Tag Archive NOS

Bekentenissen van een kabelsleper (14)

Dromen van het Songfestival

Het was in 1984 best even spannend. Het songfestival zou in Luxemburg gehouden worden en het leek erop dat het kleinste landje van de Benelux onvoldoende capaciteit had om de organisatie rond te krijgen. Bij de NOS werd rekening gehouden dat er een camerateam vanuit Nederland naar Luxemburg moest afreizen om het evenement in beeld te brengen. Dat moesten natuurlijk de meest ervaren cameramensen zijn, uiteraard geassisteerd door ervaren camera-assistenten.

Maatschapje
Ik deed het werk ondertussen al drie jaar. Samen met mijn favoriete collega’s Luuk en Peter hadden we het plan bedacht om een maatschapje op te richten en onszelf als camera-assistent bij de NOS te detacheren. Twee weken op pad in Luxemburg, bij het grootste tv-evenement van Europa? Dat was een eer. En een feest voor ons drieën. Het zou bovendien een mooie pikstart zijn van ons bedrijfje.

Maribelle

Vulcano
We draaiden warm bij het Nationaal Songfestival, die gewoon in de Hilversums tv-studio werd gehouden. Onze favoriete band Vulcano (kom ik in een latere aflevering op terug) deed mee en was zwaar favoriet, ik herinner me dat Edward Reekers van Kayak erbij was (die vond ik persoonlijk het beste), maar de winnares werd Maribelle met het glijerige ‘Ik hou van jou’. Ik val altijd spontaan in slaap als ik het nummer hoor.

Inspirerend
De geruchtenstroom werd steeds sterker. De cameramensen lieten al doorschemeren dat Luuk, Peter en Marcel bovenaan de lijst stonden om mee te gaan naar Luxemburg. Ik begon mijn toenmalige vriendin al voor te bereiden om het twee weken uit te houden zonder mijn inspirerende aanwezigheid.

Diggi-loo diggi-ley
Maar het ging niet door. Geen idee wat de reden was. Voor de televisie zag ik de Herreys uit Zweden winnen met het stompzinnige Diggi-loo diggi-ley, terwijl het prachtige I treni di Tozeur van Italië slechts vijfde werd. Maribelle eindigde terecht in de onderste regionen. Ze werd dertiende, het ongeluksgetal.
Het maatschapje kwam er ook nooit.

De Herreys uit Zweden wonnen

Tags, , , , , , , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (4)

Deel 4: De zolder van Carré

Het waren drie zware dagen geweest in Carré. Als camera-assistenten moesten we niet alleen de zware camera-boxen naar de nok van het Amsterdamse theater tillen, we moesten ook de kabels van de camera’s over de zolder van het gebouw uitrollen. Althans, over het raster van houten balken die de vloer vormden. Tussen die balken lagen dunne vliestegels waar je dwars doorheen kon kijken en die tevens het plafond van de theaterzaal vormden. Eén misstap en ik zou dwars door die tegels heen vallen, tientallen meters naar beneden.
Geen klusje voor mensen met hoogtevrees, dus. Als ik naar boven keek kon ik het vierkante Carré-logo op de nok van het dak, bijna aanraken – zo leek het. Dat voel je in maagstreek.

Het opbouwen deden wij kabelslepers daarom zorgvuldig. Balancerend op de balken hielden steeds twee kabelslepers in evenwicht door elkaar bij de armen vast te pakken. In die tijd zullen er ongetwijfeld ook veiligheidsmaatregelen geweest zijn, maar kennelijk niet zo streng. De camera-assistenten kenden elkaar goed. We waren jong, het was gezellig en we deden het werk dat ons was opgedragen zonder ons vast te gespen aan een veiligheidskabel of zo.De repetities en uiteindelijke live-uitzending duurden in totaal drie dagen. Zondagavond rond 23.00 uur waren de camera’s weer ingepakt en opgeborgen in de grote NOS-vrachtwagens (die overigens ‘treinen’ werden genoemd) en was het tijd om in de artiestenfoyer uit te puffen met een glas bier.

Biertjes
Na live-uitzendingen was er altijd een bijzondere uitgelaten stemming bij de medewerkers. Live-tv bracht een bepaalde spanning met zich mee.
Het werden twee biertjes, vier biertjes, zes biertjes. Tot de opnameleider – die niet meedronk – contstateerde dat de camera’s weliswaar keurig waren ingepakt, maar dat de bijbehorende kabels nog op de hoge zolder lagen.
We moesten dus opnieuw over de balken balanceren, maar nu met de nodige alcohol in ons lichaam.

