Author Archive Marcel

Qatar

Ik vind dat we in Almere moeten stoppen met de voorbereidingen van de Floriade in 2022.
We kunnen het nooit winnen van Qatar, dat een jaar eerder een soortgelijk feestje viert.
Qatar wint namelijk altijd. Ze haalden bijvoorbeeld het WK Voetbal in 2022 binnen. Niet omdat ze die warme zandbak zulke frisgroene voetbalvelden hebben, maar vooral omdat ze veel oliedollars bezitten.
En met geld win je altijd.
Dus waar de Almeerse Floriade zich dapper profileert met verticale landbouw, groene daken vol madeliefjes en macrobiotische knakwortels, presenteert Qatar ongetwijfeld een expo met overdadige luxe: gouden fonteinen, galerijen met marmeren zuilen en exquise restaurants.
Je zult zien dat het tijdens de Floriade in Almere in 2022 regent.
Daar heeft Qatar geen last van. Qatar heeft sowieso nergens last van: het zonnetje schijnt er altijd, de zee is op het kleine schiereilandje nooit ver weg en als je graag zandkastelen wilt bouwen hoef je je er tot je dood toe niet te vervelen.
Ze weten op het schatrijke schiereilandje van gekkigheid niet wat ze met hun oliedollars moeten doen. Dus organiseer je een nep-Floriade midden in de woestijn.
We moeten als rechtgeaarde Almeerders keihard terugslaan.
We maken van Almere een grote zandbak.
Precies zoals het in 1970 was.

Tags, , , , , ,

Mensen

Op het toilet in mijn eerste koophuis in Hilversum hing een tekstje dat er tot onze verhuizing naar Almere is blijven hangen. Het was een filosofisch stukje uit ‘Het Beste’ van Readers Digest.
Hoewel ik vaak een grote boodschap deed in dat kleine kamertje, kan ik me de exacte tekst niet meer herinneren. Wel de grote lijnen.
Het ging erover dat ieder mens om een bepaalde reden in je leven komt. De een loopt wat langer op je levenspad mee, de ander maar voor een tel. Ze komen om je iets duidelijk te maken, een bepaalde wijsheid mee te geven, een nieuwe weg te wijzen of om een les te leren.
Een wijze les, of een harde les.
Mijn vriendin en ik vonden het een mooie tekst en tijdens ons huwelijk heb ik de tekst ook publiekelijk voorgedragen: we beloofden elkaar eeuwige trouw, maar dat betekent niet dat je tot het einde der tijden aan elkaar vastgeklonken zit.
Het wc-tekstje uit mijn HIlversumse huis spookte de afgelopen weken, waarin het thema ‘vertrek’ centraal stond, herhaaldelijk door mijn hoofd.
Na twaalf jaar samenwerken neemt mijn collega Hestia Ruben afscheid.
En ze weet niet half hoeveel wijsheid ze mij gegeven heeft.

Tags, , , , ,

Zoon

Vorige week nam wethouder Mark Pol afscheid van Almere.
Mark is een jongen van de stad: opgegroeid en carrière gemaakt in Almere.
Als jongste telg in het college was hij de wethouder die het meest stabiel bleek.
Slechts één keer kwam hij een beetje in opspraak en dat ging eigenlijk nergens over.
Een echte VVD’er, die Mark: behoudend, zakelijk, strak in het pak. Degelijk donkerblauw natuurlijk.
Je zou hem daardoor ouder schatten dan zijn 31 jaar.
En een man van de cijfertjes.
Een 1 is een 1. En geen nul of anderhalf.
Soms voerde hij het woord over de Floriade. Waar collega Tjeerd Herrema vaak stotterend en hakkelend politieke verantwoording aflegde, gaf Mark Pol in korte, zakelijke zinnen uitleg over de financiële kaders.
Rustig en kalm.
En zo begon hij vorige week ook zakelijk en gedecideerd aan zijn afscheidsspeech als wethouder.
Tot hij brak.
Een zinnetje waarin hij zijn ouders bedankte.
Hoezeer ze hem gesteund hadden.
En nog steeds doen.
Zijn adem stokte, zijn stem raspte.
Een stille zaal keek toe hoe hij zich vastgreep aan de lessenaar.
In die tien seconden dat hij zichzelf probeerde te herpakken werd deze zakelijke wethouder wat hij is:
een lieve zoon.

