kan me eerlijk gezegd niet meer herinneren in welke plaats dat was, maar het was een kwartiertje rijden met het personeelsbusje.
Het aardige van Willem Ruis was dat hij gewoon met ons meereed in dat busje. One of the guys, dat schiep een band.

In de Lotto Show was er wekelijks het onderdeel Willem’s Droom waarin hij telkens iets bijzonders deed.
Aan de bar in het hotel vertelde Ruis dat hij die week in het programmaonderdeel Willem’s Droom de beroemde scène van Singing in the Rain zou naspelen. Niet eenvoudig, omdat Gene Kelly daarin ook even een tapdans doet. Om die techniek onder de knie te krijgen had Ruis een paar tapdans-lessen genomen.

Het leuke van mijn werk was dat ik altijd bij de mobiele camera stond, op het toneel. Dus de dag daarop, direct na de lunch, stonden Willem Ruis, de cameraman en ik te wachten tot de repetitie zou beginnen. Om de tijd te doden vroeg ik Ruis om ons zijn tapdans-techniek te laten zien. Hij deed het terstond en dat zag er best indrukwekkend uit.
“Maar het is helemaal niet zo moeilijk”, vond Ruis. Hij trok mij bij mijn arm en deed me voor wat ik precies met mijn voeten moest doen.
Hij deed het één keer voor, twee keer en nog een derde keer.
Even later stonden we samen voor een lege zaal te tapdansen op het podium. Tot de repetitie begon.

Degenen die mij kennen weten: er is geen groot danser aan mij verloren gegaan.
Maar ik kan tapdansen.
Dankzij Willem Ruis.

De opname van deze specifieke Willem’s Droom is hier te zien.

Tags, , , , , , , ,

Kingszen

“En als je de Boer trekt dan is het ‘snake eyes’. Dan moet iedere speler jouw blik ontwijken. Als iemand dat niet doet, moet hij een shotje nemen.”
De spelleider, zo’n 35 jaar jonger dan ik, legt me het kaartspel Kingszen uit.
Vooral populair bij jongeren om zich ‘in te drinken’. Daarbij zuipen ze zich in snel tempo thuis al ladderzat, waardoor ze – later in de uitgaansnacht – geen dure drankjes in de horeca-gelegenheden hoeven te kopen.
Ik luister naar de spelregels met een verbijstering die bij een 59-jarige hoort.
Elke getrokken speelkaart staat voor een opdracht die steeds op hetzelfde neerkomt: je moet een ‘shotje’ drinken.
Of vier shotjes, of negen. Maakt niet uit – als je maar zuipt.
Gelukkig heb ik vooraf met mijn medespelers afgesproken dat ik het spel met kraanwater meespeel.
Flauw misschien, maar ervaring is nu eenmaal de optelsom van gemaakte fouten in je leven.
Terwijl mijn medespelers steeds waziger uit hun ogen kijken, vertellen ze met dubbele tong dat er nog heftiger indrink-spelletjes bestaan dan Kingszen.
Bussen, bijvoorbeeld.
Ik ga het hier niet uitleggen, maar het idee is hetzelfde: je zuipt je alleen nóg sneller laveloos.
Die jeugd van tegenwoordig…
Ik deed in mijn jeugd alleen drankspelletjes met bier.

Tags, , , , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (1)

Van 1980 tot 1986 werkte ik als kabelsleper bij de NOS. Mijn taak was om ervoor te zorgen dat de kabel van de mobiele camera (LDK14) niet in de knoop kwam en dat de cameraman er niet over struikelde. Het was voor een begin-twintiger een geweldige tijd. Ik heb best grappige, bijzondere en opvallende situaties meegemaakt met bekende sterren. Vandaag de eerste in de serie:

Deel 1: Agnetha, Pia en ik

Agnetha Fältskog

In 1993 bestond de ANWB 100 jaar. De Tros zond toen het TROS ANWB gala uit. Ik was de camera-assistent. Keihard bewijs staat hier. Tijdens de repetitie kwam Agnetha Faltskög van ABBA pal naast me te staan en waren we voor twee minuten op elkaar aangewezen. Bijzonder om met een grote wereldster even helemaal alleen te zijn. Er ontstond een lullig gesprekje, dat ik onlangs op Facebook in mijn herinnering ophaalde. Veel mensen vonden dat leuk. Ik gebruik die nu in dit blog als eerste aflevering in de serie ‘Onthullingen van een kabelsleper’. Met meer bijzonder verhaaltjes.