Bang
Ik was nog nooit zo bang en onzeker geweest. We liepen niet meer over de balken, we krópen. Op handen en knieën – af en toe een blik naar beneden werpend, waar in de diepte het podium van de theaterzaal te zien was.
Ik weet het niet meer zeker, maar volgens mij heb ik een collega zien huilen toen de klus écht geklaard was en we weer veilig in de foyer terugkeerden en van schrik nóg een biertje namen.

Elke keer als ik nu nog Carré binnenloop kijk ik even omhoog, naar dat plafond.
Kijk zelf de volgende keer zelf maar even omhoog als je op de parterre van het Koninklijk theater bent. En voel dan je maagstreek….

Tags, , , , , ,

Bekentenissen van een kabelsleper (3)

Deel 3 in de serie ‘Bekentenissen van een kabelsleper’: Blunder bij koningin Beatrix

Ik meen 1985 in Schagen, maar eerlijk gezegd weet ik niet meer weer welke editie van Koninginnedag het was. Ik weet wel dat ik mijn grootste blunder als kabelsleper maakte voor de ogen van koningin Beatrix.
De bedoeling was dat de NOS-cameraman met de LDK14 (de mobiele camera) de Koninklijke familie zou volgen als ze een fotowand zouden bekijken die op de buitenmuur van een historisch pand hingen. Er was met dranghekken een speciale gang tussen fotowand en het koninklijk gezelschap gecreëerd waar fotografen en ook de NOS-camera gebruik van moest maken. Mijn taak was om cameraman Peter, met wie ik veel vaker had samengewerkt en die een rotsvast vertrouwen in me had, langs de dranghekken te sturen, zodat hij zich volledig op zijn camerawerk kon concentreren en zich geen zorgen hoefde te maken of hij ergens tegenaan zou lopen. We hadden dat wel vaker samen gedaan. Ik greep hem dan bij zijn middel vast en stuurde zijn lijf langs de obstakels die we tegenkwamen. Dat ging altijd goed.

LDK14 - bekentenissen van een kabelsleper
LDK14

Anders

Terwijl de koningin in de verte aan kwam lopen, gaven Peter en ik elkaar een high-five. We begrepen elkaar: dit was live-tv, opperste concentratie vereist. Onze samenwerking moest zich nu uitbetalen. Hij zette de camera op zijn schouder, ik greep hem met één arm vast bij zijn middel en creëerde met mijn andere hand ruimte voor de kabel waaraan de camera verbonden was. Hoe meer kabel ik vrijmaakte, hoe langer Peter met de vorstin mee kon lopen.

Journalisten - bekentenissen van een kabelsleper

Geen rijk alleen

Ik had alleen geen rekening gehouden dat we het rijk niet voor ons alleen hadden. In het kielzog van de Oranjes liep een horde fotografen mee die elkaar verdrongen om het beste plaatje te kunnen schieten. Toen Beatrix op een meter afstand van ons kwam, waren zo’n tien fotografen bovenop de kabel gaan staan die ik juist vrij moest houden. Nu kon de cameraman de koningin niet volgen.
Terwijl ik ze probeerde weg te duwen, was cameraman Peter inmiddels begonnen met lopen om, loerend door zijn vizier, de wandelende koningin te volgen. Terwijl ik hem vooruit duwde, langs de poten van de dranghekken, zag ik hoe de kabel langzaam strak kwam te staan. Er was hooguit nog maar drie meter speling, terwijl er nog zeker 20 meter gelopen moest worden.

Koningin Beatrix -bekentenissen van een kabelsleper


Oprotten!


“Oprotten, NOS. Live televisie!!!”, schreeuwde ik in paniek naar de fotografen.
Een zwak argument, zo bleek. Een minachtend gelach was mijn deel.
Twee seconden later lag Peter gestrekt op de grond, en kreeg tv-kijkend Nederland live-beelden van de blauwe lucht te zien.
“Jongens, jongens – moet dat nou? zei de geschrokken koningin. “Pas toch een beetje op.”
Langzaam liep ze verder, de fotografen achter zich aan.
Peter krabbelde op, keek me woest aan en raapte toen zwijgend zijn camera van de grond.
 Hij hoefde niet te vloeken, dat deed ik zelf wel, diep van binnen.
Willem-Alexander keek nog even om.
Volgens mij zag ik hem vals lachen.

Reageren op deze aflevering van ‘Bekentenissen van een kabelsleper?’
Neem gerust contact op.

Heb je mijn podcasts al eens beluisterd?

Lees hier over mijn boeken

Tags, , , , , , , ,