Tags, , , , , , ,

Superboeren

De Graafschap had jarenlang mijn sympathie. Als oprecht Ajax-fan keek ik zondags altijd even of de leuke ‘superboeren’ ook hadden gewonnen.
Meestal niet.
De eerste scheurtjes in mijn sympathie ontstonden in het seizoen 2013-2014.
De Superboeren speelden dat hele seizoen als een stel juffertjes. Tijdens allerlaatste wedstrijd kwam Ajax op bezoek bij De Graafschap. De Amsterdammers moesten winnen om kampioen te worden.
Een formaliteit. Er stond niks meer op het spel. De Superboeren waren al aangewezen op de nacompetitie.
Maar die ene zondag leken de spelers van De Graafschaap allemaal een flinke snuif speed genomen te hebben. Met pupillen zo groot als schoteltjes speelden ze met het mes tussen de tanden de grasmat ondersteboven. Met vliegende tackels en keiharde elleboogstoten wisten ze Ajax van een zege af te houden. PSV werd kampioen. In de nacompetitie speelden ze vervolgens weer als makke lammetjes.
De tweede scheur kwam vorige week: De Graafschap hield Almere City van de eredivisie af.
Ik hoop dat Ajax de Superboeren komend seizoen van de mat speelt. En dat de Superboeren Almere City loten in de bekercompetitie en door een onterechte penalty met 1-0 verliezen.
Het liefst in de laatste minuut.
Mag ik alsjeblieft één keer een slecht verliezer zijn?

Tags, , , , , , ,

Kan deze foto nog wel?

Grappige foto hè? Hij is gemaakt door fotograaf Fred Rotgans. Leuk dat op de achtergrond al die toeschouwers te zien zijn.
Grappig, maar sinds vrijdag is deze foto ook gevaarlijk. Want 25 mei is de wet AVG ingegaan. Die wet beschermt je persoonsgegevens. Theoretisch moet de fotograaf formeel aan iedereen toestemming vragen of ze wel op de foto willen. Dan is publicatie van een dergelijke foto niet meer mogelijk.
Dat is niet werkbaar, natuurlijk.
Kijk, die artiest geeft eigenlijk zwijgend toestemming. Hij staat immers willens en wetens op dat podium. Maar die mensen op de achtergrond? Misschien is die mevrouw rechts, met dat rode haar, helemaal niet blij dat ze op de foto staat. Misschien is ze met ruzie van huis gegaan en mag haar partner helemaal niet weten dat ze de stad inging. Ze zou theoretisch bezwaar kunnen maken.
Maar ja, als je naar zo’n optreden gaat weet je dat er foto’s genomen kunnen worden. Ze kiest er zelf voor om helemaal vooraan te gaan staan.
En die kale man links? Zou hij zijn armen omhoog doen om de aandacht van de fotograaf te trekken? Of juist om te protesteren dat hij op de foto komt? Zou hij er een rechtszaak om kunnen aanspannen? Theoretisch wel.
Maar kijk eens goed: het is hem waarschijnlijk niet, maar die man lijkt verdacht veel op raadslid Hans Everhard van de SP. Zou goed kunnen met dat rode shirt aan. En een raadslid is een openbaar figuur. Die mag je altijd op de foto zetten. Of niet?
Niemand die het eigenlijk weet.
De vakbond van journalisten, NVJ, vreest dat die regels pas duidelijk worden via rechtszaken. Via trial and error dus.
Ik denk dus dat alleen de juristen daar blij van worden.

Tags, , , ,

Gekke

Lees nog niet de laatste zin van deze column, anders is de verrassing eraf.
Spotify stuurde ooit een persbericht waarin stond dat ze het hoofdkantoor van Zweden naar Amerika wilden verplaatsen.
Dat is verder niet zo boeiend.
Wat wél boeiend is: het bedrijf meldde in het persbericht dat ze wilden verhuizen omdat het Europese beleid ‘van de gekke’ is.
Dat is wel grappig.
We hebben het over een Zweeds bedrijf dat de uitdrukking ‘van de gekke’ gebruikt…
Dat is toch een typisch Nederlandse opmerking.
Hoe kunnen die Zweden die uitdrukking kennen?
Waarschijnlijk is het persbericht vertaald door een vertaalbureau die een beetje losse stijl hanteerde.
Want ‘van de gekke’ valt in dezelfde categorie als ‘van de zotte’ of ‘van de domme houden’.
En nu komt het, beste lezer. Hoe zijn deze uitdrukkingen ooit in onze dagelijkse taal terechtgekomen?
Misschien kan ik vast een hint geven als ik zijn minder bekende uitdrukking ‘mij zijn van de snelle’ of ‘mij zijn zeer van de bange’ toevoeg.
Tegenwoordig zou dat waarschijnlijk discriminerend zijn, maar oudere lezers weten het nu onmiddellijk: een figuur uit de serie Pipo de Clown.
De zinnetjes zijn dus van een figuur die de Zweden helemaal niet kennen…
Klukkluk!