De cameraman was even weg, Agnetha Faltskög liep het podium op, waar ik de camera stond te bewaken. We stonden pal tegenover elkaar op dat grote toneel van de RAI in Amsterdam en de grote wereldster begon een praatje. Met mij! Dat was aardig, natuurlijk. Maar ik was bloednerveus om even helemaal alleen naast zo’n superster en mooie vrouw te staan. Ze zocht het kruisje op de vloer waar ze moest gaan staan. Toen ze het kruis zag staan, ging het gesprek als volgt:

Is this my mark?
Sorry?
Is this my mark?

– Oh yes. I think so.
Don’t you know?
– Well, not for sure. I am not the cameraman, you know. I’m just his assistent.
Allright.
(kleine pauze waarin Agnetha en ik beiden de lege zaal in staren)
What’s your job then?
– I pick up the cable of the camera, so the camera can move freely.
Interesting
– yes. But I think you job is far more interesting
Don’t say that. You’re work is important too. Otherwise you weren’t hired.
– thank you. I like Abba a lot
(dat was een leugentje, want ik hield van symphonische rock en Abba was in die kringen ‘not cool’. Maar op dit specifieke moment was ik even een gróót Abba-fan.)
Thank you. I like Holland a lot.
– Oh, yes. Haha. Holland is great. For sure. Do you come here often?
We did some shows here in Holland with ABBA, but mostly we had to travel on. Now that I’m no longer in the group, I do have some time to see things. Yesterday I was able to see a little bit of Amsterdam.
– Great. Amsterdam is great. The Canals, the Dam.
Yes, really nice
– Yeah, great
Thank you for your time
– You’re welcome!
Great

Nou, dat was toch een sensationeel gesprek is het niet?
Nog een detail: diezelfde dag stond ik ook tegenover Pia Zadora, een talentloos maar uiterst sexy zangeresje van 1.50 meter waar ik het als jongeman ook warm van kreeg. Maar die gunde me geen blik waardig. Ze bleef zwijgend naast me staan en had alleen oog voor haar steenrijke, bejaarde vriend Mesluham Riklis die haar carrière financierde en zijn kirrende vriendinnetje doorlopend toelachte op een heel foute manier.
Ook Pia Zadora werd een wereldster en kreeg ook kinderen met die engerd.

Tags, , , , , , , , ,

Waarheid

“Maar waaróm?”, vroeg ik.
De vrouw die tegenover mij aan tafel zat had zojuist een betoog afgestoken dat COVID19 een groots opgezet complot was tegen de mensheid, uitgevonden door Bill Gates die het virus de wereld persoonlijk had ingeslingerd.
De dame snoof. “Zie dan wat er gebeurt. Gates heeft alle overheden in zijn macht. COVID19 bestaat niet, die anderhalve meter is onzin.”
“Maar Bill Gates is schathemeltje rijk”, wierp ik tegen. “Die geeft miljarden aan liefdadigheid. Ziet u hem als een soort boze gek zoals je die wel in Batman- of Supermanfilms ziet?”
Ze boog dichter naar mij toe: “Kijk, nu begin je het te begrijpen”, klonk het fluisterend. “COVID19 bestaat gewoon niet. Ga gerust de kroeg in, knuffel met iedereen die je wilt. Je zult echt niet ziek worden.”
Ik dacht aan alle mensen in de Zorg die zich met ziel en zaligheid hadden ingezet voor mensen die op het randje van de dood balanceerden. De stapels doodskisten in Italië en New York bij uitvaartcentra.
“Sorry, maar ik merk dat ik boos word om uw houding”, zei ik.
Teleurgesteld stond ze op.
“Ik mocht het leren van de engelen. Die hebben mij deze waarheid ingefluisterd. Kennelijk mag u het nog niet leren.”

Tags, , , , , , , , ,