Tags, , , , , , ,

Imago

‘Wat is ASG?’, vraagt de man aan de bar in de saloon.
Ik verblijf twee weken in een klein woestijndorpje om aan mijn tweede roman te beginnen.
In de wijde omtrek van het dorpje gebeurt helemaal niks.
Alleen afgelopen weekend was er een feest. De desert flowers staan in bloei enn dat is zo’n beetje het hoogtepunt van het jaar.
Ik vertel de man dat de grote leegte in zijn dorpje me doet denken aan de tijd dat mijn ouders me meenamen naar de nieuwe stad Almere: een zandvlakte met hooguit honderd huizen.
En dat we nu op diezelfde plek onder de zeespiegel met 204.000 mensen wonen.
‘Een wonder!’, zegt de man vol ongeloof. ‘Alle Nederlanders zullen trots op Almere zijn’.
Ik schud mijn hoofd: ‘We hebben een imagoprobleem’
‘Hoe kan dat – wie zegt dat?”
‘Een bestuurslid van de ASG’
‘Wat is ASG?’
‘Ze geven onderwijs aan bijna alle Almeerse kinderen’
De man schudt zijn hoofd. ‘Hoe kunnen ze het goede voorbeeld geven? Laat ze liever de kinderen respect bijbrengen voor jullie stad.’
Hij sloft de saloon uit, terug de woestijn in.
Morgen probeer ik hem wel uit te leggen dat er een middeleeuws kasteel in Almere staat.

Tags, , , ,

Eed

“Ik zweer je dat ik als raadslid niet mijn eigen zakken zal vullen, er geen zooitje van maak en dat ik niemand zal besodemieteren.”
Dat is – vrij plat opgeschreven – de eed die nieuwe gemeenteraadsleden afleggen voordat ze officieel geïnstalleerd zijn.
De eed wordt uitgesproken door de burgemeester en iedere Almeerder weet dat Franc Weerwind niet bepaald grof gebekt is.
Die spreekt de eed dus niet plat uit, maar plechtig – met heel nette woorden.
Elk raadslid moet na het uitspreken van de eed antwoorden met ‘dat verklaar en beloof ik’. Het is een persoonlijke belofte dat hij zelf – en niemand anders! – verantwoordelijk is voor zijn daden.
Dat geldt niet voor een gelovig raadslid. Die zegt na het uitspreken van de eed: ‘Zo waarlijk helpe mij God Almachtig’.
Dat is mooi, maar ook wel makkelijk. Er zit een soort voorbehoud in.
“Ja, beste mensen. Ik heb inderdaad geld aangenomen van die bankdirecteur om dat bouwproject erdoor te krijgen. Maar dat kan ik niet helpen. Het is pure overmacht. God heeft me waarlijk niet geholpen. Ik baal daar zelf ook van.”
Het lijkt mij daarom beter om de eed voortaan te bekrachtigen met ‘Ik zweer het op het achterwerk van een koe’.
Want een koe is altijd de waarheid.

Tags, , ,

Dieren-fans

In het AD stond donderdag 6 april een interessant interview met filosofe Stine Jensen, die afstudeerde op mens-dier relaties. Zij stelt dat mensen steeds meer geneigd zijn om zich met dieren te identificeren. En dan komt er emotie bij kijken. Dus moet de ontsnapte koe Hermien worden gered van het slachthuis, maar maalt niemand om haar zusjes die gewoon zijn verwerkt tot een sappig stukje vlees. En komt men in opstand bij de Oostvaardersplassen, maar gebeurt op de Veluwe precies hetzelfde. Daar geen felle protesten….

Mijn column over de Oostvaardersplassen (volgens mij een keurig stukje waarin ik schrijf dat die dierenactivisten mijn kat Annemarie hopelijk met rust laten) leverde op Facebook veel boze reacties op. Dat is ook de bedoeling van een column: de ene helft moet er om kunnen glimlachen, de andere helft mag zich er aan ergeren.
Dat is gelukt!
De boze reacties kwamen voor het overgrote deel van vrouwen van middelbare leeftijd. Nieuwsgierig heb ik een paar van hun profielen bekeken. Op hun tijdlijn staan vooral foto’s van dieren. Heel veel dieren: schattige dieren, lieve dieren. Soms met hartjes erbij. En dan dus afgewisseld met foto’s van een mager paard of dood hert in de Oostvaardersplassen. Het zijn duidelijk mensen die zich (zoals Stine Jensen stelt) hebben geïdentificeerd met de dieren in dit gebied. ‘Soortverwarring’, noemt Jensen dat. ‘Zij zien de dieren die verhongeren als menselijk en de boswachters die de dieren komen afschieten als beestachtig.’

Dierenambulances
Als journalist kreeg ik voor het eerst met dit fenomeen te maken toen ik (ergens halverwege de jaren ’90) een artikel schreef over de strijd tussen twee rivaliserende dierenambulances in Almere. Ze maakten elkaar het leven zuur in de drang om dieren te helpen. Ik interviewde het ene kamp in een woning waar het wemelde van de honden. Het andere kamp trof ik in een soort uitvalbasis waar aan de muur talloze posters van paarden, katten, marmotten en honden hingen. Het waren dieren-fans. Dat ze daarbij de menselijke maat waren verloren (ik geloof dat er zelfs bakstenen door ruiten vlogen), wilden ze niet horen. Het ging om de dieren, godv***. Dat moest ik als journalist toch begrijpen!

Hond gestolen
Twee jaar terug deed zich iets soortgelijks voor. Op Facebook stond een bericht dat in Almere Haven een hondje was gestolen van zijn eigenaar. Iemand vermoedde het gestolen dier gezien te hebben in de Filmwijk van Almere Stad, waar een man een zelfde soort hondje aan het uitlaten was. Er brak een enorme heisa uit, mede door toedoen van een landelijke groepering die vermiste honden opspoort. Het werd journalistiek interessant omdat er vanuit die groepering een overvalteam werd samengesteld die de man bij zijn woning in Filmwijk opwachtte en ter verantwoording riep. De nietsvermoedende man moest zich vervolgens tegenover de opgehitste meute gaan verdedigen dat het hondje toch echt van hemzelf was.
Ik herinner me dat ik de desbetreffende groepering in de krant hun verhaal liet vertellen. Dat had ik nooit moeten doen, want ik raakte een open zenuw bij dierenliefhebbers.
Na de publicatie kwamen er bij mijn krant talloze reacties (uit heel Nederland!) binnen van mensen die vonden dat deze groepering omstreden was. Zij verwezen me bijna allemaal naar een concurrerende organisatie die véél beter was dan die andere en wél serieus achter gestolen honden aanging.

Boosdoeners
Beide voorvallen geven aan hoe mensen hun emotie op dieren projecteren. Dat is geen veroordeling, maar een constatering. Het maakt het interview met Stine Jensen ook zo interessant, omdat zij goed begrijpt dat mensen zich steeds meer willen identificeren met dieren. Dieren zijn immers willoos en mensen veroorzaken dikwijls dat leed.
Maar kennelijk is het voor sommige van die dieren-fans geoorloofd om dan de kinderen (lees het goed: de kinderen!!!!) van boswachters te bedreigen. En is hun dierenliefde zo blind dat ze serieus getracht hebben om een wild Konikpaard in een busje uit de Oostvaardersplassen te ontvoeren.

Een aantal van die dieren-fans bestookt mij op Facebook, maken me belachelijk omdat ik ook hypnotiseur ben.
Niet bijster origineel, maar dat mag.
Het staat niet in verhouding tot wat die boswachters over zich heen krijgen.
Maar boswachters en hun kinderen bedreigen?
Ik wil dat niet begrijpen.

Tags, , ,

Dierenliefde

Ik ben gek op katten.
Omdat ze zo eigenwijs zijn.
Als je ‘kom hier!’ roept, rennen ze direct naar de buurvrouw.
Onze poes Annemarie (zie foto) komt in de zomermaanden soms dagenlang niet thuis. Ze leeft zich dan heerlijk uit in de Oostvaardersplassen: vossen pesten, muizen jagen: dat soort ongein.
In de discussie over het bijvoeren van de dieren in dit natuurgebied verbaas ik me over de dierenliefhebbers die zich als militant gedragen.
Uit liefde voor de dieren ketenen zich vast aan een hek.
Maar van naastenliefde is geen sprake meer.
In blinde woede worden boswachters – en hun kinderen – bedreigd.
Uit betrouwbare bron weet ik dat één van die malloten serieus heeft geprobeerd een Konikpaard in een bestelbusje te ontvoeren, om thuis te verzorgen.
Moet je je voorstellen… een wild paard in je Fordje Transit!
Ook gooiden sommige van die gekkies doodleuk aardappelen, tomaten en maiskolven over het hek. Of balen hooi met het touw of plastic er nog omheen.
Ik ga onze kat Annemarie verbieden om deze zomer naar de Oostvaardersplassen te gaan.
Ik ben veel te bang dat ze wordt opgemerkt door dierenvrienden die haar te mager vinden en willen bijvoeren.
Ze gaat een wisse dood tegemoet.
Maar ach, ze gaat waarschijnlijk toch.
Eigenwijs beest…

Tags, , , , ,